บทที่ 8

รออยู่ทั้งวัน เจียงเฉินหานถึงได้ตอบข้อความกลับมา

เซ่าเยว่เปิดโทรศัพท์ดูด้วยความตื่นเต้นมาก

ถ้าเขาจำได้ เธอก็พอใจแล้ว

ปรากฏว่าข้อความที่ส่งมาคือ [กลับบ้านตอนสองทุ่ม เตรียมอาหารเย็นไว้ล่วงหน้าให้เรียบร้อย]

เซ่าเยว่อ่านข้อความจบ ก็เหมือนโดนน้ำเย็นสาดจากหัวจรดเท้าเลยทีเดียว

ประโยคแบบนี้ เธอได้ยินมาแล้วหลายรอบในช่วงสามปีที่แต่งงานกัน

เจียงเฉินหานตอบกลับมาก็จริง แต่นี่มันเหมือนข้อความแจ้งงานจากเจ้านายถึงลูกน้องมากกว่า

แถมยังเมินเฉยข้อความที่เธอส่งไปโดยสิ้นเชิงอีกด้วย

มีเพียงไม่แยแสกันมากพอ ถึงจะทำได้ถึงขนาดนี้

ตอนนั้นเซ่าเยว่บอกตัวเองว่า อย่าคาดหวังอะไรกับวันเกิดเลย

ก็แค่คิดเสียว่า วันเกิดเป็นเพียงวันธรรมดาวันหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องฉลองให้ยุ่งยากวุ่นวาย

เพราะแบบนี้ เธอจึงไม่เคยนึกเลยว่าเฉิงเหยียนโย่วจะฉลองวันเกิดย้อนหลังให้เธอ

ในใจเซ่าเยว่ตกตะลึงอยู่นาน เธอไม่ใช่คนที่แสดงความรู้สึกออกมาง่าย ๆ สีหน้ายังคงเรียบเฉยเช่นเดิม และสุดท้ายก็พูดออกมาแค่ว่า “ซึ้งใจจัง”

“ซึ้งอะไรล่ะ แม้แต่ที่นั่งยังจองไม่ได้เลย...”

พอเฉิงเหยียนโย่วพูดจาจิกกัดเสร็จ ก็รู้สึกสงสารขึ้นมา “ช่างเถอะ เรื่องนี้เป็นความผิดของฉันเอง ฉันควรจองที่ไว้ล่วงหน้า แต่ใครจะไปคิดล่ะ ปกติมาเมื่อไหร่ก็มีที่ว่าง วันนี้ดันโดนคนเหมาหมดเลย”

เธอพูดพร้อมยื่นถุงของขวัญใบเล็กให้

เซ่าเยว่รับมา “นี่คืออะไร?”

“ของขวัญวันเกิดที่ฉันให้เธอ ถือไว้ก่อนนะ ตอนนี้เธอไปยืนรอฉันที่ริมถนน ฉันจะขับรถมารับ เราจะเปลี่ยนไปกินข้าวที่ที่ดีกว่านี้กัน”

พูดจบเฉิงเหยียนโย่วก็เดินไปที่ลานจอดรถ

เซ่าเยว่มองตามแผ่นหลังที่ดูสง่างามของเธอ แล้วก็หันมามองถุงของขวัญในมือตัวเองอีกครั้ง

โลโกบนถุงเป็นของแบรนด์เครื่องประดับ เธอเคยไปเดินดูด้วยกันกับเฉิงเหยียนโย่วในวันที่ขายแหวนแต่งงานนั้น

เซ่าเยว่มองดูบรรจุภัณฑ์ข้างใน เป็นกล่องเล็ก ๆ รูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส

คาดว่าน่าจะเป็นของขวัญประเภทสร้อยข้อมือ