บทที่12 มงกุฎน้อยน่ารักของผม ขอมอบให้คุณสวมใส่ไว้

เยี่ยหลานซานรีบกดปุ่มอัดเสียงโดยเร็ว

อวิ๋นซีที่ยังอยู่ข้าง ๆ ตัวเธอนั้นก็เริ่มพูดพล่าม “ เสี่ยวชี ฉันจะบอกอะไรให้นะ เมื่อกี้ฉันเห็นแล้วนะ ว่าเธอบันทึกชื่อเขาไว้ว่ายังไง

อ้อ ใช่ ๆ คนเพี้ยน เหอะ ๆ ๆ อื้ม..ก็เหมาะกับเขาดีนะ

เธอเนี่ยยังไม่รู้อะไร ตลอด 2 ปีที่เธอไม่อยู่ เขากลายเป็นคนโรคจิตไปแล้ว...”

เยี่ยหลานซานอดไม่ได้ที่จะแทรกขึ้นมา “พี่ชายสี่ นี่ฉันเห็นว่าเราเป็นพี่น้องท้องเดียวกันนะ ฉันอยากจะขอเตือนอะไรพี่หน่อย

ถ้าตอนนี้พี่จะหุบปากบ้าง ก็ยังทันนะพี่”

“ทำไมล่ะ” อวิ๋นซีถามกลับด้วยความที่รู้ว่า ถึงอย่างไรเสีย เขาก็ไม่สามารถหาคู่กัดอย่างเยี่ยหลานซานได้อีกแล้ว

“เพราะคำพูดที่พี่พูดมาทั้งหมด ฉันอัดเสียงพี่ไว้หมดแล้วล่ะ” เยี่ยหลานซานตอบกลับ ทำเอาอวิ๋นซีพูดไม่ออก

เขาได้แต่คิดว่า “นี่เยี่ยหลานซานอัดเสียงฉันไปแล้วเหรอเนี่ย บ้าเอ๊ย! เธออัดเสียงของฉันไปแล้ว!!”

ขณะที่เขากำลังอึ้งอยู่นั้น เขาแทบจะควบคุมสีหน้าของตัวเองไม่ได้เลย

ในที่สุดความโกรธที่ร้อนระอุอยู่ในใจก็ประทุขึ้น “โอ้ย อกอีแป้นจะแตก น้องสาวสุดที่รักของฉันทำร้ายฉันได้ลงคออีกแล้ว

ไหนพูดมาสิ ฉันยังเป็นพี่ชายสี่สุดที่รักของเธออยู่มั้ย!”

“ก็ถ้าพี่กลับคำที่ว่าจะให้ฉันดูแลพี่ พี่ก็ยังเป็นพี่ชายสี่สุดที่รักของฉันเหมือนเดิม”เยี่ยหลานซานตอบกลับพี่ชาย

คำออดอ้อนของอวิ๋นซีนั้นไร้ประโยชน์ ปลุกพลังความเป็นชายในตัวเขาขึ้นมา จากปีศาจสาวก็กลายเป็นจอมมารในทันที

เขารวบเอวเยี่ยหลานซานเข้ามาใกล้ ๆ และทำท่าทางดุดัน “นี่เจ้าข้องใจกับทักษะการเอาตัวรอดของข้างั้นรึ!”

“ใช่” เยี่ยหลานซานตอบกลับด้วยน้ำเสียงทะนงตน ก่อนที่จะคลายมือพี่ชายออกจากเอว และโยนก้อนน้ำแข็งนั้นลงกับพื้นจนน้ำแข็งแตก

อวิ๋นซีกับเสี่ยวจินต่างพากันตะลึงและชื่นชมกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะเมื่อเยี่ยหลานซานได้ทำให้น้ำแข็งที่หุ้มอยู่ภายนอกนั้นแตกออกได้ เธอก็รีบหยิบหัวใจดวงน้อยสีแดงที่เพิ่งถูกแช่แข็งขึ้นมาไว้ในมือ พร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปหัวใจดวงน้อย และกดส่งรูปให้กับ “คนเพี้ยน”

ตื้ด—— (เสียงข้อความเข้า)

คนเพี้ยนได้ตอบกลับแล้ว: [คราวหลังอย่าขว้างปาสิ่งของไม่เป็นที่แบบนี้อีกนะ ระวังดอกไม้ใบหญ้าข้างทางด้วย]

เยี่ยหลานซานเห็นข้อความดังนั้นก็อยากจะบีบโทรศัพท์ให้แตกคามือ

เจ้าหมอนี่ยังโรคจิตกว่านี้ได้อีกมั้ยเนี่ย..

ในสายตาของชายคนนั้น เธอเปรียบเสมือนสมการหนึ่ง ที่เด็กเนิร์ดอย่างเขาสามารถแก้ได้อย่างง่ายดาย

ทันใดนั้น ของที่อยู่ในมือก็สั่นขึ้นมา ครืน～ครืน

เยี่ยหลานซานก้มลงดูของที่อยู่ในมือ

หัวใจดวงน้อยที่อยู่ในมือของเธอนั้น เมื่อถูกความร้อนในมือของเธอเข้า มันก็เริ่มสั่น

และหลังจะที่มันหยุดสั่นลง ก็เริ่มมีเสียงเพลงดังออกมา

“โอ้ว มงกุฎน้อยน่ารักของผม ขอมอบให้คุณสวมใส่ไว้ และต่อให้คุณจะอารมณ์ร้ายยังไงผมก็ยังรักเพียงแต่คุณ”

เสียงเพลงนั้นดังจนทำให้คนในสนามบินหันมามอง

หัวใจสีแดงในมือก็ยังคงมีเสียงเพลงดังออกมาอยู่เรื่อย ๆ “ โอ้ว คนน่ารักของผม”

เยี่ยหลานซานอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเสียตอนนี้

“คนน่ารักกับผีน่ะสิ”

เยี่ยหลานซานด่าไปทีนึง ก่อนจะรีบเดินออกจากสนามบินไปโดยไม่หันกลับมาสบตาผู้คน

หมอนี่ยังน่าเบื่อกว่านี้ได้อีกมั้ยนะ!

ในระหว่างทาง อวิ๋นซีเอามือทาบที่อกตัวเองพลางถอนหายใจออกมาและพูดว่า “เสี่ยวชี เธอเปลี่ยนไปอะ เดี๋ยวนี้เธอกลายเป็นคนหยาบกระด้างไปแล้วนะ”

เยี่ยหลานซานไม่ได้สนใจ ปล่อยให้พี่ชายครวญครางกับความรู้สึกของเขาเอง เธอเลื่อนอ่านแชทกลุ่มกองถ่ายละครของเธอ เพื่อเช็คตารางงาน

เนื่องจากว่า เกาซินซินได้ขอลาหยุด และตัวเธอเองก็จะไม่มีคิวถ่ายละคร

เฉินปาผีจึงทิ้งข้อความไว้ให้เธอว่า “รอลงเวลาที่แน่นอนอีกครั้ง!”

เยี่ยหลานซานรู้จักเกาซินซินดี เพราะเธอเคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาแล้ว เธอจึงเก็บโทรศัพท์แล้วพาอวิ๋นซีกับเสี่ยวจินไปยังคอนโดที่เธอพักอยู่ชั่วคราว ณ ตอนนี้

คอนโดของเยี่ยหลานซานเป็นห้องที่มีพื้นที่ทั้งหมด 120 ตารางเมตร โดยมี 2 ห้องนอนกับอีก 1 ห้องนั่งเล่น นั่นทำให้การเข้าอยู่ด้วยกัน 3 คนนั้นยังคงเป็นปัญหาอยู่ว่าจะจัดสรรอย่างไร

“ฉันเป็นผู้ชาย เพราะฉะนั้นห้องนอนเป็นของฉัน1ห้อง ส่วนพวกเธอสองคนก็นอนด้วยกันเลย”อวิ๋นซีพูดขึ้น

เยี่ยหลานซานได้ยินอย่างนั้นถึงกับอยากจะถีบพี่ชายสักที “นี่พี่เพิ่งรู้ตัวเหรอ ว่าตัวเองเป็นผู้ชาย แต่งตัวอย่างกับผู้หญิง แถมยังสวยหยาดเยิ้มขนาดนี้”

เพื่อตัดปัญหานี้ เยี่ยหลานซานก็ได้ให้น้องจินอยู่ห้องนอนอีกห้องหนึ่ง ก่อนจะพูดกับอวิ๋นซีว่า “ยังไงซะ พี่ก็เป็นผู้ชาย แค่ปูผ้านอนกลางห้องนั่งเล่นก็คงไม่เป็นอะไรอยู่แล้วแหละเนอะ”

อวิ๋นซีคัดค้านกับสวัสดิการแย่ๆที่ตนได้รับนี้ทันที “นี่มันไม่เหมาะสมหญิงงามแห่งยุคอย่างฉันเลยนะยะ”

“คอนโดของฉัน ฉันก็ต้องเป็นใหญ่สิพี่ ถ้าพี่ไม่เต็มใจจะอยู่พี่ก็ออกไปอยู่ที่อื่นได้นะ” เยี่ยหลานซานตอบกลับ ทำให้อวิ๋นซีเถียงไม่ออก

เยี่ยหลานซานยืดเส้นสาย นั่งเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์เพื่อเลือกดูร้านอาหารโปรดของตนอย่างภาคภูมิในความเป็นเจ้าบ้าน ที่ทำให้เธอสามารถข่มพี่ชายสี่ได้สำเร็จ พี่ชายสี่ของเธอนั้นมีความร้ายลึกยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก