บทที่127 ฉันรู้ว่าคุณก็ต้องการฉัน

ขณะที่นั่งเฮลิคอปเตอร์ เธอสูดอากาศที่บริสุทธิ์และปลอดโปร่งจากภายนอก หัวใจของเธอก็ค่อยๆสงบลง

หลังจากที่วุ่นวายแล้ววุ่นวายเล่าอยู่ตลอดทั้งคืน เรื่องราวต่างๆก็ได้สิ้นสุดลง ในที่สุดเธอก็หมดเรี่ยวแรง เธอเอนกายลงในอ้อมแขนของกงเส่าถิงและหลับไป

.........

บนเรือไข่มุก

ทหารรับจ้างต่างถูกควบคุมตัวจนเสร็จสิ้น กงฉีหลินได้นำกองกำลังจากบ้านตระกูลกงมาและให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่กับกองทัพของเสนาฉือชานโหมวที่อยู่บนเรือ

เมื่อเห็นคนสวมเครื่องแบบของกองทัพปรากฎตัว สีหน้าของเยี่ยอีเหรินก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"จบแล้ว มันจบแล้ว..."

ในเวลานั้นการเดิมพันครั้งสุดท้ายของเธอก็ได้สิ้นหวังแล้ว คาดไม่ถึงเลยว่า...ยังคงยืนอยู่ผิดฝ่าย...ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงในการให้ลูกสาวคอยขจัดสิ่งกีดขวางให้หมดสิ้น เกรงว่าแม้แต่ตระกูลเกา เธอก็ยังจะไม่สามารถรักษาไว้ได้

เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าของฉืออวี้เฟิงและเป่าจิงเหริน เธอดึงเกาซินซินและรีบไปหาเกาเซิ่งอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะปรึกษาหารือ

ในขณะที่เธอรีบออกมาโดยไม่ทันระวัง เธอก็ชนเข้ากับโจวไท่

"ขอโทษด้วย ขอโทษ"

เธอไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเธอวิ่งชนใคร ในขณะนั้นเธอรีบขอโทษและจากไป

โจวไท่จ้องมองแผ่นหลังของเธอและขมวดคิ้ว "นั่นไม่ใช่แม่และน้องสาวของคุณเยี่ยเหรอ?"

ครั้งหนึ่งเขาเคยช่วยกงเส่าถิงสืบข้อมูลของเยี่ยหลานซาน เขารู้และเข้าใจว่าคุณเยี่ยถูกแม่และน้องสาวของเธอปฏิบัติตัวใส่อย่างไร

ทันทีที่สิ้นเสียงเขา ก็มีเสียงถอนหายใจอย่างเหยียดหยามดังขึ้นผสมปนเปมาด้วยความรู้สึกที่ดูถูกและถากถาง "เมื่อเผชิญอันตรายคนที่ผลักหลานซานออกไปโดยที่ไม่ลังเลนั่นสมควรเป็นแม่และน้องสาวเธอเหรอ?"

"คุณชายฉือ คุณเป่า"

โจวไท่หันกลับไป เขาเห็นฉืออวี้เฟิงและเป่าจิงเหริน หลังจากก้มหัวเล็กน้อยให้ทั้งสองคนแล้วเขาก็ถามว่า "พวกคุณเป็นอย่างไรบ้าง?"

"พวกฉันไม่เป็นอะไร" ฉืออวี้เฟิงถามอย่างร้อนใจ "ลุงกับป้าล่ะ?"

"Bossพาคุณเยี่ยไปโรงพยาบาล"

"พวกเขาบาดเจ็บเหรอ?"

ในขณะนั้นทั้งฉืออวี้เฟิงและเป่าจิงเหรินต่างก็ร้อนใจ

โจวไท่เองก็ไม่แน่ใจ "เห็นท่าทางของBossแล้ว อาจจะเป็นคุณเยี่ยที่อาการไม่โอเค ผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจสถานการณ์เท่าไหร่นัก แต่ผมมั่นใจว่าทั้งสองนั้นไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรรุนแรง"

"งั้นก็ดี"

เมื่อกล่าวถึงเช่นนี้ ฉืออวี้เฟิงก็มองไปยังทิศทางที่เยี่ยอีเหรินกับเกาซินซินจากไปด้วยสายตาเกลียดชังพร้อมก่นด่าสาปแช่ง "ถ้าไม่ใช่เพราะหลานซานเห็นแก่ความชอบธรรมที่มีต่อแม่ที่ต่ำตมของเธอ พวกเราก็ไม่ต้องมาเจอกับความลำบากแบบนี้! นังผู้หญิงตัวดี ฉันล่ะอยากเตะส่งเธอลงไปในทะเลให้ฉลามกินเสียจริง!"

โจวไท่ขมวดคิ้ว นึกถึงความเยือกเย็นของเป่าจิงเหรินเมื่อครู่ เขาก็พอจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้ "พวกเธอทำเรื่องอะไรที่ไม่ดีกับคุณเยี่ยหรือ?"

หลังจากที่เป่าจิงเหรินได้เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กับเขาฟังแล้วก็ยังเพิ่มเติมความคิดเห็นของตัวเองเข้าไปว่า "คุณไปเล่าทุกอย่างตามความเป็นจริงให้กับกงเส่าถิงฟัง สถานการณ์จะต้องทำอย่างไรต่อก็ให้เขาคิดหาวิธีเอา"

"รับทราบ!"

ยิ่งโจวไท่ได้ฟังเขาก็ยิ่งรู้สึกขุ่นเคืองมากยิ่งขึ้น สีหน้าของเขาอึมครึม

แต่ท้ายที่สุดแล้วอีกฝ่ายก็เกี่ยวข้องกับคุณเยี่ย เขาเองก็ไม่สามารถที่จะลงมือตามใจตนเองได้

เขาเพียงได้แค่ระงับเปลวไฟภายในใจและจัดการธุระเรื่องราวก่อน "รองประธานกงยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ ผมจะให้ลูกน้องพาคุณทั้งสองออกไปก่อน"

"ฉีหลินมาแล้วเหรอ?!!"

สายตาของเป่าจิงเหรินส่องประกายเจิดจ้า

สายตาของเธอจ้องมองไปยังประตูทางเข้าอย่างรวดเร็ว แม้แต่จะกล่าวอำลาก็ไม่ทันเสียแล้ว เธอเป็นดั่งนกนางแอ่นตัวน้อยที่บินโฉบไปมา

ท่าทางนั้น....

ฉืออวี้เฟิงกุมขมับและบ่นพึมพำเบาๆ "พี่เป่า เมื่อกี้ยังบอกว่าเป็นเทพธิดาแห่งความเย็นชาที่สูงส่ง? แต่ทำไมพอเห็นเจ้าสิงโตน้อยถึงได้กลายเป็นหญิงสาวที่หมกหมุ่นเช่นนี้? รักนวลสงวนตัวนิดนึง!"

"........."

ตั้งแต่แรกเป่าจิงเหรินก็ไม่ได้ยินเสียงที่บ่นพึมพำของเขา สายตาของเธอยังคงเพ่งเล็งไปที่กงฉีหลิน บนใบหน้าของเธอแสดงถึงรอยยิ้มที่บานสะพรั่ง

ท้องฟ้าในเวลานี้นั้นมืดมิด มีเพียงไฟในห้องโดยสารเท่านั้นที่ส่องสว่าง กงฉีหลินยืนอยู่ตรงทางเข้านั้นและแสงบริเวณนั้นก็ช่งสลัว เขากำลังอดทนฟังการรายงานจากลูกน้อง

"คุณชายรอง อุปกรณ์ป้องกันของที่นี่ถูกถอดออกหมดและได้ติดต่อสถานีตำรวจในพื้นที่เพื่อทำการสอบสวนแล้ว ตอนนี้มีศพจำนวน26ศพ ยกเว้นการเสียชีวิตอย่างน่าเศร้าของผู้จัดการจางแห่งฮ่าวเย่กรุ๊ป นอกนั้นเป็นคนร้ายจำนวน25ศพ"

คนของตระกูลกงมันคุ้นชินในการเรียกกงเส่าถิงว่าคุณชายกงและเรียกกงฉีหลินว่าคุณชายรอง

ที่บ้านตระกูลกง ชื่อนี้แสดงถึงสัญลักษณ์ของอำนาจและสถานะ

"อืม"