บทที่ ​267 เรื่องน่าเศร้าที่สุดคือการที่หัวใจตายไปแล้ว

เขากดโทตอยู่​หลายครั้ง กว่ากนกอรจะรับสาย

พอเอ่ยพูดก็ประชดเขา: “ยอมเปิดเครื่องแล้วเหรอกคุณ​”

“กนกอร รถของผมน้ำมันหมด ผมยะทำยังไง​ดี”

“น้ำมันรถหมดแล้วเหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า พระเจ้าต้องการลงโทษคุณจริงๆ ใครบอกให้คุณหนีไป แล้วยังไปไปในที่เวิ้งว้าง​แบบนี้ สมควร!”

นฤเบศวร์: “…คุณหัวเราะ​เยาะทีหลังได้ไหม? กลับมารับผมก่อน”

“ฉันขับออกมาไกลแล้วเหมือน​กัน ถ้าฉันย้อนกลับไปรับคุณ แล้วรถฉันน้ำมันหมดขึ้นมา​ล่ะ โทรศัพท์ของคุณยังมีแบตเตอรี่​อยู่ไม่ใช่​หรือ​ไง คุณ​ก็​โทรหาบอดี้การ์ดของคุณให้พวกเขามารับคุณก็แล้วกัน​ คุณ​นฤเบศวร์ของเราจะไปไหนมาไหน ต้องดูเอิกเกริก ขะเดินทางกลับเข้าเมืองอย่างเงียบๆ ได้บังไง ต้องมีขบวนที่ยิ่งใหญ่สิ-ปัง!”

สีหน้า​ของนฤเบศวร์เปลี่ยนไปทันที เขาตะโกนเสียงดัง: “กนกอร เป็นอะไรไป? คุณ​เป็น​อะไร? คุณประสบอุบัติเหตุ​ใช่ไหม​? ใบขับขี่​คุณ​ได้มายังไง​​?

กนกอรขับรถชนต้นไม้ข้างถนน

เธอไม่เป็นอะไร

ด้านหน้ารถถูกชนจนบิดเบี้ยวเล็กน้อย แต่ก็ยังสามารถขับกลับเข้าเมืองได้

หลังจากลงจากรถและตรวจสอบแล้ว กนกอรถึงจะยอมตอบกลับอีกฝั่งอย่างไม่พอใจที่กำลังกระวนกระวายมากจนลงจากรถและวิ่งไปข้างหน้า: “แน่นอนว่าต้องได้ใบขับขี่มาจากการสอบสิคุณ​เป็นเพราะคุณ​นั่นแหละ​ฉันคุย​โทรศัพท์​กับคุณ​ ถึงทำให้เสีย​สมาธิจนชนต้นไม้ข้างทาง”

“นฤเบศวร์ รถคันนี้เป็นของครอบครัวคุณ ฉันทำมันพังแล้ว...”

“ขอแค่คุณปลอดภัย​ดี ถ้ารถพัง ก็ให้มันพังไป ในโรงรถที่บ้านเรายังมีอีกหลายคัน คุณไม่ขำเป็น​ต้อง​จ่ายค่าซ่อม”

“งั้นก็ดี งั้นก็ดีแล้ว”

กนกอรถอนหายใจด้วยความโล่งอก

รถที่เธอขับอยู่ตอนนี้ราคาหลายล้าน ถ้าเกิดเหตุ​รถชน ค่าซ่อมคงจะสูงน่าดู เธอจ่ายได้ แต่คงจะจ่ายอย่างอึกอักใจ

“คุณกำลังวิ่งอยู่เหรอ?”

“ไม่ใช่​”

นฤเบศวร์ไม่กล้า​ยอมรับว่าตอนที่เขาได้ยินเสียงดังปัง ทำให้เขาตกใจกลัวมากแค่ไหน

ถ้ากนกอรต้อง​ประสบอุบัติเหตุเพราะเขาจริงๆ​ เขาคง...

คงเป็นยังไง​ เขายังไม่ได้ตัดสินใจ​!

ถ้าตัดสินใจ​แล้ว​จะบอกทุกคนเอง

“เอาล่ะ ไม่เป็นไรแล้ว คุณ​กลับไปเถอะ ผมจะโทรเรียกบอดี้การ์ดให้มารับผมเอง”

กนกอรกดวางสาย

พอไม่ได้ยินเสียงเธอ นฤเบศวร์ก็ยกโทรศัพท์ออกจากหู จึง​เห็นว่าเธอวางสายไปแล้ว​

ในใจของเขาจู่ๆ ก็รู้สึกเวิ้งว้าง​

เขาพึมพำในปาก: “วางสายไปแล้ว​จริงๆ ไม่เป็นห่วงผมเลยหรือไง!”

สิบนาทีต่อมา

นฤเบศวร์นั่งอยู่ฝั่งข้างคนขับ แล้ว​เอียงศีรษะมองภาพนอกหน้าต่างรถในตอนกลางคืน​ และ​ไม่สามารถกลั้นยิ้มบนริมฝีปากไว้ได้

เขากลัวว่ากนกอรจะมองเห็น ดังนั้นเขาจึงมองออกไปนอกหน้าต่างรถ

……

One Day In Coffee

รถของยศพัฒน์เพิ่งหยุดจอด เทวิกาก็รีบลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว

“ยินดีต้อนรับ… วิกา”

ญาณินนึกว่ามีลูกค้าเข้ามาในร้าน จึง​กำลังจะเอ่ยทักทาย แต่พอเห็นว่าคนที่เข้ามาคือลูกสาวของเธอ เธอจึงเปลี่ยนคำพูดทันที

“คุณ​แม่คะ”

เทวิกาเรียกแม่

แม่ทั้งสองตอบกลับ​ทันที

พิชญ์สินีเดินเข้าไปหาเธอก่อน แล้วกระซิบ​ถามเธอเบาๆ ว่า “คนพวกนั้นกลับไปหมดแล้วเหรอลูก”

“คนในตระกูลส่วนใหญ่​กลับไปเมื่อตอนเย็นแล้วค่ะ แต่คุณ​พ่อกับอีกสองครอบครัวยังไม่ยอมกลับไป “ทั้งสองครอบครัวหมายถึงครอบครัว​ลุงสองกับลุงสามของตระกูลสาระทาใช่ไหม”

เทวิกาตอบ พอไม่เห็นกนกอรอยู่ในร้าน เธอจึงถามด้วยความเป็นห่วง: “แม่คะ กนกอรล่ะคะ”

พิชญ์สินีตอบ: “ก็นฤเบศวร์คนนั้นสิไม่รู้ว่าเป็นอะไร เขาออกจากบริษัทมาตั้งเเต่​เช้า แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปที่ไหน โทรศัพท์มือถือก็ปิดเครื่อง ปู่ของเขาเป็นห่วงเขามาก ดังนั้นเขาก็เลยส่งคนไปตามหาทุกที่ จนรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ แล้ว​ไปขอร้องกนกอร ให้ช่วยไปตามหาด้วย”