บทที่ 94

เซ่าเยว่ตอบกลับ “ค่ะ” เสียงหนึ่งตามสัญชาตญาณ

“ในเมื่อกลัว ครั้งหน้าก็อย่าทำ”

“ค่ะ ฉันไม่กล้าหลอกใช้ประธานซางแล้ว” เซ่าเยว่ซื่อสัตย์อย่างมาก

ซางจื้อเหนียน “...”

น้ำเสียงเธอสุขุมอย่างมาก การตอบสนองเป็นธรรมดา ไหนเลยจะมีทีท่าว่ากลัวเขา?

ซางจื้อเหนียนไม่อยากพูดมากอีก

......

สุดท้าย เซ่าเยว่กับซางจื้อเหนียนก็มาถึงงานเลี้ยงนัดรวมตัวในช่วงหลังของพวกเขา...เล่นไพ่นกกระจอกกันที่โซไซตีคลับหรูหราแห่งหนึ่ง

“ฉันก็ว่าทำไมถึงพาเซ่าเยว่ไปตามลำพัง ที่แท้ก็ไปซื้อเสื้อผ้าเป็นเพื่อนเธอนี่เอง!”

ลู่เจี้ยนเฉินพูดจบ ก็ย้ายสายตาไปบนตัวของเซ่าเยว่ “คุณว่าประธานซางของเราเอาใจใส่หรือเปล่า!”

ทีแรกซางจื้อเหนียนไม่อยากสนใจ

เซ่าเยว่ “...”

ฉวยโอกาสนี้ รีบล้วงแบล็กการ์ดออกมาส่งให้ซางจื้อเหนียน

หลังซางจื้อเหนียนรับมา ก็เดินไปนั่งที่โซฟาหนังสีดำที่อยู่ข้างโต๊ะเล่นไพ่นกกระจอก

เมื่อเทียบกับตอนอยู่บนรถ ซางจื้อเหนียนในวินาทีนี้ยิ่งดูสบาย ๆ มากกว่า

ก่อนหน้านี้เซ่าเยว่เคยไปห้องทำงานของซางจื้อเหนียนมาก่อน เขาเองก็มีนิสัยชอบนั่งบนโซฟาเช่นกัน เดาได้ว่าเขาไม่ได้เคร่งตามกฎขนาดนั้น ทลายลงมาตลอดเวลา

เมื่อมองดูตอนนี้ ยิ่งมั่นใจในจุดนี้มากยิ่งขึ้น

อยู่กับเพื่อน ที่จริงเขาเป็นตัวเองทำตัวตามสบายอย่างมาก

เพียงแต่บุคลิกค่อนข้างเย็นชาก็เท่านั้น นี่เป็นสิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

คนที่ไม่รู้ก็จะเข้าใจผิดได้

“เห็นหรือยัง คุณชายใหญ่ตระกูลทรงอำนาจ นายยังบอกว่าไม่ใช่เงินที่ประธานซางควักอีก กะอีกแค่ชุดชุดเดียวก็เท่านั้น ประธานซางยังจะตัดใจจ่ายให้เซ่าเยว่ไม่ได้อีกเหรอ? นายนี่ลำเอียงชะมัด”

เฟิงเยี่ยนคิดว่าเซ่าเยว่ไม่มีทางรับเงินก็เท่านั้น เพราะเซ่าเยว่รู้จักบันยะบันยัง และยังมีความรู้สึกของขอบเขตอีก

ทว่าเขาขี้เกียจจะอธิบายกับลู่เจี้ยนเฉิน ได้แต่ฉีกยิ้มอย่างสง่าเต็มใบหน้า “เซ่าเยว่ คุณเล่นไพ่นกกระจอกเป็นหรือเปล่า?”

เซ่าเยว่ส่ายหน้า “ไม่เป็นค่ะ”

ไม่เหมือนเล่นเทนนิส เธอเล่นไพ่นกกระจอกไม่เป็นจริง ๆ

ลู่เจี้ยนเฉิน “ให้ซางจื้อเหนียนสอนคุณสิ”

เฟิงเยี่ยนเปิดเผยจุดอ่อน “นายแน่ใจนะว่าจะให้เขาสอน?”

ซางจื้อเหนียนเก่งไปหมดทุกอย่าง ทว่าเล่นไพ่กลับแพ้ทุกครั้ง

ลู่เจี้ยนเฉินเองก็คิดถึงจุดนี้เช่นกัน จึงยกยิ้มมุมปาก ดวงตาดอกท้อยิ้มจนหวานแหวว “เลขาเซ่า งั้นผมสอนคุณเอง”

พูดจบก็ใช้หางตามองซางจื้อเหนียน