บทที่ 027 คนที่อยู่ท่ามกลางความสุขแต่ไม่รู้จักความสุข

“ปรี๊ดปรี๊ด……”

รถฝั่งตรงข้ามบีบแตรดังอยู่หลายครั้ง

เปรมายอมแพ้การไล่ตามยศพัฒน์และขยับรถถอยออกมา

ถอยยาวตามตรอกซอยเล็กนั้น ถึงจะมีที่ให้เธอได้กลับรถ เธอจอดรถไว้ข้างทางหยิบกระเป๋าตัวเองจากที่นั่งข้างคนขับและโทรศัพท์หานฤเบศวร์

นฤเบศวร์ไม่ใช่ยศพัฒน์เพียงไม่นานเขาก็รับโทรศัพท์ของเธอ

นั้นทำให้เปรมาเกือบสงสัยว่านฤเบศวร์รอคอยสายของเธอมาตลอดอย่างนั้นแหละ

“เปรมามีอะไรเหรอ? ให้ไปกินข้าวด้วยกันไหม? เดี๋ยวฉันจะไปรับเธอ”

เห็นได้ชัดว่านฤเบศวร์พูดอย่างมีความสุข

แม้ว่าความรู้สึกของเปรมาที่มีต่อศัตรูตัวฉกาจของเขายังไม่หมดไป แต่เธอเป็นคนโทรมาหาเขาก่อน เขาดีใจอย่างมาก

เชื่อว่าต้องมีสักวัน เปรมาจะยอมแพ้เรื่องยศพัฒน์ เลือกที่จะอยู่กับเขา

เขาสิที่จะเหมาะกับเปรมาที่สุด

เขาสามารถมอบความสุขแบบที่เปรมาต้องการ

ยศพัฒน์ต้องผิดปกติ ร่างกายของเขาต้องมีปัญหา ดังนั้นอายุจะสามสิบแล้วยังไม่มีผู้หญิงที่ชอบ เปรมาอยากที่จะนอนกับเขา เขากลับไม่ตอบโต้ใดๆ แถมยังตีตัวออกห่างเปรมา

นฤเบศวร์คิด หากเปรมาอยากจะนอนกับเขา เขาไม่มีทางปฏิเสธเป็นแน่ มีเพียงแต่จะดีใจอย่างมาก

“ฉัน……”

คำพูดมีความสุขของนฤเบศวร์ ทำให้เปรมารู้สึกผิด

เธอให้นฤเบศวร์ช่วยเรื่องนี้ เธอควรรู้สึกผิดต่อนฤเบศวร์หรือไม่?

“เปรมาหรือว่าจะมีเรื่องที่ให้ฉันช่วย?”

นฤเบศวร์ไม่โง่เดาได้ว่าที่เปรมาโทรมาหาเขา ไม่ใช่ต้องการนัดเขาไปกินข้าว แต่มีเรื่องให้เขาช่วย แต่ไหนแต่ไรเปรมาก็เป็นแบบนี้ เมื่อใดที่ต้องการใช้เขาเธอถึงจะเริ่มมาหาเขาก่อน เมื่อใดที่ไม่ต้องการใช้เขาเธอก็แทบไม่สนใจเขาแล้ว

นฤเบศวร์จุกอยู่ในอก แต่ว่าเมื่อลองนึกดูดีๆแล้วเมื่อเปรมาเจอปัญหา คนแรกที่เธอคิดถึงก็คือเขา เห็นได้ชัดว่าในใจของเปรมา เขาก็ยังอยู่ในตำแหน่งที่สำคัญอยู่บ้าง

“นฤเบศวร์พวกเราไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อเถอะ วันนั้นตอนที่ฉันกลับมา นายก็ชวนฉันไปกินข้าวแถมมารอต้อนรับฉัน ตอนนี้ฉันทำจัดการทุกอย่างลงตัวแล้ว ตามเหตุผลควรเชิญนายมากินข้าว”

สายตาของนฤเบศวร์เผยรอยยิ้ม “ได้ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันจะไปรับเธอ”

“ไม่ต้องหรอก นายแค่รอฉันอยู่ที่ร้านอาหารของตระกูลนายก็พอ เดี๋ยวฉันขับรถออกไป ฉันจะขับรถไปหาเอง”

ตอนที่เธอกินข้าว ค่อยพูดถึงเรื่องนี้กับนฤเบศวร์

ในใจยังคงมีความหวัง หวังว่าจะได้เจอยศพัฒน์กับผู้หญิงสวยคนนั้นในร้านอาหาร

อ๋อ เธอคิดมากไปแล้ว

ที่เธอจะไปกินข้าวกับนฤเบศวร์ เป็นร้านอาหารของตระกูลนฤเบศวร์ ยศพัฒน์จะไปเสียเงินที่โรงแรมแอคเซสซ์ได้ยังไงกัน

ในเครือบี.เอ.เอ็ม. กรุ๊ปก็มีร้านอาหารห้าดาวอยู่หลายแห่ง

ยศพัฒน์ไม่จำเป็นต้องมาที่โรงแรมแอคเซสซ์

“ได้ เธอขับรถระวังล่ะ”

นฤเบศวร์กำชับไม่กี่ประโยค

เมื่อวางสายลงเปรมาสูดลมหายใจเข้าลึกระงับความโกรธของตัวเองเอาไว้ จากนั้นก็หยิบกระจกใบเล็กขึ้นมาเติมหน้าเพิ่ม

หลังจากเติมหน้าเสร็จ เธอหยิบกล่องสีแดงจากกระเป๋าขึ้นมากล่องหนึ่ง ในกล่องนั้นมีสร้อยอยู่เส้นหนึ่ง เป็นเส้นที่นฤเบศวร์มอบให้เธอตอนเขาไปรับเธอกลับมาจากต่างประเทศวันนั้น

ถ้าต้องไปเจอนฤเบศวร์และจะให้เขาช่วย เธอก็ต้องเอาใจในสิ่งที่เขาชอบ

เปรมาถอดสร้อยเส้นที่อยู่บนคอตัวเอง จากนั้นก็ใส่สร้อยที่นฤเบศวร์ให้แทน