บทที่19 คนน่ารักโถมตัวเข้าโอบ

ณ ห้องพักผู้ป่วย กงเส่าถิงกำลังนอนอยู่บนเตียงอย่างเงียบ ๆ เพียงลำพัง

แสงอาทิตย์นอกหน้าต่างเริ่มอ่อนลง และแสงอ่อน ๆ นั้นก็ส่องกระจายมาถึงตัวเขา เผยให้เห็นใบหน้าที่อ่อนโยนและเงียบสงบ

เมื่อเห็นเช่นนั้น ความงงงวยเล็ก ๆ ในใจของเยี่ยหลานซานก็จางหายไป

……

กงเส่าถิงนอนอยู่บนเตียงคนไข้ หายใจอย่างสงบนิ่งเป็นจังหวะ

ทันทีที่เขาได้รับข้อความแจ้งเตือนจากโจวไท่ เขารีบกลับรถและขับกลับมายังโรงพยาบาลอย่างไว

ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าห้องพักผู้ป่วย เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังก้าวมาตามทางเดินอย่างต่อเนื่องไม่หยุดพัก โชคดีที่เขาไม่ได้เปลี่ยนเสื้อก่อนออกไปจากโรงพยาบาล ทำให้เขาสามารถขึ้นไปนอนห่มผ้าบนเตียงคนไข้ได้เลยในทันที

วินาทีต่อมา เยี่ยหลานซานก็ผลักประตูเข้ามาในห้อง

เสียงหายใจถี่ ๆ ของเขายังไม่อาจจะสงบลงได้ เขาพยายามหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ จนเริ่มสงบลง ก่อนจะลืมตาหันไปมองเยี่ยหลานซาน

เมื่อเขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ก็พบกับเยี่ยหลานซานที่อยู่ตรงหน้าเขา ภาพของเยี่ยหลานซานปะทะเข้ามาในดวงตาที่สงบนิ่งของเขา เธอเรียกสติเขาด้วยการเข้ามาถามใกล้ ๆว่า “รู้สึกดีขึ้นบ้างแล้วใช่มั้ยคะ?”

“อื้ม”

กงเส่าถิงขยับแขนทำท่าจะพยุงตัวขึ้น พร้อมกับถือโอกาสหายใจช้า ๆ ขจัดความตื่นเต้นออกไปด้วย “เธอช่วยพยุงฉันหน่อยได้มั้ย”

“ได้สิคะ”

แววตาของเยี่ยหลานซานเปล่งประกายออกมาทันที

เมื่อวานเขายังกินอะไรเองไม่ค่อยได้ วันนี้เขากลับสามารถลุกขึ้นนั่งได้ ฟื้นตัวได้ไวขนาดนี้ ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นจริง ๆ

เธอก้าวเข้าไปและแนบลำตัวเข้ากับเขา พร้อมกับยืดแขนอีกข้างไปโอบไหล่เขาเพื่อที่จะช่วยพยุงตัว

ภายนอกของกงเส่าถิงที่ดูเหมือนจะค่อนข้างผอม แต่พอเยี่ยหลานซานจับไปที่หัวไหล่เขา ก็สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแรงมีพละกำลัง

อุณหภูมิร่างกายของกงเส่าถิง ถูกส่งต่อผ่านชุดผู้ป่วยผ้าบางนั้นมาถึงมือของเยี่ยหลานซาน ทำให้เธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อน

เยี่ยหลานซานกลัวว่าเขาจะเจ็บ เธอจึงพยายามที่จะพยุงเขาด้วยแรงทั้งหมดที่เธอมี

ร่างกายส่วนบนที่นุ่มนิ่มของเธอ เสียดสีกับร่างกายของกงเส่าถิงอยู่ตลอดในขณะที่เธอกำลังพยุงตัวเขา ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลของร่างกายเธอได้อย่างชัดเจน

เขาไม่เคยได้สัมผัสถึงความรู้สึกแบบนี้มาก่อน และด้วยความซื่อสัตย์ร่างกาย มันก็ส่งผลให้เขาไม่อาจควบคุมความคิดที่ไม่เหมาะสมบางอย่างได้ เรือนร่างของเธอในอ้อมอกเขา ในตอนที่เราทั้งคู่กำลังทำบางอย่างด้วยกัน...

ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงความคิดเพียงแค่ชั่วขณะ แต่เมื่อสัตว์ร้ายในตัวเขาได้กลิ่นของความรักใคร่ มันก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา

กงเส่าถิงหายใจหนักขึ้น

เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะไม่สามารถควบคุมสมาธิในตอนนี้ได้เลย ช่างเหมือนกับเด็กน้อยที่เพิ่งมีความรักครั้งแรกยังไงอย่างงั้น

ใจนึงก็ต้านทานความตื่นเต้นนั้นได้ แต่อีกใจนึงก็ยังทำตัวไม่ถูก อยากจะระเบิดความรู้สึกออกมา

พอเขาพยายามจะหยุดนิ่งเพื่อยับยั้งอารมณ์ของตัวเอง เยี่ยหลานซานก็ดันนึกว่าเขาเดินไม่ไหวและจะล้มลง เธอพยายามกอดเขาไว้ให้แน่นที่สุด

กงเส่าถิงกระพริบตาถี่และหายใจหนักขึ้นเรื่อย ๆ

เธอทุ่มเทกับเขามากจริง ๆ!

ความทุ่มเทนั้นมันดันไปกระตุ้นความรู้สึกที่เขากำลังพยายามจะต่อต้านอยู่

“คุณโอเคมั้ยคะ? หรือว่าแผลฉีก”

เยี่ยหลานซานหันหน้ามาดูด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ

ปอยผมข้างขมับของเธอสะบัดเข้าหน้าของกงเส่าถิงเบา ๆ ทำให้เขาได้สัมผัสถึงกลิ่นวนิลาหอมอ่อน ๆอย่างชัดเจน

เดิมทีเขาจะไม่ชอบอาหารที่มีกลิ่นหอมหวานหรืออะไรที่มีรสชาติเลี่ยน ๆ แต่เมื่อได้กลิ่นหอมหวานจากเยี่ยหลานซาน เขาก็คิดว่าชาตินี้คงจะไม่มีกลิ่นไหนที่หอมเท่ากลิ่นนี้อีกแล้ว

กลิ่นหอมนี้ติดตราตรึงในใจเขา มันช่วยคลายความหนาวเหน็บและโดดเดี่ยวที่อยู่ในใจเขามานาน

ด้วยความที่เธอออกแรงมากและกังวลว่าเขาจะเจ็บแผล ทำให้ตอนนี้เธอเริ่มมีเหงื่อออกตามหน้าผาก กงเส่าถิงไม่อาจจะทนเห็นเช่นนั้นได้

จึงออกแรงนั่งพิงไปที่หัวเตียงเอง

เยี่ยหลานซานปล่อยให้เขาให้นั่งลงอย่างสบาย ๆ และสอดหมอนไปข้างหลังเอวให้เขา จากนั้นเธอถึงจะนั่งลงข้าง ๆ เตียง และซับเหงื่อบนหน้าผากของตัวเอง

เยี่ยหลานซานนั่งลงหายใจและกำลังจะเปิดปากชวนคุย ทันใดนั้นท้องของเธอก็ส่งเสียงร้องออกมา

เยี่ยหลานซานพูดไม่ออก

เผยให้เห็นเพียงแค่สีหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงหู