บทที่ 143 อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน?

"ไปตรวจสอบ ปิดล้อมตึกข้างๆแล้ว ให้คนออกมาให้หมด เหอะ ฉันอยากจะรู้ว่าใครมันส่องฉัน"

ทันใดนั้นลมหายของกงเส่าถิงก็เย็นเฉียบ

โจวไท่ไม่กล้าที่จะเมินเฉยและรีบออกไปพร้อมกับลูกน้องของเขา

……………………

ในเวลาเดียวกัน เยี่ยหลานซานกำลังรออยู่ในห้องผ่าตัดที่เต็มไปด้วยการผ่าตัด

รอยยิ้มอันแสนหวานของเด็กสาวถูกพิมพ์ลงบนหัวใจของเธอ เธอรู้สึกว่าอารมณ์ไม่ดีในใจของเธอได้รับการเยียวยาแล้ว

ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกสงสารเขา

ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้เด็กคนอื่น ๆ ก็มีพ่อแม่ของพวกเขาอยู่เป็นเพื่อน แต่เธอ แม้แต่ย่าที่เธอสามารถพึ่งพาได้ก็จากไปไม่นานอีก...แม้จะหายจากโรคหัวใจแล้ว ในอนาคตเธอก็ยังถูกส่งไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า...

เยี่ยหลานซานเกิดความคิดนึงในใจ

"ฉันต้องการรับเลี้ยงม่านม่านเป็นบุตรบุญธรรม" เธอกล่าว

กัวทงกำลังดูข้อมูลชุดต่อไปเกี่ยวกับการช่วยชีวิตเด็ก ๆ เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเธอพูดแบบนี้ "สถานะปัจจุบันของเธอ การรับเลี้ยงเด็กจะเกิดข่าวลือมากมายนะ?"

อย่างไรซะเธอก็เป็นดารา

และเธอยังเป็นดาราหญิงในวัยยี่สิบต้น ๆ

ก่อนหน้านี้ เขามองกองทุนของเยี่ยหลานซานไม่ดีนัก เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้แค่การอวดดีพยายามล้างบาปให้ตัวเอง

แต่หลังจากที่เฉิงเฉิงติดต่อเขาและอธิบายความมุ่งมั่นของเยี่ยหลานซาน เขาก็จัดการมูลนิธิด้วยความตั้งใจที่จะลองทำดู

หลังจากนั้นไม่กี่วันทุกอย่างของมูลนิธิก็ดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบและเขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยกับเยี่ยหลานซาน

จนถึงทุกวันนี้ที่ได้สัมผัสเธอจริงๆ ...

ผู้หญิงคนนี้ ไม่ได้เป็นอย่างในอินเทอร์เน็ต

จากดวงตาที่ใสสะอาดของเธอ เขาเห็นจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์ไม่มีเจือปน

อย่างน้อยเธอก็ปฏิบัติต่อมูลนิธิอย่างจริงจัง

จนถึงวินาทีนี้!

ความสงสัยในใจของเขาถูกตีกลับไปอย่างสิ้นเชิง!

ดูเหมือนเขาจะมองเห็นความหวัง

เยี่ยหลานซานยักไหล่อย่างไม่สนใจ "ฉันอยู่กับข่าวลือทุกประเภทตั้งแต่ฉันเดบิวต์ ฉันยังไม่เคยล้มจนถึงตอนนี้ และฉันจะไม่ล้มง่ายๆในอนาคต ดังนั้นพี่กัวไม่ต้องเป็นห่วง”

กัวทงพยักหน้า

ในเวลานี้โทรศัพท์มือถือของเยี่ยหลานซานก็ดังขึ้นและเป็นเสี่ยวจินที่โทรมาถามเธอว่าเธอต้องการอาหารกลางวันอะไรไหม

หลังจากถามกัวทงและอาสาสมัครอีกคนแล้วเยี่ยหลานซานก็แจ้งรายการของอาหาร

วางสายเสร็จ เธอก็โยนโทรศัพท์ลงในกระเป๋าของเธอ

เธอไม่รู้ตัวว่าโทรศัพท์ไม่ได้ล็อกหน้าจอ หน้าจอสัมผัสบางอย่างในกระเป๋า เผลอปัดมันและต่อสายหากงเส่าถิง…

กัวทงเหลือบมองไปที่ห้องผ่าตัด "ถ้าม่านม่านได้ยินข่าวดีนี้ จะต้องมีความสุขมากแน่ๆ เธอชอบคุณมาก"

"โอเค งั้นก็ตัดสินใจแบบมีความสุขอย่างนี้แหละ ฉันก็ชอบเธอจริง ๆ เหมือนกัน!"

"อย่างไรก็ตามเธอก็เป็นเพียงเด็กผู้หญิงที่เพิ่งจะอายุแค่ยี่สิบกว่าปี อาศัยอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับเด็ก ๆ แม้ว่าเธอจะไม่ถือสา แต่ข่าวลือเหล่านั้นจะสร้างความเดือดร้อนให้กับเธอ หากเธอต้องการความช่วยเหลือ ฉันยินดีช่วย"

"อืม ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณพี่กัว"

เยี่ยหลานซานยิ้มอย่างขี้เล่น "แต่ว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับเธอล่วงหน้านะ ฉันอยากเซอร์ไพรส์เธอ"

"โอเค"

……………………

ตี้กรุ๊ป

มีบอดี้การ์ดชุดดำสี่คนยืนอยู่นอกห้องทำงานของกงเส่าถิงเมื่อเห็นกงเส่าถิงมาจากข้างนอกทุกคนก็โค้งคำนับ "บอส!"

โจวไท่ผลักเปิดประตูห้องทำงานและยื่นกล้องที่ยึดมาให้เขา "บอส จับคนได้แล้ว เนื้อหาของภาพในกล้อง น่าจะเป็นนักข่าวครับ"

"อืม"

กงเส่าถิงหยิบโทรศัพท์และเดินเข้าไปในห้องทำงานอย่างไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

มีชายคนหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหินอ่อนสีเบจ ห่อไหล่ลง ดวงตาของเขามีหวาดกลัว

กงเส่าถิงก้าวผ่านเขา เขาหดคออย่างประหม่า

เขาเดินไปที่โซฟาและนั่งลง