บทที่ 132 กงเส่าถิง คุณจบเห่แล้ว!

"คอนโดของซานซาน ก่อนหน้าที่จะปรับปรุง ฉันเองก็ได้ตรวจสอบไปแล้ว อุปกรณ์เฟอร์นิเจอร์ต่างๆก็เตรียมไว้แล้ว แต่หากว่าจะเข้าไปอยู่อาศัยก็ยังมีของใช้บางอย่างที่ขาดตกบกพร่องไปบ้าง รายการสิ่งของต่างๆเดี๋ยวฉันจดให้ในภายหลัง คุณบอกให้ชื่อจึรีบจัดการโดยเร็วที่สุด"

กงฉีหลิน: "....."

คุณลุง คุณนี่ไม่ว่าจะเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็ก แม้แต่การเลือกของใช้ในบ้านก็ต้องลงมือจัดการด้วยตัวเอง?!

คุณคือบอสใหญ่แห่งเอ็มเพอร์เรอร์กรุ๊ป! ไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็ก!

………………

เนื่องในวันเกิดของเฉียวหย่วนฟาน เดิมทีกองละครมีกำหนดจะพักร้อนร่วมกันในวันนี้ แม้ว่าเรือไข่มุกจะเกิดเรื่องเหนือความคาดหมาย ผู้กำกับต่งเองก็ไม่ได้เปลี่ยนแผนการ

สิ่งที่แปลกคือ --

จนกระทั่งช่วงเย็นใกล้เข้ามา เป็นเวลาเกือบหนึ่งวันแล้วที่เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้น แต่เนื้อหาการรายงานข่าวที่เกี่ยวกับงานเลี้ยงวันเกิดของเฉียวหย่วนฟานนั้นมีอยู่ว่า : บนเรือไข่มุกที่วิจิตรงดงาม มีการรวมตัวของบรรดาเหล่าเศรษฐี ชั้นชนผู้สูงศักดิ์ รวมถึงดาราภาพยนตร์แห่งสถานีโทรทัศน์แสงดาว ก่อนละครเรื่องจิ้งจอกเก้าหาง จะออกอากาศ....

โดยประมาณ

ไม่มีคำใดเลยที่จะกล่าวถึงหายนะครั้งใหญ่เมื่อวานนี้

"บางทีอาจเป็นเพราะไม่อยากให้สังคมเกิดความตื่นตระหนก"

เยี่ยหลานซานคาดเดาเช่นนั้น

เธอมองดูโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กลับไม่พบสายโทรกลับของกงเส่าถิงเลยแม้แต่สายเดียว หรือแม้แต่ข้อความที่จะส่งมาบอกหรืออธิบายว่าเขากำลังยุ่งก็ไม่มีเลย

วันแรกแห่งความรักก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา เยี่ยหลานซานรู้สึกหงุดหงิดใจ

ภายในใจเธอมักนึกถึงเรื่องนี้เสมอ เธอรู้สึกว่าอารมณ์ของเธอเองก็ผิดแปลกไปเช่นกัน...

ดังนั้นเธอจึงทำอาหารเพื่อบรรเทาความเบื่อหน่าย รวมถึงการจัดชายามบ่ายและอาหารอีกสี่มื้อ

เสี่ยวจินซึ้งใจจนน้ำตาไหล หน้าท้องเธอกลมและป่อง ส่วนแก้มของเธอก็บวมมากยิ่งขึ้น เมื่อเธอยืนอยู่บนเครื่องชั่งน้ำหนักและรู้น้ำหนักตนเอง เธอก็ส่งเสียงร้องโอดครวญ "อร๊ากกก! พี่เยี่ย วันเดียว หนูหนักขึ้น2.5กิโลกรัมแล้ว!!"

3เดือนเต็ม น้ำหนักเธอถึงจะลดลง2.5กิโลกรัม แต่นี่เพียงแค่วันเดียวมันกลับดีดขึ้นมาเท่าเดิม!

ร่างเจ้าเนื้อนี่ มันออกไปจากเธอไม่ได้เลยจริงๆ!

“โอ้---”

จิตใจของเยี่ยหลานซานนั้นหดหู่ ตราบใดที่มันไม่ใช่เรื่องที่อันตรายถึงชีวิตเธอก็ไม่สามารถให้ความสนใจได้

หลังจากที่เธอลังเลอยู่นาน เธอก็เริ่มกดโทรศัพท์โทรออกเป็นครั้งที่สามของวัน

แต่ในขณะที่เธอยังไม่ได้กดโทรออก โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

สายตาของเธอเต็มไปด้วยความสดใส

แต่เมื่อเธอเห็นรายชื่อที่โทรมา [พี่เฉิง] สายตาของเธอก็มืดมนลงอีกครั้ง

“พี่เฉิง”

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“หลานซาน พรุ่งนี้เป็นวันที่ต้องบริจาคเงินก้อนแรกให้กับกองทุนม่ามา หากว่าเงินเธอกำลังขัดสน ฉันจะเข้าไปคุยกับบริษัท....”

“ไม่ต้องหรอก ฉันยังมีเงินอยู่”

เมื่อได้ยินเสียงของเธอที่ผิดปกติ เฉิงเฉิงจึงถาม “เธอไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

“เปล่า แค่เหนื่อยนิดหน่อย”

“งั้นก็ไปพักผ่อนซะ พรุ่งนี้ยังต้องไปกองละครอีก” เฉิงเฉิงกล่าวอย่างเป็นห่วง จากนั้นเธอก็กล่าวเรื่องถัดไป “คอนโดที่เธอได้ไปลงชื่อไว้ตอนนี้เรียบร้อยแล้ว ฉันเพิ่งไปช่วยเธอดูมา ของใช้ทุกอย่างในคอนโดก็ได้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วด้วย พรุ่งนี้เธอสามารถย้ายเข้าไปได้เลย”

“พรุ่งนี้?”

เรื่องคอนโด แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเฉิงเฉิงคอยช่วยเธอจัดการมาเสมอ แต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะได้ย้ายเข้าไปเร็วขนาดนี้!

เธอลังเลและถามว่า “คุณฉือ รู้เรื่องหรือยัง?”

“นี่คือข้อความจากคุณฉือ”

“…………”

เขาเหรอ?

มีบางอย่างไม่ถูกต้อง!

ชื่อจึรู้ว่าเธออาศัยอยู่ที่คฤหาสน์ทองคำอยู่แล้ว ทำไมจู่ๆถึงให้เธอย้ายเข้าคอนโด?

สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึดหดหู่มากขึ้นก็คือ-----

เฉิงเฉิงกล่าวต่อ “เมื่อกี้ตอนที่ฉันไปดูห้องแทนเธอน่ะ มีคนอ้างตัวว่าเป็นเพื่อนเธอ เอากระเป๋ามาเดินทางมาให้เธอสองใบ บอกว่าเก็บของเธอเสร็จพอดีก็เลยเอามาให้”

“!!!”

อยู่เมืองตี้ตู้ เยี่ยหลานซานพักอยู่เพียงสามที่เท่านั้น