บทที่ 120

เซ่าสวินที่ตอนแรกใจเย็นลงแล้วก็คว้าขวดเหล้าขึ้นมาฟาดใส่หัวอีกฝ่าย

แต่เซี่ยหมิงหลบพ้น

ขวดเหล้าพุ่งตรงไปหาผู้จัดการ

เขายังด่าทอเซี่ยหมิงว่าโง่เง่าแล้วรีบหลบอย่างรวดเร็ว

ผู้จัดการทำหน้าเย็นชา แต่น้ำเสียงยังคงมีความอดทนอดกลั้นของคนงาน “คุณเซี่ยครับ? ถ้าคุณยังก่อเรื่องอีก ผมจะให้เจ้านายผมมาที่นี่ คุณมีอะไรก็ไประบายอารมณ์ใส่เขาเป็นยังไงครับ?”

เซี่ยหมิงชี้ไปที่เซ่าสวิน “เขาเป็นคนปาขวดเหล้า นายแม่งสอนฉันคนเดียวเนี่ยนะ?”

ผู้จัดการ “...”

เอาเถอะ เขาเคยเจอลูกค้าไร้สมองยิ่งกว่านี้มาแล้ว

อดทนต่อไป

เซ่าสวินเหมือนยังอยากลงมืออีก

แต่เซ่าเยว่ขวางเขาไว้

เซ่าสวินสะบัดมือเธอออก มองพี่สาวที่ไม่ได้เจอกันมานาน เขาไม่ได้แสดงสีหน้าเลยสักนิดเดียว แต่เหมือนกับเห็นศัตรูก็ไม่ปาน “หลีกไป นี่ไม่ใช่เรื่องของเธอ!”

จี้หยาง “เซ่าสวิน นายพอได้แล้ว เธอเป็นพี่สาวนายนะ! นายสำรวมต่อหน้าเธอหน่อยได้หรือเปล่า”

“เธอเข้ามายุ่งเรื่องของฉันได้ไง?”

จี้หยาง “ทำไมจะยุ่งไม่ได้!”

“เธอมีปัญญาอะไรเข้ามายุ่ง เอาชนะเซี่ยหมิงได้เหรอ? ถ้าเอาชนะไม่ได้ ยังจะกล้ามาขวางฉันอีก!”

เซ่าสวินพูดพลางเดินมาอยู่ตรงหน้าเซ่าเยว่

ออร่าดูดุดัน

เซ่าเยว่ไม่ยอมถอย เขาก็เข้าไปกดดันต่อ

ทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก

ตอนนี้เซ่าสวินสูงกว่าพี่สาวเกือบหนึ่งช่วงหัวแล้ว เธอตัวเล็กบอบบางเกินไป เขาไม่กลัวเธอมานานแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องชกต่อยเลย

“ถ้ายังไม่หลีกไปอีก ก็อย่าโทษที่ฉันชนเธอจนกระเด็นนะ!”

เซ่าเยว่คำนึงถึงน้าเล็ก เลยไม่กล้าทำอะไรเซี่ยหมิง ได้แต่โวยวายว่าจะแจ้งตำรวจเท่านั้น

แต่แจ้งตำรวจแล้วจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้?

เซี่ยหมิงมีคนหนุนหลัง เข้าคุกสักพักก็ออกมาได้แล้ว มีประโยชน์บ้าอะไรล่ะ

เซ่าสวินมาก็เพื่อระบายโทสะ ต่อยเขาสักหลาย ๆ หมัด เขาจะได้สบายใจขึ้นมา

เซ่าเยว่ “...”

เซ่าสวิน “ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ!”

จี้หยางทนดูไม่ไหวจริง ๆ อยากดึงแขนเซ่าสวินไว้

แต่เซ่าสวินสะบัดออก แล้วชี้หน้าจี้หยาง “อย่ามายุ่งกับฉัน!”

จี้หยาง “นาย...”

เซ่าเยว่มองคราบเลือดที่มุมปากและหน้าผากของเซ่าสวิน “เธออยากจะพูดไร้สาระกับคนไร้สมอง พี่ก็ไม่ห้าม แต่เธอหน้าบวมจมูกช้ำ ก็ไม่เห็นเธอจะได้ประโยชน์อะไรสักเท่าไหร่ ถ้าเธอซ้อมเขาฝ่ายเดียวได้ พี่จะเชียร์เธอเอง แต่ถ้าทำไม่ได้ก็ยืนเฉย ๆ ไปซะ!”