บทที่ 108 ตบไม่ยั้ง

ไซม่อนฟังคำพูดของภรรยา ในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์

ภรรยาจำอดีตของพวกเขาได้ แต่กลับแยกเขาไม่ออก มักจะเห็นลูกชายเป็นเขาตลอด

“แม่ ผมไม่เหนื่อย ให้ผมอุ้มน้องเถอะครับ”

ประยสย์อุ้มตุ๊กตาตัวนั้นจากอ้อมกอดแม่

จากนั้นก็พยุงแม่ด้วยมือเดียว แล้วเดินผ่านหน้าพวกคุณหญิงใหญ่

ตอนที่สองแม่ลูกเดินผ่าน คุณหญิงสองกับคุณหญิงสามก็แค่นเสียงเหอะแผ่วเบา

“เธอเหอะอะไร? อยากทำลูกฉันตกใจตายหรือไง?”

แม้คุณหญิงธิษณาจะเป็นบ้าก็จริง แต่กลับหูดีมากๆ

ได้ยินน้องสะใภ้สองคนแค่นเสียงเหอะ ก็พลันโมโหและหยุดฝีเท้าลงทันที จากนั้นก็กระชากตัวคุณหญิงสามแล้วง้างมือตบหน้าเธอ

“อะ!”

คุณหญิงสามคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงบ้าจะตบเธอ

เธอถูกตบจนใบหน้าแสบร้อน ทั้งโกรธทั้งเกลียด กรีดร้องเสียงดังมากๆ

“ยังจะร้องอีก ร้องจนลูกฉันตื่น ยัยคนต่ำทราม อยากแย่งสามีและลูกฉันไป ไม่มีทางเสียหรอก!”

คุณหญิงธิษณาโกรธจัดถึงขีดสุด

ไม่รอให้คุณหญิงสามมีโอกาสขัดขืนและเอาคืน เธอก็ตบหน้าคุณหญิงสามจนหน้าแดงบวมทั้งสองข้าง

คุณหญิงสองตกใจจนปล่อยมือที่พยุงคุณหญิงใหญ่เอาไว้ แล้วถอยกรูดไปหลายก้าว เมื่อนึกถึงคุณหญิงใหญ่ ก็รีบไปลากคุณหญิงใหญ่ถอยหลังด้วยกันทันที

คนบ้าแรงเยอะมากๆ ตบคนราวกับจะตีให้ตาย

ปกติพวกเธอแค่กล้าด่าต่อหน้าแม่สามีเท่านั้น ไม่กล้าปะทะกับคนบ้าตรงๆหรอก

จู่ ๆคุณหญิงธิษณาก็อาละวาด ไม่เพียงแค่คุณหญิงสามที่ตั้งตัวไม่ทัน แม้แต่พวกประยสย์เองคิดไม่ถึง

รอจนกระทั่งคุณหญิงธิษณาตบหน้าคุณหญิงสามจนพอใจ ประยสย์ก็จึงจะตอบสนอง รีบเดินไปแยกตัวแม่ออกมาทันที

เผลอดึงแรงเกินไป จนคุณหญิงสามเกือบล้มลงไปกับพื้น สรปุคือสภาพของคุณหญิงสามนั้นย่ำแย่มากๆ

“ไป ไสหัวออกไปจากบ้านฉัน! ไม่งั้นฉันเจอแกหนึ่งครั้งก็จะตบแกหนึ่งที ยัยคนต่ำทรามไร้ยางอาย นางแพศยาอ่อยสามีคนอื่น พ่อแม่แกสั่งสอนลูกสาวหน้าไม่อายแบบนี้ออกมาได้ยังไง?”

คุณหญิงธิษณาชี้หน้าคุณหญิงสามและก่นด่า

คุณหญิงทั้งถูกตบและถูกด่า พลันรู้สึกโกรธเกรี้ยวไม่ต่างกัน

เธอตะเกียกตะกายจะลุกขึ้นไปสะสางหนี้แค้นกับคุณหญิงธิษณา คนใช้รีบรั้งไว้เธอไว้สุดชีวิต

“คุณหญิงสาม คุณหญิงเป็นคนบ้า คุณอย่าถือสาคนบ้าเลยนะคะ”

“แม่ เราออกไปกันเถอะ อย่าไปสนคนแบบนี้อีกเลย”

ประยสย์เองก็เกลี้ยกล่อมแม่ให้ไป

หลังจากที่ประยสย์พูดกล่อม คุณหญิงธิษณาก็เดินออกไปกับลูกชาย

“ปล่อยฉัน ปล่อยฉัน ยัยบ้านั่นบังอาจมาตบฉัน พวกแกเป็นคนตายหรือยังไง ปล่อยให้ยัยบ้านั่นมาตบฉัน”

คุณหญิงสามเองก็โมโหจนจะกลายเป็นบ้าแล้ว

เธอพุ่งตัวไปตรงหน้าคุณหญิงใหญ่ ชี้หหน้าตัวเองแล้วร้องไห้เอ่ยอย่างน้อยใจว่า “แม่คะ ดูหน้าฉันสิ ยัยบ้านั่นบังอาจมาตบฉันจนกลายเป็นแบบนี้ หน้าฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว!”

“พี่ใหญ่ พี่ส่งยัยบ้านั่นออกไปเดี๋ยวนี้เลย อย่าให้หล่อนอยู่ในบ้านอีก หล่อนอาละวาดบ่อยจนตอนนี้ถึงขั้นมาตบตีฉันแล้ว”

คุณหญิงสามระบายความน้อยใจกับคุณหญิงใหญ่เสร็จก็หันไปตะโกนกับไซม่อน

หลายยุ่ยมองน้องสะใภ้สามที่ถูกภรรยาตบหน้าหลายที แม้จะรู้สึกขอโทษน้องสะใภ้สาม ทว่าหลังจากที่ฟังคำพูดของคุณหญิงสาม เขาก็เอ่ยด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกว่า “เมื่อกี้เธอพูดอะไรใส่หล่อนล่ะ ไม่งั้นหล่อนก็ไม่มีทางลงไม้ลงมือหรอก”

“เมียฉันอยู่ในบ้านฉัน ถ้าเธอรู้สึกว่าหล่อนเสียงดัง งั้นเธอก็ไม่ต้องมาที่นี่ก็ได้”