บทที่ 127 ผมมีความสามารถจะตายไป

กนกอรไปซื้อหมากฝรั่งมาจากข้างนอก พอกลับมาแล้ว ก็ไปเข้าห้องน้ำก่อน แล้วล้างเครื่องสำอางหนาเตอะบนหน้าออก พอไม่มีเครื่องสำอางหนาเตอะนั่นแล้ว เธอก็รู้สึกโล่งสบายขึ้นมา

เพียงแต่เสื้อผ้าที่ตัวเองคิดว่าเซ็กซี่ชุดนี้ ไม่สามารถเปลี่ยนออกได้

ยังดีที่ว่า เมื่อเทียบกับเสื้อผ้าที่เซ็กซี่จริง ๆ แล้ว เสื้อผ้าชุดนี้ของเธอยังถือได้ว่าดีกว่า ไม่ได้โป้มากนัก

เมื่อกี้นฤเบศวร์ไม่ได้มีความคิดเห็นอะไรต่อการแต่งตัวของเธอ

พอเคี้ยวหมากฝรั่งไปสองอันแล้ว กนกอรถึงจะกลับเข้าไปในร้านกาแฟ

นฤเบศวร์ยังคงมีสภาพหน้าดำทะมึนอย่างกับผีอยู่

ที่นี่เป็นโรงแรมของตระกูลเดชอุป ถ้าเขาไปล้างหน้าสีถ่านดำ ๆ นี่ออก แล้วถอดแว่นกันแดดออก ก็จะถูกคนอื่นมองออกได้ง่ายมาก

ในใจกนกอรเข้าใจดี ว่านฤเบศวร์ไม่ได้อยากมีความเกี่ยวข้องอะไรกับเธอ

ซึ่งก็พอดีเลย เธอเองก็ไม่อยากมีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขาด้วยเหมือนกัน

พอกลับมาที่โต๊ะแล้ว ตรงที่นั่งเธอได้มีกาแฟวางอยู่แก้วหนึ่งแล้ว

“คุณสั่งกาแฟให้ฉันเหรอคะ?”

นฤเบศวร์ตอบกลับเธอไปประโยคหนึ่งว่า “ถ้าผมไม่สั่ง แล้วผีจะมาสั่งให้คุณเหรอ? ถ้าผีสั่ง คุณยังจะกล้ากินอีกเหรอ?”

กนกอรประชดเขากลับไปว่า “ถ้าคุณเป็นผี คุณสั่งให้ฉันกี่แก้ว ฉันก็กล้ากิน แล้วคุณเป็นผีหรือเปล่าล่ะ?”

นฤเบศวร์ “…….ผู้ชายที่ดีไม่เถียงกับผู้หญิงหรอก!”

“อย่างคุณถือว่าเป็นผู้ชายดีอะไร?”

นฤเบศวร์ใบหน้ามืดมน อ๋อ ตอนนี้เขามีใบหน้าดำทะมึนจริง ๆ ดำจนดูปฏิกิริยาบนใบหน้าเขาไม่ออกเลย

“คุณอย่าคิดว่าคุณเป็นคนที่ปู่ผมส่งมา แล้วจะมาหลงระเริงจนมาโจมตีคนอื่นได้หรอกนะ”

“คุณลองถามใจคุณดูเถอะ ว่าคุณถือได้ว่าเป็นคนดีหรือเปล่า? ถ้าคุณไม่ใช่คนดี คุณก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ดี นอกเสียจากว่าคุณไม่ใช่ผู้ชาย”

“ถ้าผมไม่ใช่ผู้ชาย แล้วคุณเป็นเหรอ? คุณจะลองดูสักหน่อยไหมล่ะ......”

“ขากถุย ใครจะไปลองว่าคุณใช่ผู้ชายหรือเปล่า อยากเอาเปรียบผู้หญิงอย่างฉัน ไม่มีทางซะหรอก แต่ว่า พอคุณพูดมาแบบนี้ ฉันก็เป็นห่วงคุณขึ้นมาหน่อยแล้วจริง ๆ……”

กนกอรก้มหน้าลงไปอย่างชั่วร้าย แล้วเหล่มองไปตรงหน้าเธอ

นฤเบศวร์รีบเก็บขาเข้าไปทันที และหุบไว้อย่างแน่น

สีหน้ามืดมนแล้วก่นด่าเสียงต่ำขึ้นว่า “คุณนี่มียางอายบ้างหรือเปล่า? นี่คุณยังเป็นผู้หญิงอยู่หรือเปล่าเนี่ย?”

กนกอรหัวเราะร่า “คุณรักเปรมาซะขนาดนั้น แล้วก็เป็นคู่สร้างคู่สมที่เติบโตมาด้วยกัน แต่คุณกลับไม่เคยทำอะไรเปรมาเลย ถ้าจะว่าคุณเป็นสุภาพบุรุษ ฉันก็รู้สึกไม่เชื่อจริง ๆ สิ่งเดียวที่สามารถพูดได้ก็คือ คุณไม่มีความสามารถ”

นฤเบศวร์ตบโต๊ะอย่างแรงขึ้นมา แล้วพูดอย่างโกรธเคืองขึ้นว่า “ผมมีความสามารถจะตายไป!”

คนทั้งร้านกาแฟต่างก็จ้องมองมา

นฤเบศวร์ “……”

กนกอรรีบลุกขึ้นมา แล้วพูดอธิบายกับคนอื่น ๆ ว่า “ทุกท่านอย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันพูดว่าเขาไม่มีความสามารถในการทำอาหาร เขาก็เลยบอกว่าเขามีความสามารถ เดี๋ยวคืนนี้กลับบ้านไปจะให้เขาทำอาหารเลยค่ะ”

การปกปิดแบบนี้

ผู้คนต่างก็เข้าใจดี

พอมองมาที่กนกอรด้วยสายตาเห็นใจทีหนึ่งแล้ว ก็หันไปดื่มกาแฟของพวกเขาต่อไป

นฤเบศวร์รู้สึกว่ากนกอรก็คือคนที่มีดวงมาเป็นคู่ปรับกับเขาจริง ๆ

ผู้หญิงคนนี้หน้าด้านอย่างกับกำแพง เขารู้สึกว่าเขาหน้าด้านมากพอแล้ว พอมาเทียบกับกนกอร ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดินเลย

กนกอรนั่งลงมา แล้วตบที่หน้าอกตัวเองเบา ๆ แล้วก็ก่นด่านฤเบศวร์เสียงเบาขึ้นว่า “นี่คุณจะมีปฏิกิริยาตอบสนองรุนแรงขนาดนี้ทำไมคะ? ดูซิทำให้คนอื่นสนใจกันขนาดนี้ จนทำให้ฉันต้องมาช่วยอธิบายให้คุณ เพื่อจะไม่ให้คนอื่นเข้าใจคุณผิดไป”

นฤเบศวร์กัดฟันพูดขึ้นว่า “ความหมายของคุณคือ ผมต้องขอบคุณคุณล่ะซิ?”

“แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ต้องขอบคุณหรอก”