บทที่115 ไม่กังวลอีกต่อไป (ตอนจบ)

สีหน้าของเฉิงอี้เฉินผิดปกติ ดูผิดปกติมาก ฉันไม่กล้าดิ้นหรือขยับเพราะเมื่อกี้ที่ฉันขยับเฉิงอี้เฉินก็เจ็บจนขมวดคิ้ว

สรุปว่าเป็นอะไรกันเเน่? ได้รับบาดเจ็บหรอ?

"อีอี ขอโทษ" เขากอดฉันไว้เเน่นๆ เเล้วพูดข้างๆหูของฉัน

ใจของเหมือนถูกอะไรมากระเเทกใส่มันเจ็บปวดมาก จนไม่มีเเรงเเละความคิดที่จะดิ้นออก

ช่วงเวลาที่ผ่านมานนี้เขาไม่สนใจฉันเลย เเต่ตอนนี้มาอยู่ต่อหน้าฉันเเล้วก็ขอโทษฉัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเเน่?

"เกิดอะไรขึ้น? " ฉันพิงเฉิงอี้เฉินเอาไว้ไม่กล้าขยับเเล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำเเละเเผ่วเบา

เฉิงอี้เฉินกอดฉันเเล้วหายใจเข้าลึกๆเเละพาฉันกลับไปนั่งที่นั่งเดิม ดูจากคำพูดของเฉิงอี้เฉินฉันพอจะรู้เเล้วว่าช่วงเวลาที่ผ่านเกิดอะไรขึ้น ทันใดนั้นฉันก็อยากจะร้องไห้ออกมา

วันนี้ที่ฉันจากออกมา ความจริงคือเฉิงอี้เฉินซื้อตั๋วเครื่องบินเเละจะตามฉันมาเเต่ว่าเมื่อถึงสนามบินอยู่ๆเฉิงอี้เฉินก็สลบลงไป คนที่เดินทางด้วยกันจึงรีบส่งเฉิงอี้เฉินไปโรงพยาบาล ผลตรวจออกมายืนยันว่าเฉิงอี้เฉินมีเนื้องอกเเละขนาดไม่เล็กด้วย

เมื่อตอนที่ได้ยินเรื่องนี้ฉันนิ่งเเละอึ้ง ฉันจับเเขนของเฉิงอี้เฉินเอาไว้เเน่นๆ นอกจากร้องไห้เเล้วฉันก็พูดไม่ออกสักคำเลย

เรื่องต่อไปก็เข้าใจง่ายมาก เฉิงอี้เฉินไม่ติดต่อฉันเพราะว่าเนื้องอกมันก้อนใหญ่ทำให้คนอดสงสัยไม่ได้ว่ามันจะเป็นเนื้องอกร้าย

ช่วงเวลาที่ฉันเดินออกมาเฉิงอี้เฉินต้องต่อสู้กับโรคร้ายเเละในที่สุดก็พบว่าเป็นเนื้องอกร้ายจริงๆ

ตอนที่ได้รู้ถึงเรื่องนี้ตัวเฉิงอี้เฉินเองก็ช็อกเเละตกใจเหมือนกัน เเต่เฉิงอี้เฉินก็คิดอยู่นานสุดท้ายก็เลือกที่จะปิดบังฉันเเละใช้โอกาสนี้ในการเดินออกไปจากฉันเเละปล่อยฉันไป

เขากำชับทุกคนไม่ให้บอกฉัน จากนั้นก็จัดการเรื่องทุกอย่าง ตอนนั้นเขาตัดสินใจที่จะออกงานกับสวีเฟยเฟยปล่ยอๆ พูดยอมรัยออกไปกับสื่ออย่างไม่ชัดเจนก็เพื่อให้ฉันเข้าใจว่าเขากำลังจะหมั้นกับสวีเฟยเฟย

เขากำลังหลอกใช้สวีเฟยเฟยเเละก็คิดวิเคราะห์คำนวณฉันอยู่

เฉิงอี้เฉินคำนวณได้อย่างเเม่นยำว่าฉันนั้นต้องรู้เรื่องนี้เเน่นอน ถึงเเม้จะไม่ได้เห็นทางทีวี เขาก็จะหาทางให้คนอื่นคาบข่าวมาปล่อยให้ฉัน เเละก็คำนวณได้อย่างเเม่นยำว่าตามนิสัยของฉันเเล้วฉันจะไม่ไปหาเขาอีก

ในตอนนั้นเขาตัดสินใจเเล้วว่าจะเข้ารับการผ่าตัด เขาไม่มั่นใจว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดออกมาไหม เขาจึงใช้วิธีนี้เพื่อขีดเส้นเเบ่งระหว่างฉันกับเขาให้ชัดเจน

ถ้าเกิดว่าการผ่าตัดของเขาล้มเหลวเขาก็จะหายไปจากโลกของฉัน เเต่ถ้าการผ่าตัดสำเร็จเขาก็จะกลับมาหาฉันเเละตามให้ฉันกลับไป

ฉันได้ยินที่เฉิงอี้เฉินพูดก็ร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขา ฉันเอาเเต่ด่าเขาว่าโง่เเละเป็นไม่ดี มีสิทธิ์อะไรที่ไม่บอกฉัน เเต่เฉิงอี้เฉินเเค่มองมาที่ฉันอย่างอ่อนโยนเเล้วยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้ฉัน

หลังจากนั้นไม่นานอารมณ์ของฉันก็เริ่มสงบลง ฉันยังคงจับเเขนของเฉิงอี้เฉินไว้เเน่นๆ เงยหน้ามองเขา "ตอนนี้ร่างกายของคุณเป็นยังไงบ้าง? ร่างกายฟื้นคืนเป็นปกติยัง?"

เฉิงอี้เฉินพยักหน้าเเล้วยิ้ม "ตอนนี้อาจจะยังทำให้คุณพอใจไม่ได้ เเต่ว่ารออีกไม่นานก็สามารถมีน้องให้กับซีหย่ากับฮั่นอี้ได้"

ฉันหน้าเเดงขึ้นทันทีที่ได้ยินคำพูดที่ไม่จริงจังของเขา อดไม่ได้ที่จะต่อยเขาอย่างเบาๆ

ปริศนาทั้งหมดได้ถูกไขออกมาเเละฉันถอนหายยาวใจด้วยความโล่งอก เเต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะมองหาเฉินตงหลี