บทที่ 186 ผู้ชายตัวเองก็ต้องปกป้องด้วยตัวเอง

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ที่กรีนทาวน์ ป้ามะนาวก็ออกมาเปิดประตู

ทุกครั้งที่เทวิกาเห็นป้ามะนาว ก็จะนึกถึงคืนนั้นที่เธอพายศพัฒน์มาพบพ่อแม่เธอ

ป้ามะนาวหอบของถุงเล็กถุงใหญ่มาส่งให้ยศพัฒน์ ซ้ำยังเรียกเขาว่าหลานชายอีกต่างหาก

คนเป็นคุณชายก็เล่นละครเก่ง คนเป็นแม่บ้านก็เล่นละครเก่งไม่แพ้กัน คนขับรถก็อีกคน พวกเขาล้วนเป็นนักแสดงมือฉมังที่หลอกเธอจนหัวหมุน

“ป้ามะนาว ยังไม่นอนอีกเหรอคะ?”

ทันทีที่เทวิกาลงจากรถ เธอก็ถามป้ามะนาวด้วยใบหน้าแต้มยิ้ม

“ฉันนอนไปตื่นหนึ่งแล้วล่ะค่ะ”

ป้ามะนาวถามยิ้มๆว่า “คุณนายน้อยจะกินมื้อดึกไหมคะ? ฉันจะไปทำเดี๋ยวนี้”

ทุกวันเธอจะเข้านอนเร็วมาก นอนถึงดึกดื่นก็จะตื่นนอนหนึ่งครั้ง รอจนถึงตีสองก็จึงจะหลับต่อ

เพราะคุณชายน่าจะกลับมาเวลานี้

หากเลยเวลาตีสองแล้วคุณชายยังไม่กลับมา ก็แสดงว่าไปค้างคืนที่บ้านหลังอื่นหลังแล้ว บ้านหลังอื่นเองก็มีพ่อบ้านน้อยและมีเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆคอยรับใช้ ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอแล้ว

“ไม่ต้องแล้วล่ะค่ะ ดึกมากแล้ว ถ้ากินมื้อดึกอีกก็จะหลับไม่สบาย”

ป้ามะนาวมองไปที่คุณชายตัวเอง

“ป้ามะนาว ไปพักผ่อนเถอะ”

ยศพัฒน์ยื่นช่อดอกไม้ให้ภรรยาที่รัก เอ่ยว่า “เธอลืมดอกไม้ช่อนี้ไปแล้ว”

เทวิกายิ้มแหยๆ

เธอกอดช่อดอกไม้เอาไว้ แล้วถูกยศพัฒน์เดินโอบเข้าไปในห้อง

ป้ามะนาวมองสองสามีภรรยาหนุ่มสาวที่รักกันดีอย่างปลาบปลื้ม รอจนกระทั่งพวกเขาเข้าห้องไปแล้ว ป้ามะนาวก็เอ่ยพึมพำว่า “ปีหน้าช่วงเวลานี้ ก็น่าจะมีคุณชายน้อยหรือคุณหนูเพิ่มมาแล้ว”

ความตั้งใจที่คุณชายทุ่มเทมาสิบเอ็ดปี ในที่สุดก็ได้รับผลตอบแทนแล้ว

ป้ามะนาวไม่รู้ว่าลับหลังคุณชายของเธอกำจัดศัตรูหัวใจไปแล้วกี่คน จึงจะสามารถได้สาวงามมาอยู่ในอ้อมกอด

อายุห่างกันห้าปี หลังจากที่เขาบรรลุนิติภาวะ เทวิกาก็เพิ่งจะขึ้นมัธยมชั้นปีที่หนึ่ง เขารอเธอโต รอเธอเรียนจบ รอเธอเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้อีกหน่อย รอแล้วรออีก รอมานานถึงสิบเอ็ดปี จึงจะได้เด็ดดอกไม้งามที่เขาคอยเฝ้าดูมาโดยตลอด

ไม่ง่ายเลยจริงๆ

หลังสิบนาทีผ่านไป

ยศพัฒน์เพิ่งเข้าไปในห้องน้ำ โทรศัพท์ก็พลันดังขึ้น

เทวิกาเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูสายโทรเข้า เป็นสายที่ไม่ได้ระบุชื่อไว้ ก็ไม่รู้ว่าใครโทรมา

เธอเอาโทรศัพท์เดินไปที่หน้าห้องน้ำ แล้วเอ่ยกับชายหนุ่มที่อยู่ข้างในว่า “พี่พัฒน์ มีคนโทรหาพี่”

“ใครโทรมา?”

ดึกขนาดนี้แล้วยังโทรมาอีก จงใจรังควานเขาแน่ ๆ ไม่อยากให้เขาได้ใช้เวลาร่วมกับภรรยาสุดที่รักของเขา

ไร้ศีลธรรมชะมัด

มาขัดแผนการปั๊มลูกของเขา เขาจะสะสางหนี้แค้นกับอีกฝ่ายแน่ ๆ

“ไม่รู้ว่าใครโทรมา พี่ไม่ได้เมมชื่อเอาไว้ อาจจะเป็นคนแปลกหน้าล่ะมั้ง”

ยศพัฒน์ที่อยู่ในห้องน้ำเงียบครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า

“คนแปลกหน้าไม่รู้เบอร์โทรศัพท์ฉัน ไม่ได้เมมชื่อเอาไว้ เดาว่าก็น่าจะเป็นเปรมา ที่รัก ศัตรูหัวใจของเธอโทรมารังควานสามีเธอตอนดึกดื่นแบบนี้ ก็ฝากให้เธอจัดการละกัน เธอต้องหวงฉันบ้างนะ”

เทวิกา “......”

ให้เธอจัดการงั้นเหรอ

ได้!

ผู้ชายตัวเองก็ต้องปกป้องด้วยตัวเอง

ยศพัฒน์บอกว่าจำเบอร์ของเปรมาไม่ได้ก็อาจจะจำไม่ได้จริงๆ แต่เขารู้ว่าสายโทรเข้าที่ไม่ได้ระบุชื่อเอาไว้ต้องเป็นเปรมาแน่ ๆ