ตอนที่ 223
บทที่ 223 การแต่งงานที่ฟ้าลิขิต
October 22, 2026
ถ้าเปรมารู้ฐานะที่แท้จริงของเทวิกา ว่าเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลสาระทา สามารถสืบทอดสมบัติของคุณพ่อได้ครึ่งหนึ่ง และเป็นเงินหมื่นกว่าล้าน คิดว่าเปรมาคงอิจฉาจนเป็นบ้าไปแน่ และอาจตกใจกับเรื่องนี้จนทำให้ลูกตาทะลักหลุดออกมาก็ได้
เธอดูถูกเทวิกามาโดยตลอด เป็นเพราะรู้สึกว่าเทวิกาต่ำต้อย？
ใครจะไปคาดคิดว่าเทวิกสูงส่งกว่าเปรมาไม่รู้กี้เท่า！
หลังจากไล่เปรมาสำเร็จแล้ว เทวิกาพูดกับพนักงานต้อนรับว่า： “พวกคุณทำงานต่อเถอะ ฉันจะไปหาคุณยศพัฒน์”
“เชิญคุณเทวิกาตามสบาย”
ในบริษัทบี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ป ภรรยาประธานสามารถเข้าออกได้ตามสบาย
เมื่อรอให้เทวิกเดินออกไปแล้ว พนักงานต้อนรับทั้งสองหัวเราะเสียงดังออกมา
“ฉันเรียนรู้ไว้แล้ว”
พนักงานต้อนรับหนึ่งในนั้นพูดขึ้นว่า： “เรียนรู้วิธีที่ใช้กับคู่แข่งจากภรรยาประธาน ที่ทั้งตลกและทำให้คู่แข่งโกรธมาก เห็นใบหน้าของคุณเปรมาที่เดี๋ยวดำเดี๋ยวแดง มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าฉันกลั้นหัวเราะจนปวดท้องไปหมด”
“ใช่ๆๆ ฉันก็เปิดโลกเลยเหมือนกัน ภรรยาประธานช่างเก่งเหลือเกิน เธอยิ่งหัวเราะ คุณเปรมายิ่งโกรธ เมื่อเผชิญหน้ากัน คุณเปรมาเสียเปรียบเยอะเลย”
ที่สำคัญคือ ตลกมาก
เทวิกาไม่รู้ว่าพนักงานต้อนรับทั้งสองทึ่งในฝีมือการหัวเราะใส่คู่แข่งของเธอมาก เธอนั่งลิฟต์ขึ้นไปชั้นบนสุด เมื่อออกมาจากลิฟต์ก็เห็นไรยาเข้าพอดี
“สวัสดีค่ะ คุณเทวิกา”
“ไรยา สบายดีมั้ย”
ไรยายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า： “คุณเทวิกา ดิฉันสบายดีค่ะ บอสอยู่ในออฟฟิศ เขาไม่รู้ว่าคุณเทวิกามา”
ในขณะที่ไรยาพูดอยู่นั้น ได้ทำหน้าทำตาใส่เทวิกา ความหมายคือให้เทวิกาไปเซอร์ไพรส์บอส
ทันใดนั้นเทวิการู้สึกว่าคนที่อยู่รอบๆ ยศพัฒน์ความจริงแล้วทุกคนต่างเป็นคนชอบดูหนังกันทั้งนั้น
ใช่สิ ใครก็ชอบดู เธอเองก็ชอบดูเหมือนกัน
“คุณเปรมามาหาบอส บอสของพวกคุณรู้หรือยัง？”
เทวิการู้ว่าผู้ชายตัวเองไม่อยากเจอเปรมา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามไรยาออกมา
ไรยายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า： “คุณเทวิกาเพิ่งขึ้นมา คิดว่าคงเจอคุณเปรมาข้างล่างแล้ว คุณเปรมาถูกขวางไว้ไม่ให้ขึ้นมา ไม่รู้ว่าเธอสร้างความลำบากใจอะไรให้พนักงานต้อนรับบ้าง คุณเทวิกาเจอเข้าโดยบังเอิญ น่าจะได้ช่วยพนักงานต้อนรับแก้ไขสถานการณ์แล้วสินะ”
“เปรมาถูกฉันยั่วโมโหโกรธจนกลับไปแล้ว”
เทวิกายิ้ม “ขอบคุณนะ คุณไรยา”
ไม่เสียแรงที่เป็นเลขาประจำตำแหน่งของผู้ชายตัวเองเลยจริงๆ ทำนายได้แม่นมาก
รู้ว่าเธอได้เจอเปรมา และเดาได้ว่าเธอได้ช่วยพนักงานต้อนรับแก้ไขสถานการณ์แล้วอีกด้วย
“คุณเทวกิกาไม่ต้องเกรงใจ ฉันไม่เคยช่วยคุณเทวิกาทำอะไร คุณเทวิกาไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก”
“คุณเทวิการีบไปบอสเถอะค่ะ”
ดวงตาของไรยาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่สายตานั้นมีความหมายอื่นแอบแฝงอยู่
คุณเทวิกาเป็นคนโชคดี ได้รับความรักของบอสไปเพียงผู้เดียว
เทวิกายิ้ม และไม่ได้พูดคุยกับไรยาอีก เธอเดินไปหน้าออฟฟิศของประธาน จากนั้นยกมือขึ้นเคาะประตู
“เข้ามา”
เสียงทุ้มต่ำของยศพัฒน์ดังขึ้นมาจากข้างใน
เทวิกผลักประตู เห็นเขากำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ รู้ว่าเขากำลังยุ่งกับงานยังไม่เสร็จ เธอจึงปล่อยฝีเท้าไม่เบาลงและเดินเข้าไปอย่างนุ่มนวล