บทที่ 144 ลุง ฉันมาหาคุณแล้ว!

"เหอะ"

กงเส่าถิงเปิดปาก แสยะยิ้มเย็น

รังสีอำมหิตแผ่ทะลุชายที่คุกเข่าราวกับใบมีดที่มองไม่เห็น ทรงพลังมากจนโจวไท่อดไม่ได้ที่จะห่อไหล่ลง

หลังจากนั้นนานพอสมควร บรรยากาศเย็นก็ลดลง "ถ้าเป็นอย่างงี้ ก็ปล่อยข่าวไปเถอะ"

"??" นักข่าวตาเบิกกว้าง!

เขา เขาได้ยินอะไร? หูเพียนไปแล้วใช่ไหม?

นายน้อยกงไม่เพียงแต่ไม่ทำลายภาพถ่ายเหล่านั้น แต่ให้เขาเผยแพร่ภาพเหล่านั้นแทน?

ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น เห็นแค่ดวงตาของชายร่างสูงนั้นสงบนิ่ง และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ล้อเล่นเลย

"ฟังไม่เข้าใจ?"

"ฟัง ฟังเข้าครับ…"

นักข่าวกัดฟันลุกขึ้นและเดินไปที่กงเส่าถิงเพื่อรับกล้อง

ตลอดการเดินไปไม่มีสิ่งกีดขวางใด ๆ

จนกระทั่งเขากอดโทรศัพท์ไว้แน่นในอ้อมแขน จึงชี้ไปด้านนอกอย่างไม่แน่ใจ "นาย นายน้อยกง งั้น…ผมไปได้แล้ว?"

กงเส่าถิงหน้าไร้สี ไม่สนใจเขา และเดินไปที่โต๊ะทำงานเพื่อเริ่มงาน และคนในชุดดำที่จับกุมเขามา ก็ไม่ได้มีท่าทีอะไร

เขาถอนหายใจอย่างโล่งใจ

เขาถือกล้อง ล้มลุกคลุกคลานวิ่งออกไป

ทันทีที่เขาจากไป โจวไท่ถามด้วยความตะลึง "บอส คุณไม่ใช่ว่าเกลียดนักข่าวพวกนี้ที่ขุดเรื่องของคุณมากที่สุดเหรอ?"

"ถึงเวลาเปิดเผยอะไรสักอย่าง ไม่งั้นคนข้างนอกคิดว่าฉันชอบผู้ชายจริงๆ"

คิ้วของโจวไท่กระตุก "... "

"ไปจับตาดูเขาสิ ถ้าเป็นแค่นักข่าวธรรมดา ๆ ก็ปล่อยเขาไปเถอะ ถ้ามีอำนาจอยู่ข้างหลังเขา ... ”

คำพูดของเขาหยุดลง

แล้วก็ยิ้ม

รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยการฟาดฟัน

โจวไท่ตกใจ "ครับ!"

หลังจากที่โจวไท่ออกไป สำนักงานก็เงียบสนิท

บรรยากาศเมื่อครู่รอบ ๆ กงเส่าถิง เพียงแค่เสี้ยววินาที รังสีอำมหิตก็แผ่ออกมา

หลังจากภาพนี้เผยแพร่ออกไป มันจะสามารถเบี่ยงเบนสายตาของคนที่อยู่ในความมืดได้ หวังว่าพวกเขาจะหยุดจับจ้องไปที่ซานซาน

สำหรับหลิงมู่วาน ...

ถ้าเธอตกอยู่ในอันตรายจริงๆ ด้วยพลังของตระกูลหลิง เธอสามารถรับมือได้ตามแน่นอน

เขาเหลือบมองไปที่รายงานทางการเงินของตระกูลหลิง

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเครื่องสำอางในตลาดในประเทศเกิดขึ้นทีละอย่าง ตลาดของตระกูลหลิงถูกฮุบมากมายและผลกำไรก็ลดลงทุกปี หากหลิงมู่วานมารับแทนซานซานได้ เขาจะก็ไม่ปฏิบัติแย่ ๆ ต่อครอบครัวหลิง!

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคลิกที่หน้าฟีดของเยี่ยหลานซานและพลิกดูรูปถ่ายของเธอ

รอยยิ้มบริสุทธิ์ของหญิงสาวนั้นมีมนต์ขลังช่วยบรรเทาความรู้สึกไม่ดีในใจได้

ด้วยความคิดของเขา ราวกับจะย้อนกลับไปเมื่อพวกเขาพบกันครั้งแรกอีกครั้ง --

"ลุง ถ้าคุณอายุน้อยกว่านี้ ฉันจะให้คุณมาเป็นแฟนฉัน"

………………

การผ่าตัดของม่านม่านใช้เวลาเกือบห้าชั่วโมง

ตั้งแต่เก้าโมงเช้าจนถึงเกือบบ่ายสองโมง.

เมื่อเตียงในโรงพยาบาลถูกเข็นออกมา เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ด้วยฤทธิ์ยาสลบ ก็ยังคงหลับอยู่

เยี่ยหลานซานไม่มีอะไรทำในวันนี้ ดังนั้นเธอและเสี่ยวจินจึงรออยู่ที่โรงพยาบาลให้ม่านม่านตื่น ระหว่างนั้นเมื่อเธอพลิกดูโทรศัพท์มือถือเธอก็พบว่า...เธอโทรหาลุงจริงหรือ? ! !

มันเกิดขึ้นเมื่อไร? ทำไมเธอถึงจำไม่ได้?

เธอตรวจสอบเวลาอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่เสี่ยวจินวางสายตอนเที่ยง เธอต่อสายหาลุงสามสิบวินาที ...

แม้ว่าเธอจะไม่รู้เลย แต่มันก็เป็นเรื่องดีที่ลุงก็เต็มใจที่จะรับโทรศัพท์ของเธอ

ความโกรธในใจของเธอเหือดหายไปมาก

ทักทายเสี่ยวจิน เดินออกจากห้องผู้ป่วยและโทรออกอีกครั้ง

แค่……

กึก!

คราวนี้เธอโทรหาสองครั้งติดต่อกันและผู้ชายคนนั้นก็เริ่มไม่รับโทรศัพท์อีกแล้ว!

เยี่ยหลานซานกัดฟันและพูดว่า "คุณคิดว่าฉันไม่กล้าไปหาคุณที่บริษัทเหรอ ???"

เธอตัดสินใจที่จะบุกเข้าไปในตี้กรุ๊ป!

เมื่อกลับไปที่ห้องผู้ป่วยด้วยความมุ่งมั่นฉันเห็นชายคนหนึ่งสวมหน้ากากและหมวกหยุดอยู่ที่ประตูห้องผู้ป่วยอย่างลับๆล่อๆ และดูน่าสงสัย