บทที่ 8 เฉียวเฟยฝาน ถ้าจะให้ได้ดีก็เลิกยั่วโมโหฉันอีกซะดีกว่า!

การถ่ายทำในช่วงบ่ายเป็นไปอย่างราบรื่น เกาซินซินที่โดนแหกหน้าท่ามกลางผู้คนมากมาย เธอจึงไม่มีหน้าที่จะสู้กับคนในกองถ่ายอีกต่อไป เธอจึงขอลาป่วยและกลับบ้านไป

เฉียวเฟยฟานในฐานะแฟนหนุ่มวัยยี่สิบสี่ปี จำเป็นต้องอดทนถ่ายทำฉากนี้ต่อไปให้เสร็จ แม้จริงๆแล้วเขาอยากจะไปดูแฟนสาวมากกว่า

ก่อนเขาจะเดินออกไปยังไม่ลืมที่จะเตือนเยี่ยหลานซานว่า: "คุณอย่าลืมสัญญานะว่าคุณจะเก็บมันไว้เป็นความลับ" ซินซินเพิ่งเลื่อนขั้นเป็นนางเอกสี่ดอกไม้งาม มันเป็นช่วงเวลาแห่งความก้าวหน้าในหน้าที่การงานและมันไม่ควรมีจุดด่างพร้อยใดๆ "

ถ้าเพราะเยี่ยหลานซานไม่ใช่แฟนเก่าของเขา ถ้าไม่ใช่เพราะเขาทรยศหักหลังเธอ เยี่ยหลานซานคงอยากจะเอ่ยปากชมเขาจริงๆ

ถ้าตามความคิดของแฟนสาว เขาคงจะติดอันดับแฟนยอดเยี่ยมแน่นอน!

เธอเหลือบมองเขาอย่างเฉยเมยและเอ่ยปากไล่เขา: "คุณเฉียว พูดจบรึยัง? พูดจบแล้วก็ได้โปรดออกไปเถอะ"

“หลานซาน!”

น้ำเสียงของเขาที่เรียกเธอช่างดูห่างเหินเป็นสิบพันไมล์

เยี่ยหลานซาน: "... "

โอ๊ะ เธอยังไม่ได้ยั่วโมโหเลย? เขาจะเอาอะไรมาโกรธ!

เธอยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย แววตาเย็นชาเย้ยหยันราวกับมองคนวิปริตที่สืบทอดกันมาสิบแปดชาติ "ไม่ไปหรือไง" งั้นคุณอยากจะดูฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าหรอ? "

"คุณ……"

เมื่อเฉียวเฟยฟานเห็นว่าเธอกำลังจะปลดเสื้อผ้าของเธอจริงๆ คิ้วของเขาก็ขมวดขึ้นเป็นปม สุดท้ายเขาก็เดินออกไป

ทันทีที่เขาเดินออกไป การกระทําของเยี่ยหลานซานก็ชะงักแข็งทื่อไปในทันที

ความแข็งแกร่งในใจของเธอที่มีอยู่ก็แทบจะสลายหายไปครึ่งหนึ่ง

เธอนั่งลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรงมองไปที่ผู้หญิงในกระจก หน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องสำอางค์ รอยยิ้มเย็นชาบนริมฝีปากเล็กของเธอ: "เฉียวเฟยฝาน สองปีที่ผ่านมาฉันจริงใจกับคุณมาตลอด ฉันได้ตอบแทนบุญคุณคุณพอแล้วล่ะ หลังจากนี้ถ้าจะให้ได้ดีก็เลิกมายั่วโมโหฉันอีกซะดีกว่า...."

ทันใดนั้นก็มีเสียงข้อความดังเข้า

เธอมองลงไปและพบว่านั่นคือข้อความจากวีแชทนั่นเอง

คลิกเปิด

วินาทีต่อมา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที เธอไม่มีเวลาที่จะลบเครื่องสำอางค์ของเธอด้วยซ้ำและรีบลุกเดินออกไปจากกองทันที

ข้อความในวีแชท ——

[คุณเยี่ยครับ บอสถูกสุนัขกัด ตอนนี้อาการโคม่ามากครับ ที่อยู่: โรงพยาบาลที่คุณพักเมื่อวานนี้ ]

“ เมื่อวานคุณไม่ได้บอกว่าคุณไม่ได้โดนสุนัขทำร้ายหรอกเหรอ? ทำไมถึงอยู่ในอาการโคม่าได้? ! "

หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นรัว

แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยเธอ เธอนี่น่าโดนด่าจริงๆ

ด้วยความกังวลและเธอจึงรีบมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล

…………

โรงพยาบาลยังคงเป็นเหมือนเดิมเหมือนตอนที่เธอจากมา

สะอาดเรียบร้อย และคนไข้น้อย

ถัดจากวอร์ดที่เธอพักอยู่เมื่อคืนมีคนสองคนยืนอยู่หน้าประตู

คนหนึ่งคือโจวไท่ที่เป็นผู้ช่วยของกงเส่าถิง และอีกคนเป็นหมอที่ดูคุ้นๆว่าจะนามสกุล "หวัง"?

“เขา... เขาเป็นยังไงบ้าง?”

เยี่ยหลานซานลงจากรถแท็กซี่และรีบวิ่งเข้าไปทันที ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อแถมเธอยังเหนื่อยหอบ

เพราะอาการบาดเจ็บที่เท้ายังไม่หายดี ขนาดยืนเฉยๆเธอยังเซแทบจะล้ม

โจวไท่ถอนหายใจอย่างเคร่งขรึมและพูดว่า "แผลเขาอักเสบ ผมเพิ่งทายาให้และเขายังไม่ตื่นเลย"

เยี่ยหลานซานอยากจะตำหนิตัวเอง

อาการบาดเจ็บนั้นร้ายแรงมาก!

ไม่แปลกใจเลยที่เขาดูแย่มาก เมื่อเทียบกับตอนที่เห็นเขาเมื่อเช้านี้

เธออยากจะโทษตัวเองที่เมื่อคืนมัวแต่อารมณ์เสียโดยไม่ทันได้สังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ กับร่างกายของเขา มัวแต่เหม่อลอยไม่รู้อะไรเลยจนกระทั่งเขาอยู่ในอาการโคม่า ...

คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันอย่างรุนแรง เธอก็เหลือบมองไปที่กลอนประตูด้วยความตำหนิตัวเองเป็นครั้งคราว

ไม่รู้ว่าความรู้สึกของเธออ่อนแอเกินไปหรือเปล่า หรือเพราะว่ายิ่งเห็นโจวไท่เลยยิ่งรู้สึกผิด เธอรู้สึกว่าหัวใจดวงน้อยของเธอเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตอย่างรุนแรง

โอ้ ดูเขาโทษเหล่าหมาน้อยนั่นสิ