บทที่ 7: ปะทะอารมณ์กับเกาซินซิน

เยี่ยหลานซานได้สติกลับคืนมาและทันทีที่เธอมองไปที่เฉินปาผีก็เห็นแสงในสายตาของเขาที่มองมาที่เธอ

แม้ว่ามันจะเป็นเพียงชั่วครู่ แต่ก็ทำให้เธอหยุดอย่างรวดเร็ว แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ยังสามารถทำให้เฉินปาผีตกใจได้และทำให้เขาก้าวถอยกลับไปสองสามก้าว

ได้ยังไงกัน?

ในตอนนี้แสตนด์อินตัวน้อยนั้นมีดวงตาที่น่ากลัวเช่นนี้ได้อย่างไร?

มองมาที่เขาเหมือนมองคนตาย

เขารู้สึกหนาวสั่น สายตาที่จ้องมองไปที่เยี่ยหลานซานนั้นยังคงสับสน เขารำพึงในใจ: ที่เห็นมันเป็นเพียงภาพลวงตา มันเป็นภาพลวงตา เธอเป็นแค่แสตนด์อินตัวเล็กๆ เท่านั้น สายตาจะดูน่ากลัวขนาดนี้ได้อย่างไร

เยี่ยหลานซานอารมณ์ไม่ค่อยดี เธอตัดสินใจเมินคนตรงหน้าที่มีสีหน้าซับซ้อน แล้วหันไปขอโทษผู้กํากับต่งเจียเฉิงแทน

เพิ่งจะเห็นคนที่ทรยศตัวเอง ก็ยิ่งอดกลั้นอารมณ์ไม่ไหวจริงๆ...!

ผู้กำกับ: "……"

เขาจ้องมองไปที่เยี่ยหลานซานอย่างไม่เข้าใจและนิ่งเงียบ

เยี่ยหลานซานดูเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย

สภาพแวดล้อมเงียบสงบมากจนเธอได้ยินเสียงกรอบแกรบของใบมะเดื่อพัดเบา ๆ ในสายลมฤดูร้อน

ประมาณครึ่งนาทีต่อมา ผู้กำกับต่งได้พูดกับผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆเขาสองสามคำแล้วจึงพูดขึ้นว่า: "โอเคฉากนี้ไม่จำเป็นต้องใช้แสตนด์อิน"

สิ่งที่เขาพูดนั้นดูซอฟ ซึ่งแตกต่างจากบุคลิกของเขา

เห็นได้ชัดว่าเฉินปาผีไม่รู้ตัวว่าผู้กํากับต่งมีบางอย่างผิดปกติไป

เขาแค่ปลอบใจตัวเองและตอนนี้เขามีโอกาสต่อว่าเยี่ยหลานซาน ในชั่วพริบตาใบหน้าที่ชั่วร้ายก็กล่าวกับเยี่ยหลานซานด้วยการถากถาง: "คุณได้ยินหรือเปล่า? ผู้กำกับไม่พอใจกับการแสดงของเธอ! เธอรีบออกไปจากที่นี่ซะ! "

เยี่ยหลานซานยังคงรอผู้กำกับต่งสั่งอย่างใจเย็น

แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยเข้าใจแผนความคิดของผู้กำกับต่งสักเท่าไหร่ แต่เธอก็เห็นได้ว่าผู้กำกับใหญ่ไม่ได้โกรธแต่สายตาที่มองเธอก็แอบน่ากลัวเล็กน้อย

หรือว่า……？

เป็นอย่างที่คิดไว้วินาทีต่อมา เฉินปาผีถูกผู้กํากับต่งดุ "หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ! ”

จากนั้น เขาหันหน้าไปหาเยี่ยหลานซาน น้ำเสียงเขากลับเปลี่ยนจากหน้ามือไปเป็นหลังมือทันที "ฉากนี้ ถ้าให้เธอเล่นเองเธอมั่นใจไหม"

เยี่ยหลานซาน：“……？！！”

?

นี่มันจริงหรือเนี่ย!

แม้ว่าจะรู้ว่าผู้กำกับต่งไม่ได้โกรธหรือโมโหเธอ แต่เธอก็ไม่ได้คาดหวังว่า* เขาจะปล่อยให้เธอแสดงบทสำคัญด้วยตัวเองจริงๆ

เธอแทบไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ เธอพยักหน้าตอบ: "ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังค่ะผู้กำกับ"

"ดี!"

ผู้อำนวยการต่งยิ้มด้วยความพึงพอใจ

เมื่อเขาเห็นว่าผู้ช่วยของเขามาพร้อมกับช่างแต่งหน้าของเกาซินซินพอดี เขาจึงโบกมือและสั่งให้ช่างแต่งหน้าเข้ามาพร้อมกัน และอธิบายให้ทุกคนฟังว่า “ ทุกฝ่ายเตรียมตัวให้พร้อม เราจะถ่ายฉากนี้ก่อน พาเยี่ยหลานซานไปแต่งหน้า”

คำพูดของเขาทำให้สตาฟทุกคนไม่กล้าหือ

แต่เฉียวเฟยฝานนั้นไม่เหมือนคนอื่น ด้วยสถานะของเขาเขาเลยกล้าที่จะพูดออกไป: "ผู้กำกับต่งครับ นี่มันไม่ค่อยเหมาะสมหรือเปล่า?"

ทันทีที่เขาพูดจบ เกาซินซินที่อยู่ไม่ไกลก็รีบเดินเข้ามาในฉากทันที

จากการที่ผู้กํากับเปลี่ยนแผนอย่างฉุกละหุกเช่นนี้ เธอจึงไม่สามารถกลั้นความโกรธไว้ต่อไป สีหน้าของเธอแสดงออกอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังโกรธจัด เสียงแปร๊ดๆของเธอเอ่ยขึ้นอย่างมีน้ำโห "ผู้กํากับต่งค่ะ ฉันคิดว่าแบบนี้มันไม่เหมาะนะคะ!" ฉันไม่เห็นด้วย！！”

การขอให้เยี่ยหลานซานมาแสดงบทบาทที่สำคัญเช่นนี้ สำหรับเธอแล้วเหมือนกับการฉีกหน้าเธอ เหมือนกับว่าการแสดงของนักแสดงจริงมันไม่เข้าขั้น ถึงกับต้องให้แสตนด์อินมาเล่นแทนอย่างนั้นหรอ?

นี่มันเป็นการดูถูกเธอ!

แม่งเอ้ย!

ไม่รู้ว่ายัยนั่นทำอะไรให้ไอ้แก่ต่งเจียเฉิงนั่นหลงมันได้

เธอมองไปที่เยี่ยหลานซานอย่างอาฆาตแค้น