ตอนที่ 63
บทที่ 063 ม้าดีๆไม่กลับไปกินหญ้าเก่าหรอก
October 22, 2026
“ฉันไม่สนหรอกผู้ใหญ่ที่บ้านพัฒน์จะชอบฉันหรือเปล่า ฉันไม่ได้ไปใช้ชีวิตอยู่กับพวกเขาเสียหน่อย ขอแค่พี่พัฒน์ไม่ทิ้งฉันก็พอแล้ว ว่าก็ว่าเถอะ ฉันเองก็ไม่ได้แย่นะ”
เทวิกาไม่คิดว่าตัวเองด้อยกว่ายศพัฒน์ตรงไหน
“ช่างเถอะ ถือซะว่าพี่ไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกัน”
ชเนนทร์รู้ว่าน้องสาวที่เขาเฝ้าทะนุถนอมจนเติบใหญ่มากับมือ ตกไปเป็นของยศพัตน์แล้ว
ไอ้เวรนั่น สามารถช่วงชิงหัวใจของน้องสาวเขาไปได้ภายในเวลาสั้นๆ
สิบนาทีต่อมา
รถของชเนนทร์ก็ขับมาจอดที่หน้าทางเข้าคอนโด
“พี่รออยู่นี่แหละ ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแป็บเดียว เดี๋ยวมา”
ชเนนทร์ตอบอืม “ไม่ต้องรีบ แกค่อยๆเปลี่ยนก็ได้ ให้ยศพัฒน์รอนานๆไปก่อน จริงสิวิกา แกต้องเอาหลักสามคล้อยตามสี่คุณธรรมที่แกเขียนไว้ให้ยศพัฒน์นะ เขาจะได้ปฏิบัติตาม”
“พี่ ถึงยังไงเขาก็เป็นเพื่อนสมัยเรียนของพี่นะ เรียนด้วยกันมาตั้งสี่ปี ทำไมพี่ถึงดูไม่ชอบหน้าเขาขนาดนี้ล่ะ”
ชเนนทร์ส่งเสียงหึออกมา “จู่ๆก็มาฉกตัวน้องสาวฉันไป ฉันไม่ต่อยให้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว นี่ถือว่าไว้หน้าเขาแล้วนะ”
“พี่ แต่ชฉันเป็นคนเช่าตัวพี่พัฒน์มาให้เป็นสามีชนะ ค่าเช่าเดือนละห้าพันรวมค่าอยู่ค่ากินด้วย”
ชเนนทร์ “.......”
เขาโบกมือเร่งน้องสาว “แกรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ก่อนที่จะแกจะทำให้พี่โมโหจนหายใจไม่ออกไปมากกว่านี้”
เทวิกาหลุดยิ้มออกมา จากนั้นก็ลงจากรถ
เธอหันหลังเตรียมจะเดินเข้าไปข้างใน
“เทวิกา”
มีเสียงของใครบางคนเรียกเธอเอาไว้
เทวิกาหันไปมองตามเสียงเรียก
ก็เห็นผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งลงมาจากรถบีเอ็ม ทั้งเนื้อทั้งตัวของผู้หญิงคนนั้นมีแต่แบรนด์เนม กำลังเดินมาทางนี้ด้วยท่วงท่าสง่า
ใคร?
หรือว่าจะเป็นรักแรกของยศพัฒน์?
ชเนนทร์เองก็คิดแบบเดียวกัน เขาลงจากรถ มายืนอยู่ข้างน้องสาวในทันที พร้อมกับมองไปทางหญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ จากนั้นก็ถามน้องสาวเสียงเบาว่า “วิกา ใครน่ะ?”
“ไม่รู้เหมือนกัน”
“เทวิกา”
หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสองพี่น้อง เธอมองสำรวจเทวิกาอยู่สักพัก ก่อนจะใช้น้ำเสียงที่ไม่สามารถคาดเดาอารมณ์เอ่ยขึ้นมาว่า “ยังเด็ก แถมยังสวย ถึงจะใส่เสื้อผ้าผู้ชาย ก็ปกปิดความเป็นผู้หญิงเอาไว้ไม่ได้ กลับกันยิ่งทำให้ดูดีด้วยซ้ำ”
“ทำให้คนได้พบได้เห็นไม่อาจละสายตาได้จริงๆด้วย อาจถึงขั้นเก็บเอาไปคิดถึงคะนึงหา”
เทวิกาเอ่ยถามอย่างเรียบนิ่ง “คุณคือ?”
“ฉันคือภรรยาของตาณ”
ดวงตาของเทวิกาวาวโรจน์ สีหน้ายังไม่เปลี่ยนไป “คุณนายตาณมาหาฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
ที่แท้ ผู้หญิงคนนี้ก็เป็นหลานสาวเจ้านายของตาณนี่เอง
หลังจากที่ตาณเลิกกับเธอ ก็หันไปเล่นของสูงอย่างคนตรงหน้านี่สินะ
คุณนายตาณเหลือบมองชเนนทร์ แล้วเอ่ยพูดกับเทวิกาว่า “เทวิกา เราคุยกันแค่สองคนได้ไหม?”
ไม่รอให้เทวิกาเอ่ยพูด เธอก็เอ่ยขึ้นมาว่า “ฉันรู้มาว่าร้านกาแฟของเธออยู่จากที่นี่ไม่กี่ร้อยเมตรเอง”
“คุณนายตาณมีอะไร ก็พูดมันตรงนี้แหละค่ะ ฉันยังไม่ได้ทานข้าว หิวจะตายแล้ว แฟนฉันรอฉันอยู่นะคะ”
คุณนายตาณคิดไม่ถึงว่าเธอจะตอบกลับมาอย่างนี้ จับประเด็นได้ ก็รีบเอ่ยถามว่า “เธอมีแฟนใหม่แล้ว?”
“ก็ใช่ไง? คุณนายตาณคิดว่าฉันยังรอตาณอยู่ที่เดิมเหรอ? ในเมื่อตาณเลือกคุณ ฉันก็ต้องยอมรับความจริง และทิ้งความรักนั้นไปตั้งนานแล้ว”
คุณนายตาณพินิจมองสีหน้าของเทวิกาอย่างละเอียด ก็เห็นแต่ความเรียบนิ่ง ไม่เหมือนคนกำลังพูดโกหก
เธอจึงเปิดกระเป๋า หยิบจดหมายออกมาฉบับหนึ่ง แล้วยื่นให้เทวิกา “มีคนส่งจดหมายมาให้ฉันโดยไม่ระบุชื่อ และมันก็เกี่ยวกับเธอ เธอเอาไปอ่านสิ”
เทวิกาสงสัย