บทที่ 192

บ้านสไตล์ตะวันตกของเฉิงเหยียนโย่วตั้งอยู่บนถนนหนานคังซึ่งอยู่ในย่านใจกลางเมือง ข้างทางมีต้นอู๋ถงขนาดใหญ่เรียงรายอยู่ เมื่อใบไม้พลิ้วไหวตามลม แสงแดดที่รอดผ่านลงมาตกกระทบลงบนใบหน้าของเจียงเฉินหาน

เจียงเฉินหานมีผิวขาวซีด สูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร ไหล่กว้างเอวบาง และด้วยการดำรงตำแหน่งประธานเจียงมาสามปีจนคุ้นชินกับการออกคำสั่ง จึงทำให้เขามีบุคลิกที่ดูสูงส่งและเย่อหยิ่ง

วันนี้เป็นวันหยุด เจียงเฉินหานสวมเสื้อไหมพรมตัวบางสีเทาเข้มกับกางเกงลำลอง เมื่อมองดูแล้วเขาช่างดูสูงสง่า องอาจ และมีราศี ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาชวนให้ผู้คนตกตะลึง

อาจเป็นเพราะแสงแดดช่วงบ่ายอบอุ่นกว่าปกติ ความเย็นชาของเจียงเฉินหานจึงลดลงไปมาก เพราะนายหน้าอสังหาริมทรัพย์เตี้ยกว่าเขาครึ่งศีรษะ เขาจึงต้องก้มหน้าลงรับฟัง ซึ่งเป็นภาพที่ดูอ่อนโยนอย่างที่ไม่ได้เห็นบ่อยนัก

จู่ ๆ ภาพที่เซ่าเยว่เฝ้าพร่ำเพ้อทั้งในยามหลับและตื่นก็ผุดขึ้นในหัวเธอ

เช่นเธอจะมีลูกกับเจียงเฉินหาน พากันจูงมือลูกเดินเล่นไปตามถนน ทั้งสามคนจะใส่เสื้อผ้าแบบเดียวกัน หรือก็คือชุดครอบครัว เจียงเฉินหานหล่อเหลา เธอสวยมาก และลูกก็น่ารัก

พอถึงเวลาที่ลูกเข้าโรงเรียนอนุบาล หลังจากไปส่งลูกแล้ว เธอก็จะเดินจูงมือกับเจียงเฉินหาน ฝ่ามือที่สัมผัสกันจะทำให้รู้สึกถึงไออุ่นของอีกฝ่าย จากนั้นก็คุยเรื่องสัพเพเหระกันสองคน แน่นอนว่าเจียงเฉินหานเป็นคนไม่ค่อยพูด แต่เซ่าเยว่ก็ไม่ใช่คนช่างพูดอะไร แต่เธอก็สามารถหาเรื่องมาคุยกับเขาได้มากขึ้น ส่วนเขาก็จะตั้งใจฟังสิ่งที่เธอพูด และยังจ้องเธออย่างไม่ละสายตา

เมื่อลูกโตขึ้น เจียงเฉินหานจะเป็นพ่อที่ดีที่ใส่ใจเรื่องการเรียนของลูกมาก ถึงขั้นที่จำได้ว่าลูกชอบกินอะไร แล้วก็ซื้อกลับมาให้ตอนขากลับจากที่ทำงาน

พอถึงตอนที่ลูกโตขึ้นอีกหน่อย พวกเขาทั้งคู่เป็นพ่อแม่ในวัยชราแล้ว ก็จะสามารถออกไปเดินทางโลกกว้างด้วยกันได้

ไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนไปเช่นไร เจียงเฉินหานก็ยังจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ

เรื่องเหล่านี้เซ่าเยว่เคยพร่ำเพ้ออย่างเป็นจริงเป็นจังมาก่อนจริง ๆ เพียงแต่ไม่ได้นึกถึงมานานมากแล้ว ไม่คาดคิดว่าในตอนนี้มันจะกลับมาปรากฏในห้วงความคิดอย่างไม่ทันตั้งตัว

ที่เป็นแบบนั้น บางทีอาจเป็นเพราะท่าทางที่เจียงเฉินหานตั้งใจฟังคนอื่นพูดนั้นคล้ายกับภาพที่เธอเคยจินตนาการไว้ในอดีตมาก เช่นที่เธอเคยคิดไว้ว่าเจียงเฉินหานจะตั้งใจฟังเธอพูด หรือฟังลูกพูด... กล่าวโดยสรุปคือ ตอนนี้เจียงเฉินหานเหมือนกับภาพในจินตนาการที่เคยผุดขึ้นอยู่ในหัวของเธอ เธอจึงนึกถึงเรื่องราวในอดีตได้

เซ่าเยว่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยมากมาย จึงเผลอจ้องมองเขาอยู่สี่ห้าวินาที

เจียงเฉินหานรู้สึกได้ว่าเธอกำลังมองอยู่ จึงเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาก็จับจ้องมองไปที่เธออย่างแม่นยำ