บทที่ 246 เขาคิดถึงเธอ

เปรมาแอบถ่ายเสร็จแล้วก็ไม่ได้อยู่ต่อนาน รีบขับรถจากไปทันที

เทวิกาไม่รู้การกระทำของเธอ

แต่พวกวายุรู้

บอดี้การ์ดของตระกูลสาระทาก็รู้เช่นกัน

ประยสย์ชินกับการระมัดระวัง บอดี้การ์ดของเขาแบ่งออกเป็นอยู่ในที่แจ้งกับที่ลับ

บอดี้การ์ดในที่ลับนั้นเผยหน้าตาน้อยมาก เหมือนกันกับเงาที่ตามอยู่ด้านหลังเขา และบอดี้การ์ดที่เป็นเงาจะปรากฏตัวเมื่ออยู่ภายใต้สถานการณ์อันตรายเป็นพิเศษ

ตอนที่วายุโทรศัพท์หายศพัฒน์ บอดี้การ์ดของตระกูลสาระทาก็ส่งข้อความให้กับประยสย์

ยศพัฒน์เพิ่งจะรับสายภรรยาสุดที่รักเสร็จ รู้ว่าคุณพ่อตามา อยากจะพบกับเขาที่เป็นลูกเขย จึงนัดไปกินข้าวด้วยกัน

ไม่ต้องพูดเลยว่าคุณพ่อตามา แม้ว่าจะไม่ได้มา เขาก็ตั้งใจจะกินข้าวเป็นเพื่อนภรรยาเช่นกัน

คุณแม่ยายเพิ่งจะได้สติ วิกาจะต้องนอนกับคุณแม่เธออีกหลายวันแน่นอน ยศพัฒน์ไม่สามารถนอนกอดภรรยาหลับไปในตอนกลางคืน จึงทำได้เพียงแค่เจียดเวลาอยู่เป็นเพื่อนภรรยาในช่วงกลางวันแทน

จะได้ไม่ทำให้เธอคิดถึงเขา

อ่อ เขาคิดถึงเธอ

เพิ่งจะคุยเสร็จไปไม่นาน เขาก็ได้รับสายโทรศัพท์จากวายุ

รู้ว่าเปรมาแอบถ่ายเทวิกากับประยสย์โดยหลบอยู่ในที่ห่างไกล ยศพัฒน์จะไม่เข้าใจว่าเธอมีความคิดชั่วร้ายอะไรอยู่ได้ยังไง

เขาเดินอ้อมออกจากโต๊ะทำงานไป พลางตอบวายุว่า “รู้แล้ว คุ้มครองคุณนายน้อยลับๆต่อไป”

อินทัชผลักประตูเข้ามา เห็นว่าเขาจะออกไป จึงถามว่า “เจ้านาย คุณจะเลิกงานก่อนเวลาอีกแล้วเหรอครับ”

“อืม ฉันมีธุระด่วนนิดหน่อย”

อินทัชประหลาดใจ “เรื่องอะไรถึงได้ด่วนขนาดนี้ครับ ให้พวกเขาช่วยคุณจัดการไม่ได้เหรอครับ”

“เรื่องแบบนี้ให้คนอื่นทำแทนไม่ได้”

ยศพัฒน์เดินไปข้างนอก พลางตอบ ตอนที่เดินผ่านอินทัช เขาก็หยุดลงแล้วตบบ่าอินทัช พลางเอ่ยด้วยท่าทางจริงจัง “โดยเฉพาะคนแบบนาย ไม่สามารถเข้าใจได้”

“คนแบบผมทำไมครับ”

“โสดไงล่ะ”

อินทัช “...ชิ ไปเอาใจภรรยาอีกแล้ว ผมนึกว่ามีเรื่องด่วนอะไรซะอีก”

“เอาใจภรรยาฉันก็เป็นเรื่องใหญ่ ฉันไม่สนว่านายจะมาหาฉันเพราะเรื่องอะไร ตอนนี้ฉันไม่ว่าง รีบมากจริงๆ นายไปหากษิดิเถอะ”

อินทัชหมุนตัวเดินตามเขา “อย่างนั้นผมไปหากษิดิแล้วกันครับ”

กษิดิมีความสามารถไม่แพ้ยศพัฒน์ เพียงแต่เขาขี้เกียจไปหน่อย ไม่อยากแบกความรับผิดชอบ

ควรจะพูดว่าเหล่าคุณชายของตระกูลอริยชัยกุลล้วนขี้เกียจ แต่ละคนไม่อยากจะเป็นคนกุมบังเหียน เหนื่อยเกินไป

ยศพัฒน์นั้นอับจนหนทาง ใครให้เขาถูกคุณปู่คุณย่าเลี้ยงมาจนโต ใครใช้ให้เขาเป็นพี่ใหญ่กัน?

“ใช่แล้ว อินทัช ฉันต้องการปิดกิจการบริษัทแฟชั่นกู๊ด ยังมี ช่วยจัดการเรื่องฉาวโฉ่ของเปรมาตอนอยู่ต่างประเทศพวกนั้นให้ฉันหน่อย ฉันต้องใช้”

ยศพัฒน์หันหน้ามาสั่งอินทัช

อินทัชเอ่ยยิ้มๆ “บริษัทของเธอไม่มีคำสั่งซื้อ พนักงานที่เชิญมาก็ไม่กล้าเลิกจ้าง ยังต้องให้เงินเดือนเหมือนเก่า โรงงานของบริษัทก็เช่าเอา ค่าเช่าทุกวันล้วนเป็นเงินก้อนหนึ่ง ร้านเฟรนไชส์ของเธอก็เปิดทุกวัน มีคนเข้าไปดู แต่ไม่มีใครซื้อเสื้อผ้าของเธอครับ”

“ตอนนี้เธออยู่ห่างจากการปิดกิจการแล้ว ขาดเพียงแค่เวลาเท่านั้นเองครับ เธอร้อนใจแทบแย่ มาหาคุณหลายครั้งแล้ว”

ในฐานะผู้ช่วยและรุ่นน้องของเจ้านาย เรื่องกดดันเปรมาล้วนเป็นอินทัชที่จัดการ แน่นอนว่าทำตามคำสั่งของเจ้านาย

แต่ก่อนใครลือออกมาว่า เปรมาเป็นคู่รักที่รักกันมาตั้งแต่เด็กของเจ้านาย บอกว่าเจ้านายใกล้จะสามสิบแล้วยังไม่มีความรักเพราะรอเปรมากลับประเทศ?

นี่มันหลอกลวงทั้งเพ

อินทัชจำได้ว่าเจ้านายชี้แจงไปแล้ว แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครเชื่อ กระทั่งเขาก็ยังไม่เชื่อ

จนกระทั่งเถ้าแก่เนี้ยปรากฏตัวออกมา อินทัชถึงเชื่อว่าเจ้านายไม่ได้รู้สึกอะไรกับเปรมาจริงๆ

คุณวิกาต่างหากที่เป็นแสงจันทร์สีขาวและแต้มสีชาดของเจ้านาย