บทที่ 155 ฟ้าลิขิต

“คุณหญิง คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า？”

บอดี้การ์ดทั้งสองรีบถามคุณผู้หญิงออกมา

คุณหญิงไม่ตอบกลับพวกเขา เอาแต่กล่อมตุ๊กตาในอกอยู่ตลอดเวลา

เทวิกาไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแม่ของตัวเองหรือเปล่า แต่เธอเคยปรากฏตัวในฝันของเธอแล้วสองครั้ง เห็นอีกฝ่ายคิดว่าตุ๊กตาเป็นลูกของตัวเอง รู้สึกสงสารจับใจ เธอเดินไปข้างหน้าอีกสองก้าวเพื่อพยุงอีกฝ่าย

คุณหญิงเมื่อถูกเทวิกาพยุงตัว ได้เงยหน้าขึ้นมองเทวิกา

และเทวิกาก็มองเธอเช่นกัน

“คุณช่วยคุณหญิงตรวจดูหน่อยได้ไหมว่าได้รับบาดเจ็บอะไรหรือเปล่า？”

บอดี้การ์ดสองคนนั้นไม่กล้าถูกตัวคุณหญิง และคุณหญิงก็ไม่ยอมให้พวกเขาเตะโดนตัวอยู่แล้ว

พวกเขารู้สึกว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าคนนี้หน้าตาคุ้นเคยมาก แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

เมื่อเห็นรถของอีกฝ่ายเป็นรถราคาหลายล้าน มาคิดดูแล้วก็โทษอีกฝ่ายไม่ได้ คุณหญิงสติไม่ดี พวกเขาวิ่งไล่ตามคุณหญิงมาตลอดทาง ก็เห็นคุณหญิงเกือบถูกรถชนไปแล้วหลายครั้ง

ท่าทีของบอดี้การ์ดอ่อนโยนขึ้นมาก

“ลูก”

จู่ๆ คุณหญิงก็เอามือไปจับมือของเทวิกาไว้ จับไว้แน่นหนา เพราะกลัวว่าถ้าคลายมือออก เทวิกาก็จะบินหนีไป

ยศพัฒน์： “……”

ผู้หญิงคนนี้ หรือจะเป็นผู้หญิงที่วิกาฝันถึงคนนั้น？

เป็นแม่แท้ๆ ของวิกา？

เมื่อดูอย่างละเอียดแล้ว ทั้งสองคนไม่มีความเหมือนกันแลย

“มือคุณมีเลือดออก”

คุณหญิงจับมือของเทวิกาไว้แน่น เทวิกาถึงได้เห็นว่ามือเธอได้รับบาดเจ็บ มีแผลฉีกขาด และกำลังมีเลือดไหลออกมา

เทวิการีบนั่งลงเพื่อช่วยเธอตรวจสอบแผลที่ขา

โชคดี ที่ขาไม่ได้รับบาดเจ็บ

ก็แค่ตอนหกล้มไปนั่งกับพื้น มือทั้งสองข้างไปไถกับพื้นผิว ทำให้ได้รับบาดเจ็บเท่านั้นเอง

“เจ็บ เจ็บ……”

เมื่อคุณหญิงเห็นเลือด ร้องกรี๊ดออกมาทันที จากนั้นร่างกายอ่อนยวบ แล้วเป็นลมไป

โชคดีที่เทวิกาพยุงตัวเธอไว้ ทำให้เธอไม่ถึงกับล้มลงไปกับพื้น

“คุณหญิง คุณหญิง”

บอดี้การ์ดทั้งสองตกใจมาก หนึ่งในนั้นรีบพูดขึ้นว่า： “คุณหญิงเป็นลมเพราะเห็นเลือด”

“ส่งเธอไปโรงพยาบาลเร็วเข้า”

เทวิกาตัดสินใจออกมาทันที ยศพัฒน์กับเธอพยุงคุณผู้หญิงที่เป็นลมไปขึ้นรถ

บอดี้การ์ดสองคนนั้นไม่ได้ขับรถมา จึงเรียกแท็กซี่ แล้วตามไปโรงพยาบาลพร้อมกัน จากนั้นโทรศัพท์หาประยสย์ทันที

ประยสย์ถูกขวางไว้ข้างนอกไม่ให้เข้าบ้านตระกูลเดชอุป และรอให้คนใช้เข้าไปรายงานก่อน

จู่ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์ของบอดี้การ์ด เมื่อรู้ว่าคุณแม่วิ่งหนีออกไปจากโรงแรม และเกือบถูกรถชน ถึงแม้จะไม่เป็นอะไรมาก แต่ก็มีแผลเล็กน้อยบนมือ มีเหลือไหลออกมา ทำให้แม่เป็นลมไป และคุณแม่ กำลังถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาล

ประยสย์รอขอเข้าพบผู้เฒ่าตระกูลเดชอุปไม่ไหว ตัดสินใจพาบอดี้การ์ดไปที่โรงพยาบาลของเมืองแอคเซสซ์ทันที

เมื่อประยสย์ไปถึงโรงพยาบาล มือที่บาดเจ็บของคุณหญิงได้รับการล้างแผลฆ่าเชื้อ ห้ามเลือด และทำแผลเสร็จแล้ว

และเธอก็ตื่นมาจากการเป็นลมแล้ว

เมื่อตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้หาลูก ทันที

เทวิการีบยื่นตุ๊กตาคืนให้แก่เธอทันที

“ลูก ลูก ……”

คุณหญิงไม่สนใจมือที่เจ็บอยู่ อุ้มตุ๊กตาไว้ในอกอย่างแน่นหนา เอาหน้าไปแนบกับหน้าของตุ๊กตาไว้ และเรียกลูก ไม่หยุด

เทวิกาเห็นท่าทางแบบนี้ของเธอแล้ว รู้สึกสงสารจับใจ และอยากร้องไห้

ก่อนที่คุณหญิงจะเป็นลมไป ได้จับมือเธอไว้และเรียกลูก ตลอดเวลา เธอนึกว่าอีกฝ่ายจะจำอะไรได้แล้ว ใครจะไปรู้หลังจากที่เธอตื่นขึ้นมา ก็อุ้มตุ๊กตาไว้แล้วเรียกลูก อีก

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นแม่ของเธอหรือไม่ แค่เห็นท่าทางแบบนี้ของอีกฝ่าย ก็ทำให้เทวิกาหัวใจเหมือนโดนมีดกรีดแล้ว

ยศพัฒน์กอดไหล่เธอไว้ พูดเสียงอ่อนโยนกับเธอว่า： “รอลูกชายของเธอมาก่อน พวกเราค่อยคุยกันอีกที แค่คุณเคยฝันถึงเธอแล้วสองครั้ง ก็สมควรที่จะลองตรวจDNAดูแล้ว”

เทวิกาพยักหน้า

ถ้าเป็นแม่ของเธอจริงๆ ……

เทวิกาดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

ตอนที่เธอฝันเห็นผู้หญิงคนนี้นั้น ความเจ็บปวดของอีกฝ่าย เธอสามารถสัมผัสได้