บทที่ 144

แต่สุดท้ายเซ่าสวินก็จับจ้องไปที่เธอ สายตานั้นเหมือนกำลังมองคนที่เพิ่งเจอกันวันแรก

เซ่าเยว่ “มีอะไรจะพูดก็พูดมาเลย”

“นี่เธอทำน่ะตั้งใจเหรอ เซ่าเยว่” เซ่าสวินเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดี และหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “ครั้งนี้เธอเข้าถึงบทบาทจริง ๆนะ!”

เสียงเขาต่ำและหนักแน่น “แล้วทำไมเธอไม่บอกฉันก่อน”

“…พี่บอกเธอแล้ว เธอไม่เชื่อพี่เอง ยังจะเอาเงินไปให้เซี่ยอวิ๋นซูมาช่วยอีก พี่ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเธอจะโง่ได้ขนาดนี้”

เซ่าสวิน “เธอ…”

“ทำไมล่ะ เธอยังไม่อยากยอมรับความจริงอีกเหรอ?” สีหน้าของเซ่าเยว่แข็งกร้าวขึ้นทันที “เซี่ยอวิ๋นซูพูดว่าพวกเราอยู่ในช่วงขาลง กำลังจะเน่าอยู่ที่ก้นร่องน้ำ ตอนนั้นท่าทีของเธอคือเห็นด้วยกับคำพูดพวกนั้นสินะ?”

เซ่าสวินเพิ่งจะอ้าปากอยากโต้เถียง แต่กลับพูดไม่ออก

สิ่งที่เซ่าเยว่พูดมันช่างแทงใจดำ เขาเองก็เคยคิดว่าเซี่ยอวิ๋นซูพูดไม่ผิดนัก

แต่ตอนนี้เขากลับเต็มไปด้วยความเสียใจและอับอายต่อความคิดนั้น!

ยังไม่ทันเห็นโลงศพแท้ ๆ เขาก็รีบยกมือยอมแพ้เสียก่อนงั้นหรือ?

เซ่าสวินกำหมัดแน่น!

นี่เป็นครั้งแรกที่เซ่าสวินยอมรับกับตัวเองจริง ๆ ว่าเขายังเด็กเกินไป ทนแรงกดดันอะไรแทบไม่ได้เลย

“พูดมาสิ ตอนนี้คิดยังไง?” เซ่าเยว่ถามขึ้น

กำปั้นที่เซ่าสวินกำแน่นค่อย ๆ คลายออก “ฉันยังคิดอะไรได้อีกล่ะ ก็เอาเธอตั้งหิ้งบูชาเหมือนบรรพบุรุษน่ะสิ”

เซ่าเยว่หยิบกระดาษขยำเป็นก้อนขว้างใส่ทันที “พูดดี ๆ หน่อยสิ”

เซ่าสวินสะบัดมือปัดก้อนกระดาษทิ้ง “แล้วเธอล่ะพูดดี ๆ หรือยัง? ยังจะลงมืออีก!”

เซ่าเยว่ส่ายหัว “คนอย่างเธอนี่นะ…”

“เอาเถอะ ฉันยอมรับก็ได้ ตอนนั้นฉันคิดมากไปเอง ต่อไปจะไม่เป็นอีกแล้ว”

พูดจบ เซ่าสวินก็เบือนหน้า ไม่ยอมสบตาเธอเลย

เซ่าเยว่แทบไม่เคยเห็นเขาอึดอัดเก้อเขินแบบนี้มาก่อน…

เซ่าสวินเป็นคนฉลาด เขาได้บทเรียนครั้งนี้ไปแล้ว ครั้งหน้าก็จะไม่ทำพลาดอีก

ไม่ว่าอย่างไร เซ่าสวินยังค่อนข้างอายุน้อย ประสบการณ์มากขึ้น เขาก็จะมั่นคงขึ้นกว่าเดิม แล้วเซ่าเยว่เองก็ฝึกฝนตัวเองในเส้นทางนี้อยู่เหมือนกัน

ดังนั้นทั้งสองจึงหยุดคุยเรื่องนี้

เซ่าเยว่ให้กำลังใจ “รอพี่ทำระบบไฟร์วอลล์เสร็จ มันจะเป็นเหมือนคูเมืองที่แข็งแกร่งที่สุด เธอจะได้หมดห่วง ทำธุรกิจได้อย่างมั่นใจ ไม่ต้องกลัวอะไรอีก”