บทที่ 069 แม่ยายเจอลูกเขย

“สร่างเมาแล้ว ยังจะมาอยากกินซุปอะไรอีก?”

กนกอรพึมพำ แต่ก็ยังปรุงซุปแก้สร่างเมาให้ตามที่เขาขอ

ทำไมเขาจะม่เมาล่ะ เล่นดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มากขนาดนี้

ที่เขาเป็นหวัด นั่นคงเป็นเพราะเขาดื่มมากเกินไป ที่โดนเธอสาดน้ำใส่ ก็เป็นแค่เติมเชื้อเพลิงลงในกองไฟเท่านั้นเอง

ทันทีที่กนกอรเข้าไปในครัว เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากเทวิกา

“กนกอร แกไม่เป็นไรใช่ไหม? นฤเบศวร์ได้ทำอะไรแกหรือเปล่า? ทำไมคนของเขาถึงมาหาแกล่ะ?”

เมื่อเทวิกาและยศพัฒน์กลับมาที่ร้าน พวกเขาก็เห็นว่ากนกอรไม่อยู่ที่นั่น เมื่อพวกเขาถามแม่ของเทวิกา ก็รู้เพียงแค่ว่ากนกอรไปกับคนของนฤเบศวร์

เธอเป็นห่วงเพื่อนของเธอ เธอจึงโทรหาทันที โชคดีที่ติดต่อได้ นั่นแปลว่ากนกอรไม่เป็นอะไร อย่างน้อยก็ยังทำอะไรได้อิสระ อย่างการรับโทรศัพท์ได้

"ฉันไม่เป็นไร"

กนกอรตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “เรื่องมันยาว เอาสั้นๆคือฉันทำให้นฤเบศวร์ขุ่นเคือง และตอนนี้ฉันก็กำลังถูกเขาเอาคืน”

“เขาทำไมแก? ต้องแจ้งตำรวจไม เดี๋ยวฉันให้พัฒน์พาไปหาแกที่นั่น”

เทวิกาไม่รู้ว่าบ้านของนฤเศวร์อยู่ที่ไหน แต่ยศพัฒต์ต้องรู้อย่างแน่นอน

“เทวิกา ไม่ต้องหรอก นฤเบศวร์ไม่ได้ทำอะไรฉัน เพราะฉันสาดน้ำใส่เขาจนเป็นหวัด เขาก็เอาคืนด้วยการให้ฉันมาเป็นเบ๊คอยรับใช้ จนกว่าเขาจะหายดีถึงจะกลับบ้านได้”

กนกอรบอกเพื่อนเกี่ยวกับการแก้แค้นของนฤเบศวร์

“เทวิกา สองสามวันนี้ฉันคงไม่ได้กลับไปที่ร้าน งานที่ร้านต้องฝากแกด้วยนะ แล้วก็ครอบครัวฉัน ฉันจะบอกครอบครัวว่าฉันยุ่งมาก เลยขอค้างกับแกสักสองสามวัน จะได้ทำงานสะดวก ถ้าแม่ฉันโทรมาถามหาหลักฐาน แกก็ช่วยแก้สถานการณ์ให้ฉันหน่อยแล้วกันนะ”

เทวิกา : "...แกไปเรื่องกับนฤเบศวร์ จนได้สาดน้ำใส่เขาได้ยังไง?”

“ฉันจะเล่าให้ฟังตอนฉันกลับไป เอาเป็นว่าแกไม่ต้องมาทวงความยุติธรรมให้ฉัน อันที่จริงฉันก็ควรต้องรับผิดชอบที่สาดน้ำใส่เขาจริงๆนั่นแหละ เขาจะไม่ทำร้ายฉัน ตราบใดที่ฉันยอมเป็นเบ๊รับใช้เขา ทำงานบ้านแค่นิดหน่อย ไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงหรอก”

เทวิกาถามว่า “ฉันไม่จำเป็นต้องไปที่นั่นจริงๆเหรอ?”

“ไม่ต้อง ถ้าแกมาที่นี่ บางทีมันอาจจะจุดชนวนความขัดแย้งระหว่างฉันกับเขามากกว่าเดิมก็ได้”

เทวิกาพูดได้เพียงว่า: "ถ้าอย่างนั้นแกต้องระวังตัวด้วย ถ้านฤเบศร์ทำร้ายแก แกต้องโทรแจ้งตำรวจและบอกฉัน ฉันจะช่วยให้แกได้รับความยุติธรรม"

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะระวังตัว”

กนกอรปลอบโยนเพื่อนของเธอ

เธอยืนกรานที่จะไม่ยอมให้เทวิกาเข้ามา และเทวิกาก็ตกลงกับเธอ หลังจากวางสาย เทวิกาก็ถามยศพัฒน์ว่า "คุณรู้ไหมว่าบ้านของนฤเบศวร์อยู่ที่ไหน ฉันจะไปพากนกอรกลับมา"

ยศพัฒน์ที่ยืนอยู่ข้างเธอได้ยินการสนทนาระหว่างทั้งสอง

เขาปลอบภรรยา: "ถึงแม้นฤเบศวร์จะไม่ใช่คนดี แต่เขาก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น เขาจะไม่ทำร้ายกนกอร อย่างมากก็คงแค่เอาคืนกนกอ และสอนบทเรียนเล็กน้อยให้กับเธอ ไม่ต้องกังวลไปหรอก ที่นฤเบศวร์ป่วยก็มีต้นเหตุมาจากกนกอร ก็ถูกแล้วที่เขาจะให้กนกอรรับผิดชอบ อีกอย่างกนกอรก็บอกเองว่ายินดีที่จะรับผิดชอบ ดังนั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องไปที่นั่น "

“ถ้าเราพากนกอรกลับมาจริงๆ นฤเบศวร์ก็ยังคงหาโอกาสในการเอาคืนกับกนกอรอยู่ดี ทางที่ดีให้เขาเคลียร์กันตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า กนกอรจะได้ไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างระแวง”

ยศพัฒน์รู้จักศัตรูของเขาเป็นอย่างดี

ที่อีกฝ่ายบอกให้กนกอรไปดูแล ก็คือไปดูแลจริงๆ ไม่มีการทำอย่างอื่นแน่นอน

ท้ายที่สุด ผู้หญิงที่เขารักยังไงก็คือเปรมา ผู้หญิงคนอื่นๆ ไม่สามารถเข้าตาเขาได้เลย

ภายใต้การปลอบใจของยศพัฒน์ เทวิกาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องล้มเลิกความคิดที่จะไปรับกนกอรกลับมา

เมื่อเห็นว่าเธอยังคงกังวลเกี่ยวกักนกอรอยู่ ยศพัฒน์ก็พูดเบา ๆ ว่า "ผมจะส่งคนไปสอดแนมให้มีคน ว่า กนกอรปลอดภัยดีหรือเปล่า แล้วผมจะกลับมาบอกคุณ"

เทวิกาพยักหน้า