บทที่ 209

ความรู้สึกที่ซางจื้อเหนียนมีต่อเซ่าเยว่นั้น คนแรกที่รู้ก็คือเจียงเฉินหาน

ทว่าเขารู้ดี เจียงเฉินหานไม่มีทางเอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่นแน่ เพราะหมอนั่นมักจะต้องเปรียบเทียบกับเขาอยู่ร่ำไป เจียงเฉินหานจะเสียหน้าไม่ได้ และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงบอกหมอนั่นได้อย่างสบายใจ

ให้เจียงเฉินหานรู้ดีว่าไม่รู้เยอะ

เพราะอยากให้หมอนั่นเข้าใจว่า เซ่าเยว่เป็นคนที่เขาคอยปกป้อง

บทสนทนาจบลงตรงนี้ เมื่อซางจื้อเหนียนพูดคำพูดพวกนี้จบ ก็หมุนตัวเดินจากไป

เจียงเฉินหานจับจ้องแผ่นหลังของซางจื้อเหนียน แล้วก็อดหัวเราะเย็นชาออกมาไม่ได้

การที่ซางจื้อเหนียนพูดคำพูดที่ฟังดูโอ่อ่าสง่าผ่าเผยพวกนี้ เพียงเพราะไม่เคยได้มันมา เลยประชดประชันออกมาเท่านั้น

ตอนหย่ากัน เจียงเฉินหานไม่เห็นความเสียใจจากเซ่าเยว่เลยแม้แต่เศษเสี้ยว ทว่าตอนที่ทะเลาะกันแล้วเซ่าเยว่โพล่งออกมา ก็เพราะว่าสนใจ เธอถึงได้พูดแบบนั้น

ขอแค่เซ่าเยว่สนใจเขา ซางจื้อเหนียนก็พ่ายแพ้ยับเยิน!

ยิ่งไปกว่านั้น เซ่าเยว่จากไปอย่างเด็ดขาดแบบนี้ แต่ก็ไม่แน่ว่าเธออาจจะเสียใจเอาทีหลังก็ได้

เจียงเฉินหานไม่ใช่คนที่ดูคนไม่ออก เซ่าเยว่มีนิสัยดื้อรั้น ทำอะไรก็มักจะทำเต็มที่ ตอนที่เธอรักเขาก็เปิดเผยออกมาบ้าง ดังนั้นเมื่อเซ่าเยว่รักใครสักคนด้วยใจจริง ต้องลืมเลือนยากแน่นอน ต่อให้ซางจื้อเหนียนฉวยโอกาสในตอนที่อีกฝ่ายกำลังลำบาก เซ่าเยว่จะต้องไม่ยอมรับเขาแน่!

เจียงเฉินหานยังคงคิดว่า เขาไม่จำเป็นต้องไปเอาใจเซ่าเยว่เลยสักนิด

จะต้องมีสักวัน ที่เซ่าเยว่จะกลับมาอย่างว่าง่าย

ซางจื้อเหนียนก็จะทำได้แค่มองตาปริบ ๆ

เมื่อเจียงเฉินหานคิดสะระตะจบ ก็ลูบกรามเล็กน้อย ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้ามา เขาใช้ลิ้นกระทุ้งเข้าไปที่กระพุ้งแก้ม

และจากไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ไม่ต่างกัน

......

ซางจื้อเหนียนไม่ได้กลับไปที่รถในทันที เขาหมุนตัวเดินเข้าไปในที่ทำการกิจการพลเรือน

วันนี้เจ้าพนักงานได้เจอเข้ากับคู่สามีภรรยาที่หน้าตาราวกับดาราคู่หนึ่ง ซึ่งก็คือคู่รักคู่แค้นที่เกือบจะลงไม้ลงมือกันคู่นั้น

สุดท้ายผ่านไปไม่นานนัก ก็มีคนที่บุคลิกและหน้าตาดีไม่แพ้กันเดินเข้ามาหนึ่งคน

ทว่าเจ้าพนักงานก็รู้สึกได้โดยสัญชาตญาณ ผู้ชายคนนี้ไม่อาจกวนโมโหได้

แต่เมื่อลองดูให้ดีแล้ว เหมือนว่าที่มุมปากของเขาจะมีรอยช้ำเขียว ๆ อยู่หนึ่งรอย

นี่มีเรื่องกันมาเหรอ?

มันช่างไม่เหมาะกับบุคลิกเย็นชาและสง่างามของเขา

ไม่รู้ว่าคู่ชีวิตของเขาเป็นคนยังไง เจ้าพนักงานเดาว่าจะต้องไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา ๆ แน่ สุดท้ายรอยอยู่ครึ่งค่อนวัน ข้างกายของชายหนุ่มกลับไม่มีใครเลย

เจ้าพนักงานกลัดกลุ้มใจ เป็นตอนนั้นเองที่ผู้อำนวยการของที่ทำการกิจการพลเรือนปรากฏตัว