บทที่ 001 นัดบอดแต่มาเจอกับผู้ชายห่วยแตก

“คุณเทวิกา คุณมีรายได้เดือนละเท่าไหร่ครับ?”

เทวิกาที่กำลังใช้ช้อนคนกาแฟแสดงอาการชะงักทันที พลางเงยหน้ามองผู้ชายที่อยู่ฝั่งตรงกันข้าม อีกฝ่ายคือคู่นัดบอดของเธอวันนี้เองแหละ คนที่แนะนำมาบอกกับแม่ของเธอว่าผู้ชายคนนี้เพอร์เฟคมากคนหนึ่ง เป็นหัวหน้าในบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง เงินเดือนดีมาก ราวๆ เป็นแสนต่อเดือนเลยแหละ

เทวิกาที่อายุเพิ่งยี่สิบสี่ปีหมาดๆ กลับถูกคุณแม่อันเป็นที่รักรบเร้าจนไม่กล้ากลับบ้านอยู่แล้ว เบื่อสุดๆ แต่ก็ไร้วิธีต่อกรจึงต้องมานัดบอดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อมาเจอกับผู้ชายที่ให้คำนิยามว่าเพอร์เฟคที่เอ่ยถึงกันคนนี้ คิดไม่ถึงเลยพออีกฝ่ายอ้าปากก็เอ่ยถามถึงรายรับของเธอทันที

“ฉันเปิดร้านกาแฟนี้ค่ะ” เทวิการักษาอากัปกิริยาเอาไว้ หลังจากใช้สายตาสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบแล้ว จังหวะที่กำลังแสดงอาการพอใจออกนอกหน้า เทวิกาจึงพูดต่อ “แต่ตอนนี้ยังไม่ได้กำไรคืนนะ”

พออีกฝ่ายได้ยิน สีหน้าเปลี่ยน แถมถามเธอกลับ “หมายความว่าตอนนี้คุณยังอยู่ในสภาพขาดทุนใช่มั้ย?”

เทวิกาพยักหน้ารับ

อีกฝ่ายย่นคิ้วหากัน “งั้น คุณใช้เงินตัวเองมาลงทุนหรือว่าไปหยิบยืมคนอื่นมา แล้วยังติดหนี้อยู่อีกเท่าไหร่?”

“ฉันร่วมหุ้นกับเพื่อนค่ะ หยิบยืมเงินมานิดหน่อยเอง ติดหนี้อยู่ห้าหกแสนได้มั้ง” เทวิกาตอบตามความเป็นจริง เมื่อเห็นอากัปกิริยาตอบสนองของอีกฝ่าย ซึ่งแสดงอาการไม่พอใจทันที ประจวบเหมาะตรงที่เธอเองก็ไม่ชอบขี้หน้าไอ้หมอนี่อยู่แล้ว

“คุณเทวิกา ทั้งหมดนี่มันเป็นหนี้ที่คุณก่อเอาไว้ก่อนที่คุณจะแต่งงาน หลังจากแต่งงานกันแล้วผมจะไม่ช่วยคุณใช้หนี้ ตอนนี้คุณติดหนี้ ดูเหมือนคงไม่มีอสังหาริมทรัพย์อะไรใช่มั้ย? ผมมีบ้านสองหลังที่เป็นชื่อผมนะ ถือว่าเป็นทรัพย์สินก่อนสมรส หลังจากแต่งงานกันแล้วคุณสามารถเข้าพักได้ เราสามารถร่วมแรงแข่งขันช่วยผ่อนบ้านด้วยกัน แต่ผมจะไม่เอาชื่อคุณเป็นเจ้าบ้านในทะเบียนบ้านนะ”

“คุณเทวิกา ผมอายุเริ่มเยอะแล้ว พ่อแม่ผมหวังอุ้มหลาน หลังจากแต่งกันแล้ว ผมหวังว่าคุณจะรีบตั้งท้องมีลูกเร็วๆ พ่อแม่ผมเลี้ยงดูผมกับพี่ๆ น้องๆ ไม่ง่ายเลย ลำบากมาค่อนชีวิตสิ พอถึงเวลาที่คุณมีลูก พวกเขาจะไม่ช่วยเลี้ยงหลานให้ คุณต้องเลี้ยงเอาเอง”

“ผมทำกับข้าวไม่เป็น งานยุ่งมาก คุณต้องรับผิดชอบทำกับข้าวสามมื้อ ผมจะไม่ช่วยงานบ้านอะไรเลย แต่ผมเป็นคนรักสะอาด คุณต้องเก็บกวาดบ้านให้เรียบร้อย เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงตอนผมกลับบ้านมาแล้วเห็นสภาพรกรุงรังจนมันส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของผม”

“ยังมีอีก...”

“คุณจณัตว์” เทวิกาพูดขัดจังหวะการพูดของเขา อีกฝ่ายโดนเธอขัดจังหวะพลันแสดงความรู้สึกไม่พอใจมาก ส่วนเทวิกาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเขาจะพอใจหรือเปล่า พลางพูดอย่างไม่เกรงใจ “คุณจณัตว์ ขอโทษนะ คุณมาหาผิดคนแล้วแหละ ฉันไม่สามารถทำตามเงื่อนไขของคุณได้ เชิญคุณไปหาผู้หญิงที่ยอมเป็นแม่บ้านให้คุณฟรีๆ เถอะค่ะ ส่วนกาแฟถือว่าฉันเลี้ยงแล้วกัน”

เธอพูดจบ ก็แสดงท่าทางผายมือไปทางประตูแก่อีกฝ่าย

อีกฝ่ายหน้าแดงแปร๊ด น่าจะคาดไม่ถึงว่าเทวิกาจะแสดงอาการไม่รักษามารยาทเช่นนี้มั้ง เขารู้สึกว่าตนเองยอดเยี่ยมมาตลอด เงินเดือนก็สูง เขายอมลดตัวมาเจอกับเทวิกา ถือว่าเป็นการไว้หน้าเทวิกาแล้ว อาศัยความสวยและอายุยังน้อยของเทวิกา เขากล้ำกลืนฝืนทนยอมแต่งงานด้วย ทว่าเทวิกากลับไม่เข้าใจความหวังดีของตนเองเลย

จณัตว์ลุกพรวด พลางควานหากระเป๋าสตางค์ของตนเอง และหยิบเงินหนึ่งร้อยขึ้นมาหนึ่งใบ พลันวางฟาดลงบนโต๊ะอย่างเต็มแรง และพูดกับเทวิกา “อีแค่กาแฟแก้วเดียวผมมีปัญญาจ่าย ไม่ต้องให้คุณเทวิกาเลี้ยงหรอกครับ”

เขายัดกระเป๋าสตางค์ใส่กระเป๋ากางเกงของตนเอง จากนั้นก็ลากเก้าอี้ถอยออกงอตัวและเดินออกทันที เพิ่งเดินได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดลงและหันหน้ากลับมาพูดกับเทวิกา “ถ้าเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้จักมารยาท ประพฤติตัวไม่เป็นแม่ศรีเรือนเหมือนคุณเทวิกา ขายไม่ออกหรอกครับ”

เทวิกายกแก้วกาแฟแก้วนั้นของตนเองขึ้นมาและจัดการขว้างทั้งแก้วไปทางจณัตว์ พลันตวาดเสียงแข็ง “ไสหัวไปซะ!”

จณัตว์คิดไม่ถึงว่าเทวิกาจะสาดใส่เขา การถูกสาดตรงๆ จนชุดสูทสีขาวบนตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบกาแฟ เขาโมโหจนกระทืบเท้า ลูกค้าที่อยู่รอบๆ ต่างมองมาทางนี้ เขาจึงไม่สามารถสบถด่าเทวิกาได้เต็มปากเต็มคำ ได้แต่พูดทิ้งท้ายเอาไว้ “ผู้ชายดีๆ เขาไม่สู้กับผู้หญิงแย่ๆ หรอก”

พูดจบก็รีบเดินหนีออกทันควัน

“ชิ คนประเภทไหนเนี่ย นี่คือผู้ชายโปรไฟล์เพอร์เฟคเหรอ!”

เทวิการู้สึกว่าเธอเสียเวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์จริงๆ ผู้ชายห่วยแตกแบบนั้น เธอจะไม่แต่งงานกับผู้ชายประเภทนี้และยอมอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิต

เดิมทีมีลูกค้าหลายคนที่เตรียมจะออกจากร้าน ประจวบเหมาะได้เห็นฉากนัดบอดของเทวิกาเข้าพอดี จึงหยุดดูละครเด็ดๆ กันก่อน

เมื่อดูละครเด็ดจบแล้ว ผู้ชายหนึ่งในนั้นก็พูดกับคนอื่นอยู่หลายประโยค กลุ่มคนจึงเดินมุ่งหน้าออกไปทางด้านนอกก่อน ส่วนผู้ชายคนนั้นหันข้างและเดินมาหาเทวิกา