บทที่ 238 ความทรงจำที่เจ็บปวด

ในห้องพักแขก ญาณินกำลังนั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับตุ๊กตาในอ้อมแขนของเธอ เธออาจจะคิดอะไรบางอย่าง หรืออาจจะพยายามบังคับตัวเองให้เผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าลูกสาวของเธอถูกพรากไป น้ำตาของเธอไหลออกมาทีละหยด ตกลงบนตุ๊กตา ทำให้เสื้อผ้าตัวจิ๋วของตุ๊กตาเปียกโชก

——

ในตอนบ่าย แสงอาทิตย์เริ่มอ่อนลง

ณ ตระกูลสาระทา ในห้องนอนใหญ่ชั้นสอง ข้าง ๆ เปลเด็ก ญาณินอุ้มลูกสาวที่ง่วงนอนของเธอไว้ในอ้อมแขน และยื่นมืออีกข้างออกไปเพื่อตบกล่อมลูกชายที่นอนอยู่บนเตียง ฮัมเพลงเบา ๆ เกลี้ยกล่อมให้เด็กทั้งสองนอนกลางวัน

ลูกชายบนเตียงยังไม่มีทีท่าว่าจะง่วงเลย ขาสั้น ๆ คู่หนึ่งยังคงดิ้นอยู่ และยิ้มให้ญาณิน

“ลูก ทำไมยังไม่นอนล่ะ น้องสาวของลูกก็จะหลับแล้วนะ”

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กยังคงมีชีวิตชีวา ไม่มีทีท่าว่าจะหลับ ญาณินจึงหยุดตบร่างเล็ก ๆ ของเขา

คนตัวเล็กถีบขาตัวเองอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็พลิกตัวคลานบนเตียง เงยหน้าขึ้น แล้วร้องเจี๊ยวจ๊าวใส่แม่

“อย่าเสียงดังสิ น้องสาวลูกหลับไปแล้วนะ”

“เจี๊ยวจ๊าว ——”

ประยสย์ร้องเสียงดังมาก

เขายังอยากจะลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเอง แต่น่าเสียดายที่เขาอายุเพียงครึ่งขวบ ไม่สามารถลุกขึ้นนั่งได้ด้วยตัวเอง ดังนั้นเขาจึงได้แต่ตะโกนใส่แม่ของเขา

เมื่อเห็นว่าลูกสาวในอ้อมแขนของเธอหลับไปแล้ว ญาณินจึงวางลูกสาวของเธอไว้ในเปลแล้วอุ้มลูกชายของเธอขึ้นมา ประยสย์ที่ถูกแม่อุ้ม ก็พลางหัวเราะพลางเตะขาสั้น ๆ ของเขา ดูมีความสุขมาก

“ก๊อก ๆ ๆ”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“คุณผู้หญิงคะ นมสดอุ่นเรียบร้อยแล้วค่ะ”

เสียงของสาวใช้ญาณีดังขึ้นนอกประตู

ญาณินไม่ขยับ แต่ตอบกลับว่า "เข้ามา"

ญาณีเปิดประตูเข้าไป ในมือของเธอถือถาดไว้ และในถาดมีนมสดที่อุ่นแล้วแก้วหนึ่ง

เด็กทั้งสองถูกเลี้ยงดูด้วยนมแม่และนมผงผสมกัน เพื่อให้มีน้ำนมมากขึ้น ญาณินไม่เพียงแต่ดื่มซุปที่ดีต่อการให้นมเท่านั้น แต่ยังดื่มนมวัวด้วย เช้า เที่ยง และเย็น ช่วงละแก้ว ล้วนเป็นนมสด

“คุณผู้หญิง”

เมื่อเห็นว่าคุณหนูหลับอยู่ ญาณีจึงลดเสียงลงมาก เธอวางถาดลง จากนั้นหยิบถ้วยนมสดแล้วเดินไปที่ด้านข้างของญาณิน และพูดเบา ๆ : "คุณผู้หญิงคะ เดี๋ยวฉันอุ้มคุณชายน้อยไว้เอง คุณดื่มนมก่อนเถอะค่ะ”

ญาณินขานตอบ เธอยื่นมือข้างหนึ่งออกไปหยิบแก้วนม และญาณีก็มาอุ้มหนูน้อยประยสย์จากอ้อมแขนของเธอ

คนตัวเล็กเริ่มหาว หลังจากที่เล่นกับญาณีมาพักหนึ่ง

“คุณชายน้อยง่วงแล้วค่ะ”

ญาณียิ้ม เธออุ้มหนูน้อยประยสย์แล้วเดินไปรอบ ๆ ห้อง และมองไปที่ญาณินเป็นระยะ ๆ เห็นญาณินดื่มนมอย่างช้า ๆ นมในแก้วเริ่มลดน้อยลง มีแสงแวบผ่านดวงตาของเธอ และแววตาของเธอดูโล่งอก

สีหน้าแสดงออกไม่ชัดเจน

เมื่อญาณินดื่มนมแก้วนั้นหมด หนูน้อยประยสย์ก็ผล็อยหลับไป

ญาณินวางแก้วลง ยืนขึ้นแล้วรับลูกชายของเธอมาจากมือของญาณี และพูดกับญาณีว่า "ฉันจะนอนกลางวันกับลูก ๆ ไม่ว่าแขกคนไหนมาขอพบ ก็ปฏิเสธไปนะ”

“รับทราบค่ะ คุณผู้หญิง”

ญาณียกถาดขึ้นและออกจากห้องของเจ้าของบ้านอย่างเรียบร้อย

ทันทีที่ประตูปิดลง เธอก็จากไปอย่างรวดเร็ว

ญาณินวางลูกชายของเธอลงในเปล เด็กทั้งสองก็นอนเคียงข้างกัน มองดูใบหน้าเล็ก ๆ ทั้งสองที่สงบ ราวกับนางฟ้าและเทวดาตัวน้อย ๆ ดวงตาของญาณินเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่มีต่อลูก

ห่มผ้าบาง ๆ ให้เด็กทั้งสอง แล้วกางมุ้งให้

เธอรู้สึกว่าเปลือกตาของเธอเริ่มหนักขึ้น เธอจึงพึมพำว่า "ทำไมจู่ๆ ฉันถึงง่วงนอนจัง"

เธอทนไม่ไหว จึงกลับไปที่เตียงใหญ่และหลับไป