บทที่ 052 ความอบอุ่นและความหวาน

คิดไปคิดมา เทวิกาก็หายง่วงแล้ว

ในเมื่อนอนไม่หลับ เธอก็เลยลุกขึ้นมาดีกว่า

บนตู้หัวเตียงยังมีชุดเสื้อสะอาดวางอยู่ชุดหนึ่ง เป็นชุดที่ยศพัฒน์เตรียมไว้ให้เธอก่อนที่จะออกไป

วางอยู่บนตู้หัวเตียง เธอยื่นมือไปก็สามารถคว้าได้แล้ว แม้แต่เดินก็ยังไม่ต้องเดินเลย

ในช่วงฤดูร้อน เทวิกาชอบใส่เสื้อยืดคู่กับกางเกงสีดำยาวเจ็ดส่วน

เสื้อผ้าที่ยศพัฒน์เตรียมให้กับเธอ ก็เตรียมตามเสื้อผ้าที่เธอชอบ

เทวิกาลงจากเตียง แล้วอุ้มเสื้อผ้าชุดนั้นไว้ เดินไปที่ห้องเสื้อผ้าในห้องเขา พอผลักประตูที่กั้นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าออก ก็เห็นเสื้อผ้าที่อยู่ข้างใน กลับมีอยู่ครึ่งหนึ่งที่เป็นเสื้อผ้าของผู้หญิง และเป็นเสื้อใหม่ทั้งหมด เสื้อเป็นเสื้อยืด ส่วนกางเกง ก็เป็นกางเกงเจ็ดส่วนทั้งนั้น

เห็นได้ชัดว่าเป็นความชอบเธอทั้งนั้น

เขา ได้เตรียมเสื้อผ้ามากมายขนาดนี้ไว้ให้เธอเปลี่ยนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ลับหลังเธอ เขาได้เตรียมการต่าง ๆ นานาไปเท่าไหร่กัน?

จ้องมองเสื้อผ้าใหม่ในห้องเปลี่ยนเสื้อแล้ว อารมณ์ของเทวิกาไม่สามารถสงบนิ่งไปนานเลย

ไม่ว่าจะเป็นใครถ้ามารู้เข้าว่าถูกผู้ชายที่สมบูรณ์แบบอย่างนี้แอบรักอย่างลึกซึ้งมาสิบปี ก็ไม่มีทางที่จะทำใจสงบลงได้หรอก

พอเสียเวลาไม่กี่นาทีเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้างหน้าแปรงฟันแล้ว เทวิกาก็ลงมาชั้นล่างด้วยใบหน้าบริสุทธิ์ผุดผ่อง

“คุณนายน้อย อรุณสวัสดิ์ค่ะ”

ป้ามะนาวอยู่ที่ชั้นล่าง กำลังรีบร้อนเอาอาหารเช้ามาวางบนโต๊ะ พอเห็นเทวิกาลงมา เธอก็รีบยิ้มแล้วกล่าวทักทายขึ้น และยังเดินเข้าไปหาด้วย และถามอย่างเป็นห่วงขึ้นว่า “คุณนายน้อย เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหมคะ?”

คุณชายใหญ่มีความรักลึกซึ้งต่อคุณนายน้อย แต่คุณนายน้อยนั้นไม่ใช่

ป้ามะนาวสามารถมองออกได้ ตอนนี้คุณนายน้อยเป็นฝ่ายรับซะมากกว่า แล้วก็ค่อนข้างทำตัวไม่ถูก

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ป้ามะนาว”

เทวิกายิ้มอ่อนหวานให้ไป

“คุณชายใหญ่ออกไปวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าที่ข้างนอกแล้ว น่าจะอีกไม่นานก็คงจะกลับมาแล้ว ถ้าคุณนายน้อยหิวแล้ว ก็ทานก่อนได้เลยนะคะ”

ป้ามะนาวพูดไปด้วยแล้วก็พาเทวิกาเข้ามาในห้องทานอาหารด้วย

อาหารเช้าที่ห้องครัวเตรียมมาหลากหลายมาก

“เดี๋ยวฉันรอยศพัฒน์กลับมาก่อนค่อยกินค่ะ”

เทวิกาพูดออกมาประโยคหนึ่ง

ตัวเองกินคนเดียวมันไม่อร่อย

ดวงตาของป้ามะนาวมีประกายรอยยิ้มขึ้นมาแล้ว “ก็ได้ค่ะ งั้น คุณนายน้อยจะชมจุดต่าง ๆ ของบ้านไปก่อนไหมคะ? อย่างห้องหนังสือของคุณชายใหญ่ก็ไม่เลวเลยนะคะ คุณนายน้อยลองเข้าไปชมดูได้นะคะ”

เธอไม่รู้ว่าคุณชายใหญ่ของเธอได้เอาอัลบั้มรูปออกมาแล้ว และได้สารภาพรักกับเทวิกาไปอย่างไม่มีสุ้มเสียงแล้วด้วย

ยังอยากจะชี้ทางให้เทวิกาไปพบกับอัลบั้มรูปที่ห้องหนังสืออีก

เทวิกาไม่ได้โง่ พอป้ามะนาวตั้งใจเอ่ยถึงห้องหนังสือออกมา เธอก็รู้แล้วว่าป้ามะนาวรู้เรื่องความรู้สึกที่ยศพัฒน์มีต่อเธอมานานแล้ว

แล้วในเวลานี้เอง ยศพัฒน์ก็ไปวิ่งออกกำลังกายตอนเช้ากลับมาแล้ว

ในมือเขาถือดอกไม้ที่สีสันมากมายอยู่ช่อหนึ่ง

“คุณชายใหญ่”

ป้ามะนาวร้องเรียกอย่างนอบน้อมออกมาคำหนึ่ง

ยศพัฒน์ตอบอืมไป แล้วก็เดินตามเข้ามา เขาเอาช่อดอกไม้ยื่นไปตรงหน้าเทวิกา สายตาแฝงไปด้วยความรู้สึก ที่มุมปากมีรอยยิ้มแฝงอยู่ จ้องมองไปที่เทวิกาอย่างร้อนแรง แล้วพูดขึ้นว่า “สวนหลังบ้านของเราปลูกดอกไม้ไว้มากมาย ผมเห็นว่าดอกไม้บานสวยงามมาก ก็เลยเด็ดมานิดหน่อย มามัดเป็นช่อ มอบให้กับคุณ วิกา ดอกไม้คู่กับสาวงามครับ”

ป้ามะนาวรีบปลีกตัวออกไป

ไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอที่นี่

นี่คุณชายใหญ่พูดคำพูดว่าดอกไม้คู่กับสาวงามแบบนี้ออกมาได้ด้วยเหรอ

มันเป็นแบบนี้จริง ๆ พอมีความรัก คำหวานก็ไม่ต้องไปหัดแล้ว จะพูดออกมาได้เองเลย

เมื่อก่อน คุณชายใหญ่เป็นคนไม่ชอบพูด และเย็นชา นั่นล้วนเป็นเพราะว่าคนที่เผชิญหน้าด้วยไม่ใช่คนที่เขารัก

เทวิการับช่อดอกไม้ไป ส่วนใหญ่มักจะเป็นดอกกุหลาบ เพียงแค่สีสันต่างกันเท่านั้น

“ดอกไม้สวยจังเลยค่ะ”

พอเห็นเธอรับไปแล้วก็มีท่าทางที่ชื่นชอบ ในใจของยศพัฒน์ก็ยิ่งดีใจมากยิ่งขึ้น