บทที่ 103 รับผิดชอบจนถึงที่สุด

“พัฒน์ มาแล้วเหรอ มากินข้าวด้วยกันเถอะ”

สิรภพยิ้มต้อนรับลูกเขย

ผู้อาวุโสทั้งสองคนของบ้านบ้านตระกูลวาชัยยุงเองก็ต้อนรับยศพัฒน์กันอย่างอบอุ่น

“พัฒน์ คนบ้านเดียวกันไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้ คราวหลังมาก็ไม่ต้องซื้อของมามากมายหรอก”

สิรภพรับของฝากมาจากมือของลูกเข พลางตำหนิยศพัฒน์เล็กน้อย

ยศพัฒน์ยิ้มเอ่ยว่า “ก็ไม่ได้ซื้อของอะไรหรอกครับ เป็นแค่พวกอาหารเสริมน่ะ ให้คุณปู่คุณย่ากินบำรุงร่างกาย ได้ยินมาว่าคุณแม่นอนไม่หลับง่าย ผมก็เลยซื้อพวกอาหารเสริมช่วยนอนหลับมาให้แม่ครับ”

“พ่อ เหล้าสองขวดนี้ให้พ่อครับ”

แน่นอนว่ายศพัฒน์ย่อมไม่อาจละเลยพ่อตาไปได้

สิรภพปากบอกว่าเขาฟุ่มเฟือย แต่ตอนที่เห็นเหล้าสองขวดนั้นก็ยังคงตาลุกวาว

เทวิการีบกำชับพ่อทันทีว่า “พ่อ นานๆทีดื่มแก้วเดียวก็พอ อย่าดื่มมากเกินไป”

“พ่อรู้น่า พ่อไม่ได้ติดเหล้าเสียหน่อย” เขาชอบดื่มเหล้าก็จริง ทว่าก็ไม่เคยดื่มมากเกินไป ทุกวันตอนกินข้าว เขาก็จะดื่มแค่แก้วเดียว ถ้ามีแขกมา ก็จะดื่มมากหน่อย

แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่เคยดื่มจนเมา

เทวิกาพายศพัฒน์ไปล้างมือ

ไม่นาน คนทั้งครอบครัวก็นั่งกินข้าวกันที่โต๊ะอาหาร

ตอนที่กินข้าว เทวิกากังวลว่ายศพัฒน์ไม่กล้าคีบอาหาร เธอจึงคีบให้เขาไม่หยุด เธอชอบกินเคาหยกและซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานก็จึงคีบให้ยศพัฒน์ด้วย

ยศพัฒน์ไม่เลือกกิน ภรรยาคีบอะไรให้เขา เขาก็กินอันนั้น

แม้เทวิกาจะคีบผักเขียวให้เขากิน เขาก็กินได้อย่างเอร็ดอร่อย

คนบ้านตระกูลวาชัยยุงมองเทวิกาที่คีบอาหารให้ยศพัฒน์ไม่หยุด พลางพร้อมใจกันเงียบ

ตอนนี้ทุกคนต่างรู้ตัวตนและตำแหน่งของยศพัฒน์แล้ว

หากเทียบกับฐานะทางบ้านของพวกเขานั้นนับว่าอยู่สูงจนเอื้อมไม่ถึง

พิชญ์สินีเองก็เคยพูดกับพ่อแม่ลูกเขย แนะให้เทวิกากับยศพัฒน์หย่ากัน ตอนนี้ดูแล้ว เกรงว่าหนุ่มสาวคู่นี้คงไม่มีทางหย่ากันแล้ว

หลังทานอาหารเสร็จ ยศพัฒน์ก็แย่งเก็บถ้วยตะเกียบ

“แม่ ให้ผมทำเถอะครับ แม่ไปนั่งดูทีวีที่โซฟาเถอะ เรื่องล้างจานไว้ใจผมได้เลย”

ยศพัฒน์รู้ดีอยู่แก่ใจว่าแม่ยายคิดว่าเขารวยและสูงศักดิ์เกินไป คิดว่าเขาเป็นเทพที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลก

แต่เขาจะเดินลงจากแท่นบูชา ปรับตัวเข้ากับบ้านตระกูลวาชัยยุง ให้แม่ยายวางใจ ว่าเขาไม่ได้เข้าถึงยากอย่างที่คิด

เทวิกาแต่งงานกับเขา เขาจะไม่มีวันให้เธอได้เสียเปรียบ

และจะสามารถทำให้เทวิกามีความสุขได้อย่างแน่นอน

“พัฒน์ จะให้นายทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน นายคือคุณชายใหญ่ของตระกูลอริยชัยกุล คือท่านประธานของบี.เอ.เอ็ม. กรุ๊ป ในสายตาของคนธรรมดาอย่างเรา นายคือคนที่อยู่บนยอดฟ้า”

พิชญ์สินีต้องการหยุดยศพัฒน์ไม่ให้ทำงานบ้าน

ไม่ว่าสามีภรรยาคู่นี้จะหย่ากันหรือไม่ หลังจากที่เธอรู้ตัวตนของลูกเขย ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่กล้าให้ลูกเขยทำงานบ้าน

เธอจึงหันไปพูดกับลูกสาวตัวเองว่า “เทวิกา เธอมาช่วยแม่เก็บถ้วยไปล้าง ให้พัฒน์ไปดื่มชาคุยกับพ่อ”

เทวิกาตอบโดยอัตโนมัติว่า “แม่ ตอนพักอยู่ด้านนอก ก็พัฒน์เป็นคนทำอาหารล้างจานเก็บกวาดถูบ้านทุกอย่าง เอาเป็นว่างานบ้านทุกอย่างเขาเป็นทำเองหมดเลย แม่วางใจเถอะ เขาไม่ทำจานแม่แตกหรอก”

พิชญ์สินีถลึงตาใส่ลูกสาว

ยศพัฒน์ถือโอกาสเก็บถ้วยตะเกียบเข้าไปล้างทันที