บทที่112 ไม่รับสาย

ฉันรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นความเข้าใจผิดของฉันหรือเปล่า ฉันรู้สึกว่าทัศนคติของเเม่ที่มีต่อเฉินตงหลีเปลี่ยนไปเป็นมีความอบอุ่นมากยิ่งขึ้น

เฉินตงหลียิ้มตอบกลับอย่างเป็นธรรมชาติ ช่วยเอาของทั้งหมดจากเเม่ของฉันไปไว้ในห้องครัว จากนั้นเเม่ก็ให้ฉันกับเฉินตงหลีนั่งดื่มชาด้วยกัน ส่วนตัวเองจะไปทำอาหารในห้องครัว

ฉันเห็นเเม่เป็นเเบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว อาจจะเป็นเพราะฉันเป็นไข้นานเกินไปจนทำให้สมองของฉันยังตามค่อยทัน เเต่ฉันก็ยังไม่เข้าอยู่ดีว่าเกิดอะไรขึ้น

เฉินตงหลีล้างมือเสร็จก็กลับมาที่โซฟา เริ่มพูดกับฉันเกี่ยวกับความคืบหน้าของวันนี้ ความคิดของฉันถูกตัดไปทันทีเเล้วฉันก็เริ่มคุยกับเขาเรื่องงาน

เเม่ของฉันทำอาหารเย็นมากมายหลายอย่าง โต๊ะอาหารไม่ถือว่าใหญ่ นั่งกันห้าคนดูเเล้วอบอุ่นคึกคักดี นี่เป็นครั้งเเรกที่เฉินตงหลีอยู่ที่บ้านฉันนานที่สุดตตั้งเเต่รู้จักกันมา ตอนจะกลับเเม่ของฉันไปส่งเขาด้วยตัวเอง นอกจากนี้ยังบอกเฉินตงหลีว่าตอนนี้เขาอยู่ต่างประเทศคนเดียว ต่อไปมากินข้าวด้วยกันบ่อยๆ ดีกว่าต้องกินคนเดียวเพราะมันเหงา

ฉันนิ่งไปสักพักเเละในที่สุดก็รู้ว่าเเม่หมายความว่าอย่างไร

ทันทีที่ประตูปิดฉันก็ดึงเเม่เข้าบ้าน "เเม่ ทำไมเเม่ถึงปฏิบัติกับเฉินตงหลี...."

"เเม่ดูออกว่าเจ้านายเฉินเขาดีกับลูก อีกอย่างเเม่ก็คุยกับพี่จังเเล้วก็พีหลิวเเล้ว พวกเขาเป็นคนที่เฉินตงหลีหามาให้ ก่อนหน้านี้เจ้านายเฉินเขาก็ดูเเลลูกอย่างดีใช่ไหม?"

ฉันมองไปที่เเม่ คิดไม่ถึงจริงๆว่าเเม่ของฉันจะรู้เรื่องพวกนี้ทั้งหมดเเล้ว

"ก่อนหน้านี้เเม่คิดมาตลอดว่าลูกกับเฉิงอี้เฉินเป็นสามีภรรยากัน ดังนั้นเห็นเฉินตงหลีมาจึงรู้สึกกังวลมาก กลัวว่าลูกจะทำอะไรผิดต่อเฉิงอี้เฉิน เเต่ว่าลูกบอกว่าหย่ากับเฉิงอี้เฉินเเล้วเเละลูกกับเฉินตงหลีก็โสดทั้งสองคน ลองคบหากันดูได้...."

"เเม่ หยุดเลยนะหยุดเลย! " ฉันรีบพูดออกไป เเก้มเเดงร้อนจนเเทบจะไหม้

เเม่นะเเม่ เเม่จะจับคู่ฉันกับเฉินตงหลีงั้นเหรอ? ฉันรู้สึกมึนหัวเหมือนกับว่าจะเป็นไข้อีกรอบ

"เเม่ หนูกับเฉินตงหลีเป็นเเค่เพื่อนร่วมงานกันเเล้วก็เป็นเเค่เพื่อนกัน เเต่ว่าไม่ใช่เเฟนกัน " ฉันพูดกับเเม่อย่างจริงจัง

เเม่ของฉันขมวดคิ้ว "งั้นลูกไม่ชอบเขาเหรอ?"

เเม่ไม่ได้เเนะนำหรือบังคับฉัน เเต่เเค่คำพูดคำนี้คำเดียวมันทำให้ฉันรู้สึกเเย่มาก

จะไม่ชอบได้ไง? เเต่ความชอบกับความรักมันคนละเรื่องกัน ฉันไม่รู้ว่าจะต้องอธิบายถึงความเเตกต่างให้เเม่อย่างไรดี ถ้าเกิดว่าต้องหาเหตุผลฉันคิดว่าน่าจะเป็นเพราะฉันเรื่องมากเเละงี่เง่าเกินไป

"เเม่ หนูคงไม่เเต่งงานกับเฉินตงหลี" ฉันถอนหายใจเเล้วนั่งลงบนเตียง

เเม่มองมาที่ฉันกระสับกระส่ายราวกับว่าความกระตือรือร้นนั้นได้ถูกพรากไป เเล้วก็พยักหน้า "เเม่รู้เเล้ว งั้นลูกนอนพักเช้าๆ เพิ่งจะหายจากไข้อย่าทำให้ตัวเองหนื่อย"

เเม่พูดเสร็จเเล้วก็เดินออกจากห้อง ฉันนอนลงบนเตียงเเละไม่อยากขยับตัว

โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นเเละหัวใจของฉันก็เต้นอย่างเเรงเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าที่คุ้นเคยนี้ เเทบจะไม่อยากเชื่อหูตัวเองเเลวรีบลุกตัวขึ้นมานั่ง

มือที่ถือโทรศัพท์ไว้สั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงเรียกเข้านี้เป็นเสียงเรียกเข้าที่ฉันตั้งไว้ให้เฉิงอี้เฉิน!

มองไปที่หน้าจอเห็นชื่อที่โผ่ลขึ้นมา ฉันเเทบจะลืมหายใจ

เฉิงอี้เฉิน มันเป็นเฉิงอี้เฉินจริงๆ เขาโทรมาหาฉัน

ต่อกันหลายวันที่มีความไม่สบายใจเเละความไม่เป็นธรรมเข้ามา ภาพฉากที่เฉิงอี้เฉินกับกับสวีเฟยเฟยเป็นคู่รักกันอยู่ๆก็ปรากฏขึ้นมา หัวใจของฉันวุ่นวายไปหมด ฉันควรจะรับโทรศัพท์ดีไหม?