บทที่41 เดิมทีพวกเขาเคยรักกันงั้นหรอ

รสรินสะดุ้งเล็กน้อยและอ้าปากค้าง “ห้ะ เป็นไปได้อย่างไร ฉัน...ฉันไม่รู้จักคุณสักหน่อย”

แต่ว่าความรู้สึกที่คุ้นเคยผู้ชายและเด็กคนนี้นั่นคืออะไรกัน

คุณปู่เคยพูดว่าฉันเคยคลอดลูกมาได้ไม่นาน ถ้าดูจากลักษณะของเด็กคนนี้ก็เหมือนยังเล็กๆอยู่เลยเหมือนกับว่าเธอพึ่งเกิดได้ไม่นาน

และอีกอย่างครั้งแรกที่ผู้ชายคนนี้เจอกับเธอเขาก็น้ำตาไหลออกมา เด็กเจอเธอเด็กก็อยากที่จะมากอดเธอก่อน

ตอนนี้ในสมองของรสรินสับสนไปหมด

เธอขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ถ้าเกิดว่าคุณเป็นสามีของฉันจริงๆละทำไมปล่อยให้ฉันถูกทำร้ายจนเกือบตายขนาดนั้นล่ะ

เซนเห็นเธอพูดแบบนี้เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก เขาถอนหายใจ “เป็นเพราะผมไม่ดีเอง ผมไม่ได้ปกป้องคุณเลยทำให้คุณถูกคนอื่นทำร้าย”

“ผมหาคุณมานานมากแล้วแต่ว่าทำอย่างไรก็หาคุณไม่เจอสักที เธอเหมือนกับคนที่สูญหายไป ฉันกังวลเรื่องเธอทุกคืนเลยนะ”

“ลูก...ลูกเป็นแบบนี้ก็เพราะ….ตอนแรกเธอต้องคลอดเด็กคนนี้ออกมาแต่เธอกลับไม่ได้คลอดจนทำให้เด็กคนนี้อยู่ในท้องของเธอนานเกินไปเลยทำให้เธอป่วยแบบนี้ ฉันเลยมาขอร้องให้หมอจีนช่วยเลยถ่อมาถึงที่นี่”

“ไม่คิดว่าการมาที่นี่จะทำให้ผมได้เจอเธอ...รสริน รอลูกรักษาหายเมื่อไหร่ เธอกลับไปกับผมนะ”

รสรินรู้สึกสับสนเล็กน้อยในคำพูดของเขา

ความหมายของเขาก็คือพวกเราเคยรักกันงั้นหรอ เพราะเหตุผลบางอย่างเลยทำให้เธอต้องห่างจากเขางั้นหรอ

“คน..คนพวกนั้น..”รสรินกัดปากพูด

“ตอนนี้เธอคนนั้นหายไปจากโลกนี้แล้วตอนนี้ก็ไม่มีใครมาขวางกั้นเราสองคนไม่ให้อยู่ด้วยกันได้อีกแล้ว” เซนพูด “เธอวางใจเถอะต่อจากนี้ผมจะเป็นคนดูแลพวกเธอสองแม่ลูกเอง”

“แต่ว่าฉันจำคุณไม่ได้เลยนะ”รสรินพูด

“ผมจำคุณได้ก็เพียงพอแล้ว ผมรักเธอแค่นี้ก็มากเพียงพอแล้ว” เซนพูดอย่างอ่อนโยน “เธอจำผมไม่ได้ผมไม่สนใจ แต่ผมเป็นสามีของคุณและคุณก็เป็นภรรยาของผมเรื่องเหล่านี้แหละที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้”

ทำไมนายนี่ถึงพูดแบบ...

รสรินหน้าแดง “อย่าพูดเรื่องนี้ต่อได้ไหม พวกเรา...พวกเราเข้าไปกันเถอะ คุณปู่ไปดูคนป่วยยังไม่กลับมา ไปรอข้างในถ้าเขากลับมาให้เขาตรวจดูอาการของเด็กสักหน่อย”

“โอเค” เซนเดินตามรสรินเข้าไป

รสรินเอาเด็กนอนลงบนเตียง ลิขิตายิ้มแล้ว

“เธอยิ้ม” รสรินตกใจ “ท่าทางของเด็กคนนี้ดีมาก เห็นคนแปลกหน้าไม่ร้องไห้แถมยิ้มอีก”

เธอยื่นมือไปลูบที่หน้าของลิขิตาเบาๆ

“เพราะเธอเป็นแม่ของเธอไงล่ะ” เซนพูด

ความคิดเห็น