บทที่ 111 แพนแค้กไข่กุยช่าย

ในตู้เย็นนอกจากไข่ไก่กับกุยช่ายหนึ่งกำก็ไม่มีวัตถุดิบอย่างอื่นที่ใช้ได้แล้ว

สองสามีภรรยาเห็นวัตถุดิบแค่นี้แล้วมองหน้าสบตากัน

ทำอะไรได้บ้าง? กุยช่ายผัดไข่?

“ฉันทำแพนเค้กไข่กุยช่ายให้เธอกิน” ยศพัฒน์เอ่ยเสียงเบา

เทวิกาตาลุกวาว ถามเขาว่า “นายทำเป็นเหรอ? แม่ฉันเคยทำให้ฉันกิน อร่อย ฉันชอบ”

ยศพัฒน์เอาไข่ไก่กับกุยช่ายออกมา ถามเทวิกาว่า “ที่บ้านมีแป้งอยู่ใช่ไหม?”

“มีสิ ตอนฉันอยู่บ้านก็ชอบทำของกินเล่นพวกนี้”

แม้คาเฟ่ของเธอจะมีเชฟขนมหวาน แต่บางครั้งเธอกับกนกอรก็จะช่วยงานด้วย เทวิกาถนัดทำพวกของกินเล่นหรือขนมหวานมากๆ

แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็คิดไม่ถึงว่ายศพัฒน์จะทำเป็นด้วย

ยศพัฒน์เคยบอกเธอว่า ลูกหลานของตระกูลอริยชัยกุล แม้จุดเริ่มต้นจะอยู่สูงกว่าคนอื่น แต่หากถึงอายุที่กำหนด ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนและฤดูหนาวของทุกปีก็จะส่งพวกเขาไปที่ฐานฝึกของตระกูล

ก็คือเข้ารับการฝึกฝนที่เกาะส่วนตัวของตระกูลอริยชัยกุล ต้องดูแลตัวเองและพึ่งตัวเองทุกอย่าง

เทวิกานึกว่ายศพัฒน์แค่พูดไปงั้นเสียอีก คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะทำเป็นหลายอย่างจริงๆด้วย สำหรับเธอแล้ว เขาเหมือนเป็นหนังสือหนาเตอะเล่มหนึ่งชัดๆ

ทุกครั้งที่พลิกหน้ากระดาษ ก็จะได้พบกับเนื้อหาใหม่ๆ ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นและเซอร์ไพรส์

เธอน่ะ เก็บสมบัติได้จริงๆด้วย

“สมัยวัยรุ่นตอนที่ฉันอยู่ที่ฐานฝึกของตระกูล ฉันเรียนทำของว่างเยอะมาก แพนเค้กไข่กุยช่ายฉันทำมานับครั้งไม่ถ้วน อยู่ที่นั่น แม้แต่กุยช่ายฉันยังปลูกเอง ไข่ไก่ก็ออกมาจากแม่ไก่ที่ฉันเลี้ยงเอง”

ยศพัฒน์พูดไปพลางล้างกุยช่ายไปพลาง

“ได้ยินนายพูดแบบนี้ ฉันก็ยิ่งสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับฐานฝึกของตระกูลนายแล้ว ฉันไปดูที่นั่นได้ไหม?”

ยศพัฒน์หันศีรษะมามองเธอ แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ได้อยู่แล้ว ฉันคือผู้นำตระกูล เธอคือคุณนายน้อยของตระกูลอริยชัยกุล ฐานฝึกของตระกูล เธอไปได้ทุกเมื่อ”

“อาทิตย์นี้ไม่มีเวลาไปแล้ว อาทิตย์หน้า ฉันพาเธอไปอยู่ที่นั่นสักสองวัน”

“ได้เลย”

เทวิกาตอบอย่างไม่ลังเล

เมื่อนึกได้ว่าดึกมากแล้ว สองสามีภรรยาก็ไม่ได้คุยกันต่ออีก

เทวิกาจงใจไม่ช่วยอะไร มองดูยศพัฒน์ทอดแพนเค้กไข่กุยช่ายให้เธอกิน

เมนูนี้ก็ทำไม่ยาก

ไม่นาน แพนเค้กไข่กุยช่ายก็ทำเสร็จและถูกตัดแบ่งเป็นชิ้น ก่อนจะถูกเสิร์ฟตรงหน้าเทวิกา

“หอมจัง”

เทวิกาชอบกลิ่นของกุยช่ายมากๆ

เธอรับแพนเค้กไข่กุยช่ายจานนั้นมา แล้วหยิบขึ้นมากินชิ้นหนึ่งอย่าอดใจรอไม่ได้

ยศพัฒน์เพิ่งล้างตะเกียบเสร็จ ก็เห็นเธอใช้มือหยิบกิน เขาหลุดขำแล้วยื่นตะเกียบให้เธอ “ใช้ตะเกียบเถอะ”

“ขอบคุณนะพัฒน์ นายจะกินด้วยไหม?”

ยศพัฒน์มองเธอยิ้มๆ เอ่ยว่า “ฉันไม่หิว เธอกินเถอะ”

แค่มองดูเธอกิน เขาก็รู้สึกมีความสุขมากแล้ว

ปกติงานยุ่งเกินไป เขาจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้ทำอาหารนานแค่ไหนแล้ว หลังจากที่แต่งงานกับเธอ เขาจึงจะก้าวขาเข้าไปในครัวอีกครั้ง

สุดท้ายเทวิกาก็ยังคงคีบแพนเค้กชิ้นหนึ่งป้อนใส่ปากเขา