บทที่ 289

แม้ว่าจะอยู่มาสามปี แต่เซ่าเยว่ไม่เคยรู้สึกถึงความอบอุ่นในบ้านพักตากอากาศหลังนี้เลย เธอรู้สึกต่อต้านที่จะกลับมาที่นี่ เหมือนอย่างตอนนี้ที่เธอรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

ไม่ใช่ว่าเธอไม่สามารถก้าวข้ามความสัมพันธ์นี้ไปได้ แต่เป็นเพราะผลกระทบทางอารมณ์จากอดีต คล้ายกับปฏิกิริยาตอบสนองทางอารมณ์หลังเหตุการณ์สะเทือนใจ

เจียงเฉินหานบีบปลายคางของเธอ บังคับให้เธอมองกลับมา

เซ่าเยว่จำต้องมองเขา

เจียงเฉินหานเฝ้าสังเกตสีหน้าของเธอ "เธอเกลียดที่นี่มากขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เซ่าเยว่ "ใช่"

นิ้วที่บีบปลายคางกระชับแน่นขึ้น เจียงเฉินหานเยาะเย้ย "แต่เมื่อก่อนเธอไม่เป็นแบบนี้นี่นา เธอมักจะตั้งตารอให้ฉันกลับบ้านเร็วๆ ไม่ใช่เหรอ?"

เซ่าเยว่ "ถ้าฉันยังเป็นเหมือนเมื่อก่อน ฉันคงไม่หย่ากับนายหรอก"

สายตาของเจียงเฉินหานมืดลง เขามองเธออยู่สองวินาที จากนั้นก็สะบัดมือออกจากปลายคางของเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ

เขากำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่จู่ๆ ป้าหลี่ก็วิ่งออกมา

เดิมทีเธอกำลังรอเจียงเฉินหาน แต่กลับเห็นเซ่าเยว่นั่งอยู่ที่ที่นั่งข้างคนขับ ตอนแรกเธอยังไม่แน่ใจนัก แต่พอจ้องมองหลายครั้งก็มั่นใจว่าเป็นเซ่าเยว่จริงๆ!

ป้าหลี่เปิดประตูรถด้วยสีหน้าดีใจสุดๆ ตอนแรกเธอตั้งใจจะเรียกคุณผู้หญิง แต่พอนึกขึ้นได้ว่าทั้งคู่หย่ากันแล้ว ป้าหลี่ก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที เธอยิ้มแล้วพูดว่า "เซ่าเยว่! ทำไมเธอถึงกลับมาแล้ว?"

พูดจบเธอก็เห็นมือที่ถูกเข็มขัดมัดไว้ของเซ่าเยว่

รอยยิ้มบนใบหน้าของป้าหลี่แข็งค้าง เธอหันไปมองเจียงเฉินหานทันที "คุณเจียง นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ?"

เจียงเฉินหาน "ไปให้พ้น!"

เซ่าเยว่ไม่ต้องการติดต่อกับคนในอดีต เธอจึงไม่ได้มองไปที่ป้าหลี่

แต่ป้าหลี่กลับยื่นมือเข้ามาช่วยแก้มัดเข็มขัดให้เธอ

เซ่าเยว่มองเธออย่างแปลกใจ

ป้าหลี่มีอาการป่วยเล็กๆ น้อยๆ หลายอย่าง แต่เธอก็เชื่อฟังเจียงเฉินหานมาก ไม่เคยกล้าทำให้เขาโกรธ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นป้าหลี่ไม่เชื่อฟังแบบนี้ แถมยังทำต่อหน้าเขาด้วย

"เธอทำอะไร!" สีหน้าของเจียงเฉินหานดูไม่ดีเลย

ตอนนี้ทุกคน...คิดจะขัดใจเขาใช่ไหม?

ป้าหลี่ตกใจจนตัวสั่นเล็กน้อย เธอหยุดชะงักทันที ไม่กล้ามองสีหน้าของเจียงเฉินหาน แต่พูดตะกุกตะกัก "คุณ...คุณเจียงคะ ข้อมือของเซ่าเยว่แดงไปหมดแล้วค่ะ ฉัน...ฉันคิดว่าเธอน่าจะเจ็บมาก..."

เจียงเฉินหานได้ยินดังนั้น ก็ก้มหน้าลงมอง สีหน้าของเขาแข็งค้าง

ข้อมือของเซ่าเยว่บอบบางและขาวผ่อง เมื่อครู่เขาโกรธมาก เพื่อไม่ให้เธอดิ้นรน เขาจึงมัดไว้แน่นมาก

มันแดงจริงๆ

แต่สีหน้าของเธอกลับเย็นชาเหมือนน้ำตั้งแต่ต้นจนจบ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

เจียงเฉินหานโกรธจัดขึ้นมาทันที "เจ็บแล้วทำไมไม่บอกฉัน!"

เซ่าเยว่เพียงแค่หัวเราะเยาะ เธอขี้เกียจที่จะพูดอะไร

เจียงเฉินหานดื้อรั้น เขาถามซ้ำอีกครั้ง "ทำไมถึงไม่ยอมบอกฉัน!"

เซ่าเยว่ "ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย ฉันแค่อยากออกไปจากที่นี่"

เจียงเฉินหานกัดฟันด้วยความโกรธ "เธอไม่เชื่อฟังแบบนี้ ฉันจะปล่อยให้เธอไปได้ยังไง?"