บทที่ 129

หลังจากที่หญิงสาวถามคำถามนี้ออกมา ซางจื้อเหนียนก็เข้าใจได้ทันทีว่าเธอต้องการจะทำอะไร

เมื่อวานที่สนามเทนนิส สายตาของเซ่าเยว่ที่มองเขาราวกับมองเหยื่อ ก็สามารถอธิบายได้แล้ว

...จุดประสงค์อยู่ที่นี่เอง

ซางจื้อเหนียนไม่รีบร้อนที่จะตอบ

ในดวงตาของหญิงสาวค่อย ๆ ปรากฏความอึดอัดใจ ความกังวล ความวิตก และความกลัว...

บางทีอาจเป็นเพราะเธอต้องการจะเปิดเผยความคิดที่จะใช้ประโยชน์จากเขาอย่างตรงไปตรงมา

กลัวมาก

แต่การได้เห็นอารมณ์มากมายบนใบหน้าที่เย็นชาของเซ่าเยว่เป็นเรื่องที่หาได้ยาก ซางจื้อเหนียนจึงรู้สึกแปลกใหม่

แน่นอนว่า ในแววตาของเธอยังมีความฉลาดหลักแหลมที่ไม่อาจมองข้ามได้

เมื่อเดาได้ว่าตอนนี้เซ่าเยว่กำลังรู้สึกกังวลและสับสน ซางจื้อเหนียนจึงจงใจเงียบ

เซ่าเยว่ทนไม่ไหว เอามือประสานไว้บนเข่า ถูไปมา

เพื่อนร่วมงานข้างนอกอาจจะกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ เธอร้อนใจมาก จึงต้องถามย้ำอีกครั้ง “ประธานซางคะ คุณเกลียดเจียงเฉินหานไหมคะ?”

“คุณอยากจะทำให้ความสัมพันธ์ของผมกับเขาดีขึ้นงั้นเหรอ?”

พอเซ่าเยว่ได้ฟังก็แทบจะกระอักเลือด “ไม่มีทางเด็ดขาดค่ะ!”

“งั้นก็คืออยากจะยุยงให้แตกแยก?”

เซ่าเยว่ “...”

“ทำไม ไม่พูดแล้วล่ะ?”

“คุณจะยอมให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกคุณแย่ลงไปกว่านี้อีกหน่อยได้ไหมคะ?”

ซางจื้อเหนียนมองท่าทางที่ประหม่าสุดขีดของเธอ ก็ไม่กล้าแกล้งเธอต่อ จึงพูดคำตอบที่อยู่ในใจมาตลอด “ผมไม่ได้เกลียดเขา”

“...”

เซ่าเยว่มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ไม่เกลียดเหรอ?

หรือว่าเธอคิดผิด?

แต่ท่าทีที่เขามีต่อเจียงเฉินหาน ชัดเจนว่าไม่มีตรงไหนดูเหมือนไม่เกลียด

ในขณะที่เธอกำลังทำอะไรไม่ถูก ซางจื้อเหนียนก็พูดขึ้นอีกว่า “ผมรังเกียจเขา”

รังเกียจมาตั้งแต่เล็กจนโต และยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน

เซ่าเยว่ “...!”

เธอใช้เวลาหลายวินาทีในการทำความเข้าใจคำพูดที่ไม่ต่อเนื่องกัน

ดังนั้น รังเกียจ จึงรุนแรงกว่าเกลียด

แววตาที่หม่นหมองของเธอสว่างขึ้นในทันที แต่เธอกลับยิ่งประหม่ามากขึ้น

“ประธานซางคะ คำพูดต่อไปนี้ คุณฟังแล้วอาจจะโกรธ แต่ฉันต้องสารภาพกับคุณตามตรง”

ซางจื้อเหนียนมองเธอโดยไม่กะพริบตา