บทที่ 119 ความรวยของเขาทำให้เธอคาดคิดไม่ถึง

เทวิกา : …….เพราะความจนจำกัดจินตนาการของเธอสินะ

นี่เธอไปตกโชคลาภที่ไหนมาเนี่ย ถึงได้เช่าผู้ชายที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้มาเป็นสามี แถมยังเปลี่ยนจากละครหลอกๆให้เป็นเรื่องจริง

พอได้มาคบกับเขา ก็ได้รู้ว่าเขาเล็งเธอมานานแล้ว

ไม่รู้ว่าชาติที่แล้วเธอไปจุดธูปขอพรไปเท่าไหร่ ชาตินี้ถึงได้แต่งเป็นภรรยาของยศพัฒน์

เธอมีความสุขกว่านางเอกในนิยายที่เธอแต่งเสียอีก

ยศพัฒน์จูงมือเธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าตู้กระจก จากนั้นก็เปิดบานกระจกออก หยิบแหวนเพชรออกมาสองวง จับมือเธอขึ้นมาแล้วเอาแหวนวงหนึ่งสวมให้เธอ

“วิกา แหวนคู่นี้ให้เป็นของแหวนแต่งงานของเราแล้วกัน คุณใส่อีกวงให้ผมบ้างสิ”

วิกาสวมแหวนให้เขาอย่างอึ้งๆ

“คุณเป็นคนสวมมันเพื่อจองผมแล้ว คุณต้องรับผิดชอบผมตลอดชีวิต”

เทวิกา “......ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต ไม่ว่าเราจะต่างกันมากเท่าไหร่ ฉันก็จะพยายามปรับตัวอยู่ในโลกของคุณ เพื่อลดช่องว่างระหว่างเราให้ได้”

“ตอนแรกฉันก็มั่นใจในตัวเองอยู่หรอก แต่วันนี้ เจอเซอร์ไพรส์จากคุณเข้า ความมั่นใจฉันหายไปหมดเลย ต่อให้พยายามทั้งชีวิต ก็คงจะไม่สามารถลดช่องว่างระหว่างเราได้”

ความรวยของเขา ทำให้เธอคาดไม่ถึงจริงๆ

ยังดีที่ตอนแรกเธอคิดว่าเขาเป็นแค่กรรมกรคนหนึ่ง

หลังจากได้รู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา เขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่ อย่างมากก็แค่พาเธอไปที่คอนโดกรีนทาวน์ ซึ่งเธอก็นึกว่า เขามีอยู่เท่านั้น

พอมาวันนี้ เธอก็ได้รู้ว่า เธอประเมินความร่ำรวยของครอบครัวเขาไว้ต่ำเกินไป

“ยัยบ๊อง เราเป็นสามีภรรยากัน ก็เหมือนคนคนเดียวกันนั่นแหละ ของๆผมก็เหมือนของๆคุณ ของๆคุณก็เหมือนของๆผม ช่องว่าระหว่างเราคือศูนย์ เทวิกา คุณต้องเชื่อมั่นในตัวเอง และเชื่อมั่นใจตัวผม โอเคไหม?”

ยศพัฒน์แค่อยากเซอร์ไพรส์เธอ ไม่ได้อยากให้เธอกลัว

เขาเอ่ยพูดว่า “วันนี้คุณก็เห็นแล้ว ผู้ใหญ่ที่บ้านผมเป็นกันเองทั้งนั้น ไม่ได้ตัดสินคนจากความร่ำรวย ของฝากที่เราเอามาจากบ้านคุณ ป้าผมยังอยากได้คนเดียวไม่แบ่งให้ใครเลย ครอบครัวป้าผมเองก็เป็นตระกูลไฮโซ พวกเขาไม่เห็นจะรังเกียจของพวกนี้เลยสักนิดเห็นไหม”

“เราก็คนเหมือนกันทั้งนั้น วิกา ผมไม่ชอบที่คุณเอาแต่บอกว่าเราอยู่คนละโลกเลย ต่อไปนี้ห้ามพูดแบบนี้อีกนะ เข้าใจไหม?”

เทวิกามองมาที่เขา อ้าปากเตรียมจะพูด แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

เทวิกาไม่ได้เดินเข้าไปดูห้องรองเท้ากับกระเป๋าที่เขาเตรียมไว้ให้ต่อ เพราะช็อกเกินไป

เธอต้องปรับอารมณ์ให้สงบลงก่อน

ยศพัฒน์ไม่ได้บังคับให้เธอเดินดูต่อ

เธอเป็นภรรยาของเขาแล้ว ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้หลุดพ้นไปจากเขาเลย

ของที่เขาเตรียมไว้ให้เธอ ไปดูเมื่อไหร่ก็เหมือนๆกันนั่นแหละ

เมื่อต้องอาบน้ำ เทวิกาก็นอนแช่อยู่ในอ่าง ปล่อยให้น้ำอุ่นๆไหลโอบล้อมทั่วตัว

เธอยังดึงสติกลับมาจากเซอร์ไพรส์ของยศพัฒน์ไม่ได้เลย

“ก๊อกๆ”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ตามมาด้วยเสียงเป็นกังวลของยศพัฒน์ “วิกา อาบเสร็จหรือยัง? ครึ่งชั่วโมงแล้วนะ”

จนน้ำเย็นหมดแล้ว

เทวิกาล็อกประตูจากข้างใน ไม่อย่างนั้นป่านนี้ยศพัฒน์คงเข้ามาอาบด้วยแล้ว

เทวิกาตื่นจากภวังค์เพราะเสียงเรียกของเขา

รีบเอ่ยพูดว่า “เสร็จๆแล้ว เดี๋ยวฉันออกไป”

เธอรีบลุกขึ้น คว้าผ้าขนหนูมาคลุมตัว แล้วหยิบชุดนอนที่เขาเตรียมไว้ให้ติดมือมาด้วย เขาบอกว่า เสื้อผ้าทุกตัวที่เขาเตรียมไว้ให้ ทำความสะอาดทุกวัน รับประกันความสะอาดแน่นอน

ไม่กี่นาทีต่อมา

ประตูก็เปิดออก

เมือเทวิกาเดินออกมาจากห้องน้ำ

ก็พบส่ายศพัฒน์ยืนรอเธออยู่หน้าประตูในชุดนอน