บทที่ 4 บอสตกหลุมรักคุณเยี่ยซะแล้ว!

“！”

สายตาของเขาอ่อนโยนมาก!

เสียง "หืม" สุดท้ายของเขาเอ่ยขึ้นเล็กน้อย มุมปากค่อยๆโค้งขึ้น เสียงช่างไพเราะเกินไปแล้ว!

เยี่ยหลานซานอยากจะอธิบายต่อไปว่าเธอไม่ได้อยากจะฆ่าตัวตาย

เธอยอมรับเลยว่าเธอไม่ได้ควบคุมสีหน้าและน้ำเสียงของเธอ

เหมือนหัวใจเธอถูกแทงซ้ำๆอีกครั้ง

เธอจ้องมองเขาอยู่สองสามนาทีแล้วพยักหน้า: "โอเค ขอบคุณค่ะ"

ไม่กล้ามองจริงๆ ไม่กล้ามองอีกแล้ว

หากมองต่อไป เธอกลัวว่าเธอจะอดใจไม่ได้ กลัวว่าเธอจะลืมผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิตเธออย่างเฉียวเฟยฝาน

สองปีที่ผ่านมาตอนที่เขาช่วยเธอจากอุบัติเหตุ รอยยิ้มของเขาช่างอ่อนโยนและเขาได้พูดกับเธอไว้ว่า: "ถ้าอยากตอบแทนน้ำใจทำไมเธอไม่ทำตามสัญญาล่ะ"

ตอนนั้นเขาหัวเราะน่ารักจริงๆ

การช่วยชีวิตนั้นยิ่งใหญ่กว่าท้องฟ้า เธอพยักหน้าและเห็นด้วยกับเขา

จากนั้นเธอก็กลายมาเป็นแฟนของเฉียวเฟยฝาน

เขาจับมือของเธอและเดินไปหาเยี่ยอีเหริน ถึงแม้ว่าในตระกูลเกาเธอนั้นจะได้ชื่อว่าเป็นเพียงแค่ "ลูกสาวบุญธรรม" ก็ตาม

เพื่อที่จะคอยอยู่เคียงข้างเขา เธอไม่สนใจการคัดค้านของแม่ เธอตัดสินใจเข้าวงการบันเทิงอย่างเด็ดเดี่ยว ในขณะเดียวกันก็ทำหน้าที่เป็นแสตนด์อินเล็ก ๆ ของเสี่ยวหลง และคอยเฝ้าดูเขาไต่เต้าขึ้นเป็นนักแสดงแถวหน้าอย่างเงียบ ๆ

อย่างไรก็ตามสุดท้ายเขาก็ผิดสัญญา และทั้งหมดมันก็เป็นเพียงเรื่องไร้สาระ

ดวงตาของเธอมืดสลัว

เหตุการณ์ที่ผ่านมาที่ไม่สวยงามนัก ยิ่งนึกยิ่งทำให้อารมณ์ของเธอแย่ลง ทำให้เธอกินข้าวเพียงแค่คำสองคําแล้วก็หยุดกิน

“ไม่ต้องคิดมาก พักผ่อนเยอะๆ”

“อื้ม”

การอยากที่จะฆ่าตัวตายของเธอก่อนหน้านี้เป็นหนามที่ฝังอยู่ในใจของกงเส่าถิง มันทําให้เขาไม่วางใจ

: "ฉันอยู่ห้องถัดไปถ้ามีอะไรให้กดกริ่งพยาบาล หรือถ้านอนไม่หลับหรืออยากหาคนอยู่เป็นเพื่อนก็เรียกฉัน"

“ค่ะ”

“ฝันดี”

กงเส่าถิงมองเธอครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกไป

นาทีที่ประตูปิดลง เขาก็จ้องเขม็งไปที่ประตูที่กั้นระหว่างตัวเขาและเธอ บรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปรอบๆ ใบหน้านิ่งที่เหมือนจะระเบิดความโกรธออกมา

“ เฉียวเฟยฝาน!”

คนๆนี้ ชื่อสามคำนี้ได้ถูกผนึกลงห้องดำของเขาแล้ว

ในใจของเขานึกถึงแต่ความปลอดภัยของเยี่ยหลานซาน เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "โจวไท่ เชื่อมต่อกล้องวงจรปิดในห้องของเธอกับมือถือฉัน"

“ครับ”

เมื่อมาถึงจุดนี้ยิ่งทำให้โจวไท่ได้รับรู้สิ่งๆหนึ่ง: บอสตกหลุมรักคุณเยี่ยเข้าแล้ว!

สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ ...ตลอดทั้งคืนบอสไม่ได้นอนทั้งคืนและคอยเฝ้าสังเกตการบริเวณห้องของคุณเยี่ยตลอดเป็นการส่วนตัวเพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรไม่ดีขึ้น

วันถัดมา

หลังจากที่นอนตลอดทั้งคืนจิตใจของเยี่ยหลานซานก็ค่อยดีขึ้น

อาการบาดเจ็บที่เท้าไม่ได้เจ็บปวดเหมือนตอนแรก ถ้าพยายามเดินช้าๆก็แทบจะไม่เห็นเลยว่าเท้าของเธอนั้นได้รับบาดเจ็บ

อย่างไรก็ตามบาดแผลตามร่างกายของเธอยังคงแอบน่ากลัวเล็กน้อย

ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าจะเห็นรอยแผลเป็นสีแดงเต็มตัวไปหมด

เยี่ยหลานซานเปลี่ยนเป็นกางเกงขายาวหลวม ๆ ที่กงเส่าถิงจัดเตรียมไว้ให้ ซึ่งสามารถปกปิดบาดแผลทั้งหมดได้พอดี

"ขอบคุณนะคะ"เธอเอ่ย

ใบหน้ารูปไข่เงยหน้ารับแสงแดดยามเช้า ดวงตากลมโตใสคู่นั้นกําลังมองเขาโดยไม่กระพริบตาด้วยแววตาจริงใจ

กงเส่าถิงรู้สึกเหมือนกับโดนไฟฟ้าช็อตจากดวงตากลมคู่นั้น ความง่วงที่มีอยู่ก็พลันหายไปในพริบตา

น้ำเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยเสน่ห์อันเหลือล้นเอ่ยขึ้น: "กงเส่าถิง"

“หืม？”

“ ฉันชื่อกงเส่าถิง”เขาพูดซ้ำอีกครั้ง

เยี่ยหลานซานรู้สึกอับอายเล็กน้อย

เมื่อวานเธออารมณ์ไม่ค่อยดีเลยลืมถามชื่อผู้มีพระคุณ แล้วดูสิกลับเป็นเขาที่ต้องมาบอกชื่อกับเธอเอง!

น่าอายเสียจริง

แก้มของเธอขึ้นสีแดงระเรื่องด้วยความอาย ตัดสินใจบอกชื่อของเธอกลับไป : "คุณกง ฉันชื่อ เยี่ยหลานซาน เยี่ยที่แปลว่าใบไม้ หลานซานที่หมายถึงแสงไฟ "