บทที่ 312

เขาจ้องมองเลือดในมือ แล้วก็ตกตะลึง

เวียนหัวเล็กน้อย หลังจากนั้นก็ส่ายหัว

เมื่อเงยหน้าขึ้น สายตาก็เย็นชาขึ้นมา “ประธานเฉิง คุณทำแบบนี้ไม่กลัวล่วงเกินผมหรือไง?”

เฉิงเหยียนโย่วยังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เซ่าเยว่ลุกขึ้นมารั้งเธอไว้

ในความทรงจำที่ผ่านมา เซ่าเยว่ไม่อยากออกหน้าเมื่อปะทะกับคนข้างกายเจียงเฉินหาน เธอคิดว่าครั้งนี้ก็คงเหมือนกัน

คิดไม่ถึงว่าเซ่าเยว่จะหยิบแก้วอีกใบขึ้นมา แล้วปาใส่ตัวเซี่ยจ้านทันที จนเสื้อผ้าของเขาเปียกไปหมดแล้ว

เฉิงเหยียนโย่วตกใจแล้ว

สายตาของเซ่าเยว่เต็มไปด้วยจิตสังหาร แถมยังทิ่มแทงมากกว่าเธอเสียอีก ปกติเฉิงเหยียนโย่วจะยึดหลักอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขนำพาความร่ำรวยมาให้ แต่เซ่าเยว่ทำอะไรล้วนจริงจังไปหมด ดังนั้นเวลาที่โกรธก็ยิ่งมีพลังและความน่าเกรงขามมากขึ้น

เฉิงเหยียนโย่วไม่ได้เห็นท่าทางแบบนี้ของเซ่าเยว่มานานแล้ว!

เซี่ยจ้านมองสภาพอเนจอนาถทั่วทั้งตัว ก่อจะลุกขึ้นมาทันที แล้วถลึงตาใส่เซ่าเยว่อย่างดุดัน “ฉันเห็นแก่หน้าพี่เจียง ฉันถึงได้ไม่ถือสาเธอ ตอนนี้พวกเธอหย่ากันแล้ว เธอกล้ามาหาเรื่องฉันเนี่ยนะ?”

“ฉันไม่เพียงแต่จะหาเรื่องนาย ฉันยังต้องการให้นายขอโทษฉันกับประธานเฉิงด้วย!”

เซี่ยจ้านทั้งโกรธทั้งตกใจ

เรื่องที่เขาตกใจคือเซ่าเยว่ที่คอยเชื่อฟังตามหลังเจียงเฉินหานถึงกับกล้าลองดีกับเขา เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่พยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ได้แต่งงานเข้าตระกูลไฮโซ เธอเอาความมั่นใจกับคุณสมบัติมาจากที่ไหนกัน?

เรื่องที่โกรธก็คือท่าทีองอาจเสแสร้งของเซ่าเยว่ทำให้คนรู้สึกรังเกียจขึ้นมาเอง!

“ฝันไปเถอะ!” เซี่ยจ้านสะบัดหยดน้ำออกจากตัว “ประธานเฉิง เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว!”

หลังจากเอ่ยคำพูดอย่างรุนแรงจบ เซี่ยจ้านก็เดินจากไปด้วยสีหน้าเย็นชา

เมื่อประตูปิดลง เฉิงเหยียนโย่วโกรธจนกัดฟันกรอด “โกรธจะตายอยู่แล้ว! อยากจะตบหน้าเขาแรง ๆ สักสองฉาด! ถ้าเซี่ยหงเซินกล้ามอบกิจการของครอบครัวให้ไอ้คนโง่อย่างเขาละก็ เซี่ยหงเซินยังไม่ทันลงหลุม สมบัติของตระกูลก็คงหมดเกลี้ยงแล้ว!”

“เวลาเธอไปงานพบปะสังสรรค์ เจอเรื่องแบบนี้เยอะไหม?” เซ่าเยว่ถาม

“เยอะสิ เยอะมากเลย ต่อให้ไปได้สวยแค่ไหน ก็ต้องมีพวกประสาทแดกสักสองสามคน พอโกรธไปเรื่อย ๆ ก็ชินแล้ว”

สีหน้าของเซ่าเยว่เคร่งขรึมขึ้นมา

“เธอจะทำอะไรเหรอ?” เฉิงเหยียนโย่วรู้สึกว่าตอนนี้เธอดูน่ากลัวเล็กน้อย