บทที่126 ลุงเร็วมาก!

ในทางเดินแคบๆ กงเส่าถิงมีออร่าดั่งเสือชีตาห์

ด้านหลังของเขาเป็นคนสี่คน

ปัง ปัง ปัง

เสียงปืนดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน

กงเส่าถิงก็ยังคงหลีกเลี่ยง นับเสียงปืนจากด้านหลังเป็น24ครั้ง!

เมื่อพวกเขากระสุนหมด เขาก็โจมตีกลับในทันที ไม่ปล่อยโอกาสให้พวกเขาได้เปลี่ยนลูกกระสุน

"แม่ม!"

ทั้งสี่คนเห็นชายคนหนึ่งโจมตีเหมือนพายุรุนแรง พวกต่างหันหลังและตั้งวงล้อม โต้กลับจากสี่ทิศทาง พยายามเอาชนะเขาให้เร็วที่สุด!

ในตอนนี้ภาพนั้นเกินจินตนาการ

ในขณะนี้กงเส่าถิงก็ค่อยๆพลางตัวให้บางเบาดั่งอากาศ แต่เมื่อถึงเวลาลงมือเขาก็ว่องไวและดุร้ายราวกับสัตว์ร้าย

สายตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

ออร่ามืดมนบนร่างกายของเขาเหมือนกับอาชูร่าที่คลานออกมาจากความตาย ออร่านั้นเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่ทารุณ

ตั้งแต่พี่ชายคนโตและพี่สะใภ้ของเขาประสบอุบัติเหตุ แม่และพ่อของเขาก็เอาใจเขาอยู่เสมอ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาไม่เคยยอมอ่อนข้อ นั่นก็คือ ศิลปะการต่อสู้!

ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงกงฉีหลินด้วย พวกเขาถูกโยนเข้าฐานฝึกตั้งแต่ยังเด็ก อาจารย์ผู้สอนเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงในประเทศ Z บทเรียนประจำวันเข้มงวดกว่าหน่วยรบพิเศษสำหรับผู้ใหญ่เสียด้วยซ้ำ

เมื่ออายุมากขึ้น กงฉีหลินก็ได้กลับไปยังตระกูลกง และเขาเต็มใจที่จะเข้าไปอยู่ในกองทหารเป็นเวลาหลายปีด้วย

บุคคลที่ได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กและรอดชีวิตจากกระสุนที่สาดมาดั่งฝนได้ครั้งแล้วครั้งเล่า มีคนจำนวนน้อยมากที่สามารถเทียบฝีมือได้

"ปัก!"

หมัดของเขาฟาดเข้าที่ขมับของหัวหน้าอย่างดุเดือด หมัดนั้นรวดเร็วและรุนแรง หัวหน้ารู้สึกเพียงว่าดวงตาของเขามืดลงจากนั้นเขาก็ล้มลงไปกับพื้นและหมดสติทันที

อีกสามคนที่เห็นฉากนี้ต่างก็ตกใจ

เขาคนนี้เคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว เขารวดเร็วมากจนไม่สามารถจับทิศทางได้

ผู้ชายคนนี้ เป็นปีศาจงั้นหรือ? มีประสิทธิภาพในการต่อสู้ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไร?

แม้ว่าภายในใจพวกเขาจะตื่นตกใจ แต่พวกเขาก็ยังคงทำการข่มขู่และพุ่งตัวออกมา

กงเส่าถิงหยิบขวดไวน์เปล่าที่อยู่ด้านข้างอย่างรวดเร็วและตรงไปทุบศีรษะของคนที่อยู่ใกล้มือเขาที่สุด

ในขณะเดียวกันกำปั้นเหล็กก็ฟาดเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างดุเดือด ปักปักปัก เพียงแค่สามหมัดก็ทำให้ร่วงลงกับพื้น เมื่อชายคนนั้นล้มลงกับพื้น ฟันของเขาหายไปเกือบครึ่ง เขาพ่นฟันที่เปื้อนเลือดออกมาจากปาก จากนั้นก็กลอกตาและหมดสติไป

ทันใดนั้น ลมแรงพัดมาจากด้านหลัง

กงเส่าถิงหลับตาลง

เขาเตะก้านคอฝ่ายตรงข้ามอย่างงดงาม จนร่างนั้นปลิวไปชนกำแพง

เขาก้าวไปด้านหน้า หยิบขวดไวน์ในมือชายคนนั้นอย่างสง่างามจากนั้นนำขวดไวน์ยัดลงไปใส่ปากเขาและใช้เข่ากระแทกปากขวด

เพล้ง

ขวดไวน์แตก ปากของชายคนนั้นเต็มไปด้วยเศษแก้ว แก้วที่แหลมคมแทงทะลุปากและแก้มของเขา

ภายใต้การจ้องมองที่หวาดกลัวของอีกฝ่าย กงเส่าถิงก็ค่อยๆเปล่งเสียงออกมาทีละคำ "ผู้หญิงของฉัน แกกล้าได้อย่างไร?"

คนนี้อาจเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับเยี่ยหลานซาน

"........"

หลังจากสิ้นเสียง แขนของเขาก็ดัง กึก แขนข้างหนึ่งของชายคนนั้นหัก มีรูปทรงผิดเพี้ยนอย่างน่าประหลาด...

เขายังไม่ทันที่จะกรีดร้อง เขาก็เจ็บปวดจนสิ้นใจ

ด้วยความเย่อหยิ่งของกงเส่าถิง น้อยมากที่เขาจะลงมือกับคนที่หมอสติไปแล้ว แต่กับพวกเขาไม่เหมือนกัน!

มีความปรารถนาต่อผู้หญิงของเขา ดูถูกผู้หญิงของเขา

เขาทนไม่ได้

ความปรารถนาอันแรงกล้าในการครอบครองและการปกป้องพุ่งเข้ามาในดวงตาของเขา เขาหักแขนขาของชายเหล่านั้น จากนั้นเขาจึงหยุดลงมือ

การต่อสู้สงบลงด้วยความเร็ว ในพริบตาเดียว พวกเขาทั้งสี่ก็ล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรงในทางเดินแคบๆนั้น

ยังมีเวลาอีกสามนาที

เขารีบกลับไปที่โกดังอย่างรวดเร็ว

.............

เยี่ยหลานซานซ่อนตัวอยู่ในโกดังท่ามกลางศพคนตาย เธอนั่งย่อลงกับพื้น เธอจ้องมองไปยังทิศทางของประตู