บบที่ 81

ขนาดสวีชูหรานลากแล้ว ยังลากเอาไว้ไม่อยู่

หางตาของเซ่าเยว่เห็นเจียงอวี่เสียนพุ่งมาหาเธอ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น คิดจะเดินออกไป

เจียงอวี่เสียนเร็วกว่าก้าวหนึ่ง ขยับไปข้างตัวเธอแล้วกดเสียงต่ำยั่วยุว่า “เธอรู้เรื่องที่เดี๋ยวเซี่ยอวิ๋นซูกับพี่ฉันจะมาร่วมงานด้วยกันหรือเปล่า? ฉันแอบบอกเธอให้นะ พี่ชายฉันจ่ายเงินซื้อเครื่องประดับกับเสื้อผ้าให้หล่อนไปหลายสิบล้าน เธอเตรียมใจดี ๆ ล่ะ ถึงเวลาเห็นแล้วอย่าใจสลาย แต่ฉันเองก็นับถือความกล้าหาญของเธอมาก ถึงขั้นกล้าบุกเดี่ยวมาหาเรื่องฉันแบบนี้”

เซ่าเยว่ “...”

เจียงอวี่เสียนเห็นเซ่าเยว่ไม่พูดไม่จา จึงรู้ว่าจี้จุดใจดำของเธอเข้าแล้ว ในที่สุดในใจก็ผุดความดีใจขึ้นมา

ในดวงตาเธอเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน “พี่สะใภ้ ที่จริงฉันเองก็ไม่ได้เป็นน้องสาวที่ชั่วร้ายขนาดนั้น ใครใช้ให้เธอยั่วฉันก่อนล่ะ ก็อย่าโทษว่าฉันไม่เกรงใจเธอแล้วกัน! พอคิดถึงว่าอีกเดี๋ยวก็ได้แต่มองพี่ชายฉันทำดีกับเซี่ยอวิ๋นซูตาปริบ ๆ ฉันก็อยากสัมภาษณ์เธอเลย...ความรู้สึกของการหาเรื่องใส่ตัวมันดีหรือไม่ดีกันแน่!”

เจียงอวี่เสียนไม่รอการตอบสนองของเธอ

ทว่าก้มหน้ามองมือถือ จากนั้นก็เอียงศีรษะไปทางเซ่าเยว่ คล้ายกับทำตัวดีอย่างปกติ พลางฉีกยิ้มออกมาอย่างไม่มีพิษมีภัยสุด ๆ “พี่ฉันบอกว่า พวกเขาถึงหน้าประตูแล้ว ในที่สุดฉันก็ได้ดูเรื่องสนุกแล้ว”

เจียงอวี่เสียนพูดระบายเสร็จแล้ว ก็เชิดหน้าออกไป

เซ่าเยว่ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ

ไม่กี่วินาที อวี๋หลินโจวก็เดินมา แล้วถามว่า “เซ่าเยว่ เธอโอเคใช่ไหม?”

เขาย่อมรู้จักเจียงอวี่เสียนอยู่แล้ว

ถึงไม่รู้ว่าพูดอะไร แต่เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของเจียงอวี่เสียนกำลังยั่วยุอยู่

ในใจเซ่าเยว่ต้องไม่สบอารมณ์แน่

เซ่าเยว่ได้ยินเสียงก็หันหน้าไปมองอวี๋หลินโจว

ส่วนสูงจริงของเธอคือหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสามเซนติเมตร สวมรองเท้าส้นสูงหนาห้านิ้ว ก็ปาไปหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตรแล้ว ระดับสายตามองตรง อยู่ตรงจอนผมของอวี๋หลินโจวพอดี

สายตาของเธอไม่ได้โฟกัส

ที่จริงเซ่าเยว่อยากพูดกับอวี๋หลินโจวมาก เจียงอวี่เสียนเป็นแค่คุณหนูที่ถูกตามใจจนเสียคน ไตร่ตรองปัญหาโดยใช้อารมณ์เป็นหลัก ความรู้สึกมากเหตุผลน้อย ไม่ใช่คนในโลกเดียวกัน

เจียงอวี่เสียนพูดอะไร ไม่ต้องสนใจก็ได้

แต่เซ่าเยว่ถามตัวเองในใจ