บทที่ 166 น้องเขยเป็นคนขี้หึงมาก

“วิกาสืบทอดต่อครึ่งหนึ่ง และจะต้องดูแลทรัพย์สินที่เธอสืบทอดครึ่งหนึ่งด้วยตัวเอง เธอจะต้องใช้เวลาในการทำความคุ้นเคยสักพัก พักอยู่ที่บ้านสองปี ผมกับพ่อของผมสามารถสอนเธอได้”

“ถ้าพูดถึงธุรกิจ ผมก็สามารถสอนวิกาได้”

ประยสย์หลังจากเงียบครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าวขึ้น：“หากว่าคุณพัฒน์ไม่อยากแยกอยู่กับวิกาละก็ งั้นก็เข้ามาพักที่บ้านของพวกเรากับวิกาด้วยกันเลย ถึงยังไงบ้านของพวกเราก็กว้างใหญ่ เพิ่มคุณอีกสักคนก็คงไม่เบียดเสียด”

ยศพัฒน์：“……”

“ผมจึงบอกกับคุณก่อน รอให้ผลตรวจดีเอ็นเอออกมาแล้ว ผมจะบอกให้คุณพ่อของผมมาที่นี่ เมื่อขอความคิดเห็นของวิกาแล้ว ค่อยพาเธอกลับเมืองซูเพร่า หลังกลับไปแล้ว ยังจะต้องทำการตรวจดีเอ็นเออีกสองสามครั้ง ส่วนเรื่องที่วิกากลับไปแล้วจะพักนานเท่าไรนั้น พวกเราค่อยหารือกันทีหลังนะ”

ประยสย์ชื่นชมยศพัฒน์มาก มีน้องเขยแบบนี้ เขาสามารถยกน้องสาวให้กับยศพัฒน์ได้อย่างสบายใจหายห่วงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์

เพียงแต่ว่า พวกเขาสองพี่น้องพลัดพรากจากกันยี่สิบกว่าปี ซ้ำคุณแม่ยังต้องมาเสียสติด้วยเรื่องน้องสาวอีก จึงต้องให้น้องสาวกลับมาอยู่ข้างกายคุณแม่สักช่วงก่อน

เขาก็ไม่อยากจากน้องสาวเช่นกัน

ยศพัฒน์ก็รู้ว่าเร็วเกินไปที่จะพูดเรื่องนี้ในตอนนี้ จึงพยักหน้าแล้วกล่าว：“ค่อยพูดทีหลังแล้วกัน แต่ผมหวังว่าก่อนที่คุณประยสย์จะทำการสิ่งใด ๆ ต้องถามความคิดเห็นของวิกาก่อน หากเธอไม่เห็นด้วย คุณจะบังคับเธอไม่ได้”

เขาขมขื่นในใจ

ตอนที่เขายังไม่ได้แต่งงานกับเทวิกานั้น เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับชเนนทร์ ทันทีที่ความสัมพันธ์กลายเป็นพี่ภรรยากับน้องเขย ชเนนทร์ก็เปลี่ยนไปเลย

มักจะใส่ร้ายเขาต่อหน้าวิกากับพ่อตาแม่ยาย และมักจะคอยถ่วงเขาไว้

ลำพังชเนนทร์คนเดียว ยศพัฒน์ยังพอรับมือได้

ใครจะไปรู้ว่าวิกายังมีพี่ชายแท้ ๆ อีกหนึ่งคน พี่ชายแท้ ๆ ที่รับมือยากว่าชเนนทร์ เพราะเป็นนายน้อยของตระกูลใหญ่ ที่ทุก ๆ ด้านไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย ต่อไปนะ เขาคนเดียวต้องรับมือกับพี่ชายภรรยาถึงสองคน

ยศพัฒน์รู้สึกขมขื่นใจเมื่อนึกถึงเรื่องนี้

กว่าจะตั้งหน้าตั้งตารอให้วิกาเติบโตขึ้น กว่าจะได้สาวงามมาอยู่ในอ้อมกอด สุดท้ายกลับเป็นด่านพี่ภรรยาที่ยากที่สุดในการเอาชนะ

“ผมย่อมต้องเคารพความต้องการของน้องสาวของผมอยู่แล้ว ไม่มีทางบังคับเธอแน่นอน”

ประยสย์ตามหาน้องสาวเจออย่างยากลำบาก รักแทบจะตาย จะบังคับให้น้องสาวทำเรื่องที่ไม่ชอบได้อย่างไร

“วันนี้ ความปลอดภัยของภรรยาผมต้องมอบให้คุณรับผิดชอบแล้วนะ”

ประยสย์รับปาก：“วางใจเถอะ ตราบใดที่มีผมอยู่ ผมไม่ทางให้เธอได้รับบาดเจ็บแน่นอน”

ไม่เพียงแต่น้องสาว ยังมีคุณแม่ด้วย

ล้วนเป็นคนที่เขาต้องปกป้อง

พึ่งคุณพ่อไม่ได้ เขาจึงต้องเป็นที่พึ่งของคุณแม่กับน้องสาว

ประยสย์อยู่ในโอเอ กรุ๊ปขยันขันแข็งมาก ไม่เพียงแต่เพราะเขาเป็นนายน้อย ต้องรับผิดชอบหน้าที่มากมาย ยังเป็นเพราะเขารู้ว่า มีเพียงตัวเองแข็งแกร่งเท่านั้น ถึงจะปกป้องคนที่เขาอยากปกป้องได้

หากว่าเขาอ่อนแอไร้ความสามารถ คุณแม่อาจจะถูกทำร้ายจนเสียชีวิตแล้วก็ได้

ถึงแม้ตอนนี้คุณพ่อกับพลอยกำลังรักกันอย่างแน่นแฟ้น แต่ประยสย์ยังคงมีความรู้สึกอยากขอบคุณคุณพ่อ ที่ทิ้งสิ่งเหล่านี้ไว้ อย่างน้อยด้านการอบรมสั่งสอน คุณพ่อก็เป็นคนจัดการด้วยตัวเอง โดยไม่ยอมให้ใครเข้ามาแทรกแซง

ไม่เช่นนั้น พวกโลภมากเหล่านั้นจะต้องเลี้ยงเขาอย่างเหลวแหลกตั้งนานแล้ว

“วิกาตื่นแต่เช้าตรู่ เพื่อเตรียมของอร่อย ๆ ให้กับพวกคุณสองคนแม่ลูก คุณกลับไปทานเถอะ อย่าทำลายน้ำใจของวิกา ผมเป็นสามีของเธอ อยากจะทานอาหารเช้าฝีมือเธอ ยังต้องแบ่งปันกับพวกคุณเลย”

“แต่ว่า ซุปที่ผมทานเป็นซุปถ้วยแรก รสชาติไม่เลว!”

ประยสย์：“……”