บทที่ 131 ให้เธอย้ายออกไป?

สายตาของเธอมองไปรอบข้าง เธอเห็นว่าผู้คนที่มองดูอยู่นั้นมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เธอเองก็ไม่ได้ถือสา หากจะทำให้เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่

เธอแสร้งทำเป็นเศร้าใจและสูดจมูกจากนั้นเธอยกมือขึ้นและเช็ดดวงตาที่แดงก่ำของเธอ "พี่ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ตอนนี้พี่เฉียวก็เป็นแฟนของหนู และพี่เองก็มีคนอื่นแล้ว แถมพี่เองก็ประกาศความสัมพันธ์ไปแล้วด้วย พี่อย่าเข้ามาก้าวก่ายในความสัมพันธ์ของเราอีกเลย จะได้ไหม?!"

สองประโยคสุดท้าย เธอกล่าวอย่างเน้นย้ำ

"......"

โอ้โห ให้ตาย !!!

ทุกครั้งที่เยี่ยหลานซานเผชิญหน้ากับความบริสุทธิ์และไร้เดียงสา เธอก็รู้สึกโกรธจนปวดตับไต

เธอมีอาการทางจิตคิดว่ากำลังถูกข่มเหงเหรอ? ทำไมต้องคิดว่าเฉียวเฟยฝานเป็นทั้งชีวิตที่เยี่ยหลานซานขาดไปไม่ได้?

ฮึ

ไร้เดียงสากับผี!

อย่างไรก็ตาม หากเธอต้องการทำเรื่องใหญ่ ให้เป็นเรื่องที่ใหญ่กว่าเก่า สำหรับเธอแล้วให้เป็นเรื่องอื้อฉาวอีกสักเรื่องก็ไม่เลว

"คุณเกาชอบเอาเรื่องไปเล่ากับคนอื่นแล้วก็บิดเบือนข้อมูลอยู่เสมอเลย? งั้นฉันจะพูดอีกครั้ง!" เธอละสายตาลงพร้อมกับกอดอกและยืนในตำแหน่งที่เหมาะสม "ข้อแรกเลย คนที่ฉันชอบก็คือเอสแฟนของฉัน"

“อย่างที่สอง ถ้าหากว่าฉันเป็นเหมือนกับคุณเกา ที่ก่อนจะมาโรงพยาบาลกลับผุดความคิดที่จะต้องแต่งตัวให้สวยๆงามๆ ฉันก็คงไม่มาอย่างรวดเร็วแบบนี้”

“อย่างที่สาม เหตุผลที่ฉันมาโรงพยาบาลก็คือทางโรงพยาบาลโทรหาฉัน บอกฉันว่าแฟนของฉันประสบอุบัติเหตุ ดังนั้นฉันจคงมาที่นี่”

“แล้วก็อย่างที่สี่ เหตุผลที่ทำไมคนในโรงพยาบาลเข้าใจผิดว่าฉันเป็นแฟนของคุณเฉียว นั่นก็เพราะว่า”

เธอยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เยาะเย้ย

รอยยิ้มนั้นเจาะลึกเข้าไปในสายตาของเกาซินซิน ราวกับว่าเป็นลางสังหรณ์ที่ไม่ดี สายตาของเธอมืดมนลง "เพราะอะไร?"

“คุณเกาไปถามคุณเฉียวเองจะดีกว่า”

"...."

"ว่าทำไมในโทรศัพท์ของเขา เบอร์ของฉันในรายชื่อ เขาถึงตั้งชื่อว่า : แฟนของเขา"

"!!!"

ดวงตาของเกาซินซินเบิกกว้างดั่งไข่ห่าน

ความเจ็บปวดและความเศร้าใจที่เธอจงใจแสดงก็ได้แปรเปลี่ยนไปในทันที ความริษยาภายในใจของเธอทำให้สติของเธอนั้นแตกกระเจิง

ริมฝีปากถูกกัดแน่น รอยลิปสติกสีกุหลาบแดงราวกับถูกเคลือบไปด้วยสีแดงสด

เยี่ยหลานซานไม่สนใจเธอ เดินผ่านเธอและจากไป

เมื่อเธอเดินออกไปตรงประตู เธอจงใจปัดผมที่ร่วงหล่นลงมาปกปิดดวงตาของเธอ จากนั้นเธอส่งยิ้มหวานให้กับผู้คนที่กำลังถ่ายภาพอย่างบ้าคลั่ง

รอยยิ้มที่งดงามยังคงอยู่จนกระทั่งเธอเข้าไปภายในรถ

บนรถแท็กซี่ เธอขมวดคิ้วแน่นและเริ่มโทรหากงเส่าถิง

สายแรก

สายที่สอง

นี่เป็นครั้งแรกที่โทรไปหลายครั้งแต่เขาก็ไม่รับ เธอจึงโทรไปหาโจวไท่

“คุณเยี่ย” น้ำเสียงของอีกฝ่ายฟังแล้วดูอ่อนเพลีย

เยี่ยหลานซานรีบถามในทันที “แล้วคุณลุงล่ะ?”

“Boss เพิ่งออกจากสถานีตำรวจ วันนี้ที่บริษัทมีประชุมสำคัญและเขาเป็นเจ้าภาพ เขาจึงต้องรีบกลับไปประชุม”

“เหรอ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

ก่อนจะเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ความกังวลของเยี่ยหลานซานก็ได้รับการปลอดปล่อย จากนั้นเธอก็ถามต่อด้วยความกังวล “แล้วที่สถานีตำรวจมีข่าวคราวอะไรหรือเปล่า?”

แม้ว่าเธอเองก็เข้าใจ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะได้รู้เรื่องราวจากปากของกลุ่มทหารรับจ้างเลือดเหล็กเหล่านั้น

“ในตอนนี้ไม่มีเลย”

“โอ้ งั้นฉันวางสายก่อน ถ้ามีอะไรคืบหน้าก็อย่าลืมบอกฉันด้วย”

“รับทราบ”

หลังจากเยี่ยหลานซานวางสายโทรศัพท์ เธอก็เข้าไปดูสตอรี่โมเมนต์ของเสี่ยวจิน เธอลงสตอรี่ร้องไห้และบอกว่า ขนมปังที่รักหล่นลงบนพื้นและถูกน้องหมาแย่งไป ตอนนี้ร้องไห้หนักมาก

สถานที่ที่เสี่ยวจินอยู่ก็คือร้านอาหารเช้าที่อยู่ใกล้กับคอนโดของเธอ

เยี่ยหลานซานเลิกคิ้วและส่งข้อความหาเธอ [กลับไปรอที่บ้าน เดี๋ยวพี่กลับไปจะทำอาหารให้ทาน]

วินาทีถัดมา เสี่ยวจินโทรหาเธอ “พี่เยี่ย พี่จะละเว้นข้อตกลงแล้วทำอาหารให้ฉันจริงหรือ?”