บทที่ 235

ลู่เจี้ยนเฉินหรี่ตาลง ถูกรอยยิ้มที่เสแสร้งบนใบหน้าของเธอทำให้หัวเราะออกมา

เขาตัดสินใจพุ่งเข้าหาแล้วกดเธอลงบนเตียงโดยตรง เข้าไปใกล้เธอมากขึ้น และยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “คำพูดแบบนี้มีแต่จะไปยั่วโมโหผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ นะ ผมรู้” เขาซบที่ข้างหูของเธอ กัดเบาๆ ไปพลาง พูดไปพลาง “ผมก็เก่งนะ”

เฉิงเหยียนโย่วรู้สึกอ่อนระทวยไปทั้งตัวเพราะคำพูดของเขา แต่เสียงของเธอกลับยังมั่นคง “จะเก่งหรือไม่เก่ง มีแต่ผู้หญิงเท่านั้นที่มีสิทธิ์พูด”

ลู่เจี้ยนเฉินจูบติ่งหูแล้วก็จูบที่ต้นคอ “งั้นไหนคุณลองบอกมาสิ ว่าเมื่อคืนนี้ผมไม่ได้เรื่องตรงไหน?”

เฉิงเหยียนโย่ว “…”

ลู่เจี้ยนเฉินพูดไปพลาง มือก็ไม่ได้อยู่นิ่งๆ เขาย้ายจากคอไปจูบที่แก้ม มองเห็นสีหน้าหงุดหงิดของเธอ แววตาที่ยิ้มแย้มของเขาก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น “อ้อ เมื่อคืนนี้คุณครางจนเสียงแหบไม่ใช่เพราะรู้สึกดี แต่เพราะรู้สึกแย่เหรอ?”

เฉิงเหยียนโย่วไม่อยากถูกเขากดไว้แบบนี้อีกต่อไป “ถอยไปได้แล้ว”

ลู่เจี้ยนเฉิน “คุณนี่ไม่มีเหตุผลเลยนะ ผมตั้งใจวิเคราะห์ให้ฟัง คุณกลับไม่พอใจซะแล้ว”

เฉิงเหยียนโย่วไม่เคยเจอคนหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน เธอยื่นมือไปผลักหน้าของลู่เจี้ยนเฉิน

ลู่เจี้ยนเฉินก็เลยจูบปากเธอทันที การจูบครั้งนี้ร้อนแรงเหมือนไฟ มีความต้องการสูงมาก หลังจากดึงผ้าห่มออกแล้ว ก็ไล่ลงไปด้านล่าง

ในไม่ช้าเฉิงเหยียนโย่วก็รู้สึกว่าผมของเขากวาดอยู่ที่คางของเธอ ทำให้รู้สึกจั๊กจี้มาก

เมื่อคืนนี้เขาก็ชอบส่วนนี้มาก

ตอนนี้ยังจะมาจูบอีก!

เฉิงเหยียนโย่วทนไม่ไหวและรู้สึกโกรธเล็กน้อย เธอใช้สองมือประคองใบหน้าของเขา แล้วดึงเขาขึ้นมา

เธอแทบไม่มีแรงแล้ว แต่คุณลู่คนนี้เป็นคนที่ชอบแกล้งคน เพียงแค่เธอออกแรงเบาๆ เขาก็ยอมให้ ‘ถูกดึง’ ขึ้นมาตรงหน้า เป็นการร่วมมือกับเธอ และถือเป็นการโต้ตอบกัน

เฉิงเหยียนโย่วยังมองเห็นประกายน้ำลายบนริมฝีปากเขา แต่เธอก็ไม่อยากแม้แต่จะมองมัน "ไม่ได้"

ใครจะไปรู้ว่าหลังจากพูดจบ ลู่เจี้ยนเฉินก็บีบเอวของเธอด้วยมือข้างหนึ่ง “เอวเธอนี่ไม่มีเนื้อเลยนะ แต่ทำไมส่วนที่ผมชอบถึงได้มีขนาดใหญ่จัง?”

วินาทีต่อมา เฉิงเหยียนโย่วก็ถูกบีบ

เฉิงเหยียนโย่ว “…”