บทที่ 253

เซ่าสวินสูงประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร สูงราว ๆ คิ้วของซางจื้อเหนียน ปีนี้ซางจื้อเหนียนอายุได้ยี่สิบแปดปี เทียบกับเซ่าสวินที่เพิ่งจะอายุยี่สิบปีแล้วก็ยังห่างกันอยู่ตั้งแปดปี แม้ว่าจะใกล้ถึงเลขสามแล้ว ทว่ายังห่างจากวัยกลางคนที่แท้จริงอยู่มากโข

ยิ่งไปกว่านั้นคือประธานใหญ่ซางหน้าตาหล่อเหลาเหนือสามัญ จากหน้าตาสุดแสนจะเพอร์เฟกต์ของเขาแล้ว ต่อให้แก่ก็ยังเป็นผู้ชายหน้าตาดี ยิ่งกว่านั้น ประธานใหญ่ก็ยืนหลังเหยียดตรง โครงหน้าคมชัดราวกับได้รับการแกะสลัก กลิ่นอายน่าเกรงขามทั้งที่ไม่แสดงสีหน้าดุดัน สูงส่งเย็นชาและเย่อหยิ่งเป็นอย่างยิ่ง ไม่ได้ดูน่าเบื่อเอือมระอาเลยสักนิด

พูดได้แค่ว่า เซ่าสวินค่อนข้างตั้งการ์ด ทั้งมีอคติไม่เบาต่อผู้ชายน่าสงสัยทุกประเภทที่มาโผล่อยู่หน้าประตูบ้านของเซ่าเยว่ในตอนนี้ ในสายตาของเขานั้น ซางจื้อเหนียนก็เป็นหนึ่งการมีอยู่ของพวกห่วย ๆ ไม่เอาไหน

ซางจื้อเหนียนประหลาดใจไม่น้อย

คนอายุน้อยรุ่น ๆ เซ่าสวินแบบนี้ ส่วนใหญ่พอเห็นเขาก็จะพากันกลัวหัวหด

คนที่กล้ามองเขาตรง ๆ นั้นมีค่อนข้างน้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่ชี้หน้าต่อว่าเขาเลย

ซางจื้อเหนียนผ่านโลกผ่านประสบการณ์มาเยอะ ทว่าสถานการณ์ตรงหน้านี้ทำให้เขางุนงงอย่างหาได้ยาก

คนคนนี้คือน้องชายของเซ่าเยว่?

นิสัยแตกต่างกันสุดขั้วเลยแฮะ

หรือจะพูดว่าที่จริงแล้วเซ่าเยว่ก็มีด้านนี้เหมือนกัน เพียงแต่เธอไม่เคยแสดงออกมาตอนอยู่ต่อหน้าเขา?

ตอนที่ซางจื้อเหนียนกำลังขมวดคิ้วนั้น เซ่าสวินก็เตือนสติ “ได้ยินไหม?”

พูดจบ ก็สะบัดบานประตูปิดทันที เนื่องจากออกแรงหนักไม่น้อย เสียงเลยดังชัดเจน ราวกับฟาดฝ่ามือลงไปอย่างไรอย่างนั้น

ซางจื้อเหนียน “...”

เป็นครั้งแรกเลยที่เขาเพิ่งจะพูดออกไปเพียงประโยคเดียวก็ถูกปิดประตูไม่รับแขกใส่แล้ว

ช่างเป็นเด็กเวรจริง ๆ!

เพราะเรื่องเหนือความคาดหมายอย่างซางจื้อเหนียน ตอนนี้ในหัวสมองของเซ่าสวินเลยไม่มีเรื่องของเซี่ยหมิงแล้ว แต่กำลังกังวลเป็นอย่างยิ่งว่าเซ่าเยว่คงไม่ถึงขนาดที่ว่ายังไม่ทันได้ใบหย่าก็ใจร้อนคิดจะเริ่มมีความรักใหม่แล้วหรอกมั้ง

เซ่าสวินเดินไปที่ห้องทำงานด้วยใบหน้าดำคล้ำ ทว่าเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดเสียแล้ว

จากนั้นก็หันกลับไปเปิดบานประตูอีกครั้ง

จุดประสงค์ที่ซางจื้อเหนียนมาหาเซ่าเยว่ก็เพื่อจะมาดูว่าเธอนัดใครไว้ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเซ่าสวิน อย่างนั้นก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลแล้ว ดังนั้นเลยเตรียมตัวกลับ

ทันใดนั้นเซ่าสวินก็เปิดประตู แล้วตะโกนอย่างโหดเหี้ยมว่า “เฮ้ย!”

ซางจื้อเหนียนชะงักไปทันที

เซ่าสวินยกสองมือขึ้นกอดอกพลางยืนพิงขอบประตู ส่งสายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็ไล่จากเท้าจรดหัว คอยจับผิดซางจื้อเหนียน สุดท้ายก็มองไปที่ดวงตาของเขา