บทที่ 315

เฉิงเหยียนโย่วไม่ได้รู้จักซางจื้อเหนียนมากนัก พบปะกันไม่กี่ครั้ง เธอก็พูดคุยกับเขาน้อยมาก เซ่าเยว่ยอดเยี่ยมกว่าเธอมาก ซางจื้อเหนียนจะต้องถูกใจเซ่าเยว่อย่างแน่นอน

แต่ว่าการถูกใจ ไม่ใช่ว่าจะเป็นความชอบเสมอไป บางทีอาจเป็นความชื่นชม บางทีอาจให้อภิสิทธิ์และปฏิบัติแตกต่างกับคนอื่นอยู่บ้าง ถึงอย่างไรสายตาที่หยิ่งยโสดูแคลนคู่นั้นของซางจื้อเหนียน สถานะทางสังคมบวกกับนิสัยของเขา คนที่อยากปีนขึ้นไปมาเยอะมากเหลือเกิน แต่คนที่ปีนขึ้นไปถึงได้นั้นก็มีน้อยมากเหลือเกิน เฉินเหยียนโย่วอาศัยบารมีของเขานิดหน่อยก็ทำให้เธอโลดแล่นอยู่ในแวดวงการลงทุนได้ไม่น้อยแล้ว ดังนั้นด้วยความสามารถและระดับที่สุดยอดของเขา คนที่สามารถทำให้ซางจื้อเหนียนถูกใจได้ย่อมมีน้อยมาก ๆ

แต่อภิสิทธิ์กับความสองมาตรฐานที่ซางจื้อเหนียนให้เซ่าเยว่ไม่ใช่แค่เล็กน้อยแล้ว เขาให้เธอแกล้งเป็นแฟนของเขาเลยนะ!

นี่มันเหลือเชื่อมากเลยโอเคไหม!

เฉิงเหยียนโย่วยังอยากจะพูดการคาดเดาของเธอนิดหน่อย ยกตัวอย่างเช่น ถึงแม้บอกว่าแกล้งเป็นแฟนกัน แต่ดูยังไงจุดประสงค์ของซางจื้อเหนียนก็ไม่บริสุทธิ์ใจเลย!

พูดตามตรง เฉิงเหยียนโย่วรู้สึกมาตลอดว่าซางจื้อเหนียนเป็นคุณชายสูงศักดิ์ที่ดูดีมีชาติตระกูลมาก แต่จู่ ๆ ก็มีด้านมืดเล็กน้อย เช่น คอยเฝ้ารอเฉย ๆ รอให้น้องสะใภ้หย่าก่อน หลังจากนั้นก็ฉวยโอกาสสวมเขาน้องชายแท้ ๆ อุบาย วิธีการกับความอดทนนี้ทำให้คนที่สำรวมท่าทีอย่างซางจื้อเหนียนดูมีเสน่ห์ขึ้นมาเล็กน้อย

แต่เฉิงเหยียนโย่วยังไม่ทันได้พูดออกมา เซ่าเยว่พลันยอมรับว่า “อืม เขาน่าจะชอบฉันแหละ”

เฉิงเหยียนโย่วตั้งตัวไม่ทัน อึ้งไปแล้ว ดวงตาสองข้างส่องประกายสนใจเรื่องซุบซิบนินทา “พวกเธอก้าวหน้าไปถึงขั้นไหนแล้ว?”

ถามเสร็จเธอก็ยังรู้สึกเครียดเล็กน้อย

เซ่าเยว่เขกหัวเธอ “เธอคิดอะไรอยู่น่ะ”

เฉิงเหยียนโย่วกุมหัว

เซ่าเยว่เอ่ยว่า “ถ้าเขาไม่ชอบ เขามองฉันก็คนรู้สึกรังเกียจ ยังจะร่วมมือกับฉันได้อีกเหรอ? ในเมื่อยินดีร่วมมือกับฉัน แสดงว่าต้องชอบอยู่แล้วสิ อีกอย่างฉันก็ชอบเขาเหมือนกัน ไม่งั้นฉันก็คงไม่ไปมาหาสู่กับเขามากนักหรอก เป็นเพราะซางจื้อเหนียนเป็นคนดี และบังเอิญว่าเขามีความสามารถและเป็นหนามยอกอกของเจียงเฉินหาน เขาก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการร่วมมือของฉัน มีคำพูดประโยคหนึ่งว่ายังไงนะ? ทุกอย่างเกิดขึ้นเพื่อสิ่งที่ดีที่สุด”

เฉิงเหยียนโย่วจับประเด็นสำคัญได้ “เจียงเฉินหานหย่ากับเธอแล้ว ยังมาหาเรื่องเธออีกเหรอ?”

เซ่าเยว่เลยเล่าเรื่องเมื่อคืนให้เธอฟัง ความสนใจของเฉิงเหยียนโย่วเบนไปที่เจียงเฉินหานทันที สีหน้าดูไม่สบอารมณ์เอามาก ๆ ยังเน้นย้ำอีกว่ามีเรื่องอะไรต้องไปหาซางจื้อเหนียน ให้ซางจื้อเหนียนทุบตีเจียงเฉินหานที่ไม่ยอมเชื่อฟังหนัก ๆ!

“ตอนนี้เธอไม่คิดฟุ้งซ่านแล้วเหรอ?” เซ่าเยว่สงสัยใคร่รู้

เฉิงเหยียนโย่วเข้าใจความชอบที่เซ่าเยว่พูดเป็นอย่างดี เป็นเพียงความชื่นชมล้วน ๆ