บทที่129 เต็นท์

ค่ำคืนที่เงียบสงัด เนื่องด้วยเสียงของทั้งสองที่กำลังพูดคุยกัน แสงไฟอัตโนมัติก็ค่อยๆสว่างขึ้น

เธอจ้องมองเขา

เขาจ้องมองเธอ

ในช่วงเวลาที่สบสายตากัน เยี่ยหลานซานกล่าวทีละคำ "หนูชอบลุง ตั้งแต่ที่ลุงบอกว่าต้องการบุหรี่ในมือของหนู หนูก็ตกหลุมชอบลุงเลยย"

กงเส่าถิงกอดเธอแน่น

และแน่นมากยิ่งขึ้น

เขาวางคางไว้บนศีรษะของเธอและเล่นผมเธอเบาๆ "ซานซาน ฉันเองก็...ชอบเธอ"

คำสุดท้ายเขาดูเกร็งๆ แต่ก็อดไว้ไม่ได้จึงต้องปล่อยออกมา

เยี่ยหลานซานอยู่ในอ้อมแขนของเขาและยิ้มหวาน

แสงไฟสว่างขึ้นเรื่อยๆและบรรยากาศก็ดูคลุมเครือมากยิ่งขึ้น

กงเส่าถิงกอดเธอไว้เป็นเวลานาน จากนั้นก็ปล่อยเธออย่างไม่เต็มใจ เขาจุมพิตระหว่างคิ้วของเธอ "รีบนอนพักผ่อน"

"โอ้"

เขามองเธอด้วยความรักและเอาใจ จากนั้นเขาก็หมุนตัวออกมา

เมื่อเห็นเขาจะจากไป เยี่ยหลานซานก็ยื่นมือออกไปและคว้าเขาเอาไว้

เมื่อกงเส่าถิงหันศีรษะกลับไปมอง มือของเขาก็อยู่บนเสื้อเชิ้ต...และกำลังปลดกระดุม...

การกระทำนั้น....!!

เยี่ยหลานซานหน้าแดงก่ำ

เธอแอบกลืนน้ำลายอย่างเงียบๆและถามด้วยเสียงที่แหบพร่า "คะคุณ..คุณลุงกำลังจะทำอะไร?"

ปลอดกระดุมเพื่อยั่วยวนเหรอ?!

"..."

มือกงเส่าถิงที่กำลังปลดกระดุมก็หยุดลง

เดิมทีต้องการที่จะถอดเสื้อผ้าและไปอาบน้ำ แต่เมื่อเห็นเธอหน้าแดงมีเสน่ห์แบบนี้แล้วเขาก็คิดแผนได้ เป็นเวลานานมากแล้วที่ไม่สามารถเข้าใกล้เธอได้ เขาจึงยิ้มอย่างยั่วยวนและกล่าว "แน่นอนว่าจะทำในเรื่องที่ควรทำ"

นัยต์ตาของเขามีความคลุมเครือ

เยี่ยหลานซานหน้าแดงในทันทีและรีบกล่าวเบาๆ "....เร็วไปหน่อยหรือเปล่า?"

ท้ายที่สุดแล้วของความสัมพันธ์ในความรักก็คือการเป็นของกันและกันเหรอ?

มันพัฒนาเร็วไปไหม!

กงเส่าถิงกลั้นยิ้มเอาไว้ เขากล่าวพึมพำในคำพูดของเธอ "เร็วเหรอ?"

"แน่นอน!"

เยี่ยหลานซานพยักหน้าอย่างแข็งขัน

เธอเหลือบมองเขาที่กำลังทำสีหน้าครุ่นคิดอย่างจริงจัง หน้าเธอในตอนนี้แดงจนควันจะออกหูแล้ว

ในเรื่องนี้...เขายัง...ยังคงทำหน้าครุ่นคิดขนาดนี้? คุณลุงที่อยู่ตรงหน้าเธอเป็นคุณลุงที่อ่อนโยนและนุ่มนวลในช่วงเวลาก่อนหน้านี้ใช่หรือเปล่า? หากว่าเธอไม่มั่นใจในกลิ่นกายและบุคลิกเขา เธอก็คงสงสัยว่าคนคนนี้กำลังสวมหน้ากากปลอมตัวมาใช่หรือไม่!

ในขณะที่เธอกำลังคิดวุ่นวาย กงเส่าถิงก็จงใจโน้มตัวเข้าหาเธอและจ้องมองไปที่เธอ "แล้วเธอคิดว่าเมื่อไหร่จะโอเคล่ะ?"

ทันทีที่คำนี้กล่าวออกมา -

ทันใดนั้นบรรยากาศระหว่างทั้งสองก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน จากที่กำลังคลุมเครือก็กลายเป็น...หื่นกาม...

เยี่ยหลานซานตัวแข็งทื่อ ความรู้สึกภายในใจแตกกระเจิง

คำถามนี้ จะให้เธอตอบอย่างไร?

เธอกระแอมเบาๆ "หนูขอคิดก่อน..."

กงเส่าถิงก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี "โอเค งั้นหนูก็คิดไป"

ขณะที่เขาพูด เขาก็โน้มตัวไปข้างหน้าและจูบเธอ

คิ้วของเยี่ยหลานซานกระตุก ในขณะที่ผลักเขา เธอก็ประท้วง "ไม่ใช่ว่า..ให้หนูคิดก่อนหรือไง?" ทำไมถึงจู่โจมมาแบนี้?!

"ก็หนูคิดของหนูไปไง" เสียงที่คลุมเครือก็ดังออกมาจากปากของกงเส่าถิง ปลายลิ้นของเขาสัมผัสกับริมฝีปากของเธอ "ฉันก็จะทำของฉัน"

"!!!!!!!"

ฉันคิดของฉัน?

เขาทำของเขา?

เขาทำเรื่องแบบนี้ ยังจะให้ฉันคิดอีกเหรอ?

กงเส่าถิงแค่อยากจะแกล้งเธอ แต่ใครจะบอกเธอได้ หากว่ามันเลยเถิดจะเกิดอะไรขึ้น?

จูบนั้นยิ่งลึกซึ้ง

ในที่สุดก็ไปตามทาง

จูบที่ริมฝีปากของเธอ จูบคอที่บอบบางของเธอ จูบไหปลาร้าที่ประณีตของเธอ ...

คอเสื้อพาดลงไหล่ เผยให้เห็นไหล่มน เขาหยอกเย้าอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ขยับลงมา...

เมื่อริมฝีปากของเขาประกบลงบนเนินขาวนวลของเธอ...

"อย่า----"

เยี่ยหลานซานผลักเขาในทันที

ด้วยความเขินอายและความหงุดหงิดเล็กน้อย "ไม่ ไม่เอาแล้ว..."

น้ำเสียงที่มีเสน่ห์ของเธอ แก้มที่แดงระเรื่อ ริมฝีปากบวมแดง เสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิง และดวงตาที่ยังดูคลุมเครือ ราวกับเป็นการปฏิเสธที่ต้อนรับ ช่างมีเสน่ห์

สิ่งนี้สามารถกระตุ้นความอยากเป็นเจ้าของของผู้ชายได้เป็นอย่างดี

ดวงตาที่แผดเผาของเขานั้นปรวนแปร เขาแสร้งทำเป็นผ่อนคลาย แต่น้ำเสียงของเขากลับทรยศเขา "ฉันปลดกระดุม เพราะต้องการจะไปอาบน้ำ"

เยี่ยหลานซาน "...."

ทำไมถึงรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดมันดูไม่จริงใจ?

ความเขินอายเมื่อครู่นั้นไม่มีแล้ว เธอเลิกคิ้วขึ้น "จริงเหรอ?"