บทที่ 122

ต่อให้เขาต้องถูกขังสองสามวัน เซี่ยหมิงก็ต้องขาดทุนย่อยยับกว่าเขา!

พอเซี่ยหมิงได้ฟัง ก็โกรธจนตาลาย

“เหลวไหล เขาแค่มาเพื่อระบายอารมณ์ ใส่ร้ายว่าผมไปแฮกเกมของบริษัทพวกเขา!”

“แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางการสั่งสอนแกของฉันนี่!” เซ่าสวินว่า

เซี่ยหมิงเริ่มตัวสั่น

เหมือนคนบ้าที่กำลังจะเอาขวดเหล้าฟาดคน

ผู้จัดการเตรียมพร้อมไว้แล้ว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจึงเข้าควบคุมตัวเขาไว้

ภายใต้ขนตาหนาดำของเซ่าสวิน แววตาของเขาดุร้ายและเย็นชา “เซี่ยหมิง เรื่องของบริษัท ถ้าให้ฉันเจอหลักฐานแม้แต่นิดเดียว ฉันกับแกได้เห็นดีกันแน่ ได้ยินไหม? ไอ้ขอทาน!”

ปากอย่างเซ่าสวินนี่ไม่มีใครทนไหวจริง ๆ

เซี่ยหมิงสติแตก “ป้าเสิ่น แจ้งตำรวจ! ต่อให้ผมต้องเข้าคุก ผมก็จะลากเซ่าสวินเข้าไปด้วย!”

เสิ่นทิงฉือได้สติกลับมา “ไม่ได้นะ...”

“ป้าเสิ่น! ป้าได้ยินไหมว่าเขาพูดจาไม่น่าฟังขนาดไหน? ยังไงผมก็รับไม่ได้!”

“ถ้าเธอเข้าไปจริง ๆ เธอไม่กลัวพ่อเธอตีตายหรือไง?” เสิ่นทิงฉือกล่าว “เธอไม่เคยลำบาก ถ้าเข้าไปแล้วจะทนได้สักกี่วัน”

พอเซี่ยหมิงได้ยินเรื่องพ่อของเขา ก็ตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว

พอคิดถึงความลำบาก เขาก็ทนไม่ไหวเช่นกัน

แต่แล้วเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที “ไม่ต้องกลัวครับป้าเสิ่น พี่สาวผมเป็นเพื่อนสนิทกับเจียงเฉินหาน ประธานเจียงจะช่วยผมเอง ถึงตอนนั้นผมก็ไม่ต้องเข้าไป มีแต่เซ่าสวินคนเดียวที่ต้องเข้าไป”

เซี่ยหมิงถูกสองพี่น้องคู่นี้พาออกนอกเรื่อง

เกือบลืมความสัมพันธ์ระหว่างเซี่ยอวิ๋นซูกับเจียงเฉินหานไปแล้ว

นี่ต่างหากคืออาวุธของเขา

มีเจียงเฉินหานคอยคุ้มกะลาหัว เขาจะไปกลัวอะไร!

เซี่ยหมิงก็หยิ่งผยองขึ้นมาทันที “เซ่าสวิน จริง ๆ แล้วนายก็กลัวที่จะเข้าไปเหมือนกันสินะ! ถ้าเข้าไปแล้วใครจะดูแลบริษัทนายล่ะ ไอ้หน้าขาวอย่างจี้หยางเนี่ยนะ จะดูแลไหวเหรอ? เอาจริง ๆ เกมห่วย ๆ ของนาย รีบ ๆ เจ๊งไปซะ นายจะได้ทรมานน้อยลง!”

ยิ่งพูดเซี่ยหมิงก็ยิ่งได้ใจ แล้วยังเร่งอีกว่า “ป้าเสิ่น รีบแจ้งตำรวจเลยครับ ผมไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็มีประธานเจียงคอยหนุนหลัง”

เขามองไปที่เซ่าเยว่อย่างท้าทายสองสามครั้ง

“เธอสู้พี่สาวฉันไม่ได้ น้องชายเธอก็สู้ฉันไม่ได้ เธอกับน้องชายก็เป็นแค่ขยะที่ไร้ประโยชน์! คำพูดนี้ฉันไม่ได้พูดผิดเลยสักนิด!”