ตอนที่ 281
บทที่ 281 แก้วตาดวงใจที่รั่วไหล
October 22, 2026
ไซม่อนมองไปทางยศพัฒน์
ญาณินสองแม่ลูกก็มองเขาเช่นกัน
เครื่องปรับอากาศในร้านกาแฟก็เปิดไว้อยู่ และยศพัฒน์รู้สึกว่าเขาร้อนมาก จนเหงื่อแตกซึม
เขาขอความช่วยเหลือจากเทวิกาด้วยสายตา ว่าควรจะช่วยฝั่งไหนดี
เทวิกาแอบชี้ไปทางแม่แท้ ๆ
“แม่ แม่ต้องการเท่าไรครับ ผมจะไปถอนมาให้แม่ตอนนี้เลย”
ทันใดนั้นยศพัฒน์ก็ได้ทำการเลือก
ภรรยาแอบส่งเป็นนัยให้เขายืนอยู่ข้างแม่ยาย พ่อตาก็เคยบอกไว้ ให้เขาต่อไปจงเชื่อฟังคำภรรยา
เขาล้วนทำตามทั้งหมด
ทันทีที่ไซม่อนได้ยินว่าลูกเขยไม่อยู่ฝั่งตัวเอง ดวงตาก็จ้องถมึงทึงโตอย่างกับดวงตาวัว จ้องมองยศพัฒน์อย่างดุร้าย
ยศพัฒน์สบตากับพ่อตาด้วยสีหน้าใสซื่อ
ไซม่อนถูกความใสซื่อของเขาทำให้โมโหจนแทบกระอักเลือด
“ลูกดูเองแล้วกัน ถอนมาให้มากกว่าเขาก็พอ”
“ครับ”
ยศพัฒน์หันหลังจะจากไป ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วก็หันหน้ากลับมากล่าวกับภรรยาสุดที่รักว่า：“ที่รัก ผมไปถอนเงินมากมายขนาดนั้น ผมกลัวว่าผมจะถูกปล้น คุณไปเพื่อนผมหน่อยสิ”
เทวิการีบกล่าวขึ้น：“ฉันเองก็ไม่วางใจให้คุณไปถอนเงินมากมายขนาดนั้นคนเดียว ฉันไปเป็นเพื่อนคุณ แรงฉันเยอะ คุณถอนเงินเป็นกระเป๋าออกมา ฉันก็สามารถช่วยคุณหิ้วได้”
สองสามีภรรยาเข้าขากันได้ดี ไหลลื่นเร็วยิ่งกว่ากระต่าย
เหลือสองเฒ่าคู่สามีภรรยาจ้องถลึงตาใส่กัน
หลังออกมาจากร้านกาแฟ ยศพัฒน์ถามภรรยาสุดที่รักว่า：“จะไปถอนเงินจริงเหรอ”
“คุณรับปากแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะให้แม่ฉันยืมเงินจำนวนหนึ่ง ทำไม เปลี่ยนใจแล้วเหรอ?”
“นั่นเป็นคุณพ่อคุณแม่แท้ ๆ ของคุณนะ”
“ตอนนี้ฉันต้องอยู่ข้างฝั่งคุณแม่ฉัน คุณพ่อฉันเย็นชากับคุณแม่ฉันมาหลายสิบปี ตอนนี้คุณแม่ฉันสติคืนกลับมาแล้ว และเขาก็อยากกลับมาคืนดี จะมีเรื่องดี ๆ แบบนี้ที่ไหนกัน ต่อให้เขาจะไม่ยอมหย่ากับคุณแม่ฉัน แต่จะให้เขาสมความปรารถนาเร็วเกินไปไม่ได้ เห็นคุณแม่ฉันเป็นอะไร?”
หลังจากที่ยศพัฒน์เงียบไปครู่หนึ่ง ก็ได้ยื่นมือมาโอบที่ไหล่ของเธอ แล้วกล่าวอย่างเอาใจ：“ยังไงเสียผมก็จะทำตามการขยิบตาของคุณ คุณพ่อของคุณก็บอกแล้วให้ผมเชื่อฟังคำภรรยา ผมพูดได้ก็ต้องทำได้ พ่อของคุณจะตำหนิผมไม่ได้”
เทวิกากล่าวอย่างกังวล：“คุณพ่อคุณแม่ของฉันแข็งกระด้างใส่กันเช่นนี้ก็ไม่ใช่ทางออก ที่รัก สมองของคุณเร็วกว่า รีบคิดหาวิธีแยกพวกเขาออกจากกันหน่อย ไม่เช่นนั้นพวกเขาแข็งกระด้างใส่กันทั้งวันแน่”
ยศพัฒน์กล่าวด้วยรอยยิ้ม：“นี่ไม่ยาก ผมจะโทรหาพ่อผมกับแม่ ผม ให้พวกเขาพากันไปเดินเล่น ทำความคุ้นเคยกับบรรยากาศ และทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านที่ดีต้อนรับแขกผู้มาเยือน”
“งั้นคุณรีบโทรเถอะ”
เขามองเธอด้วยตาเป็นประกาย
เป็นสามีภรรยากันมาก็ระยะเวลาหนึ่งแล้ว เทวิกาจะไม่รู้ความหมายเขาได้อย่างไร เธอทั้งเขินทั้งโกรธจนแทบอยากจะกระทืบเท้า “นี่มันอยู่บนท้องถนนนะ”
“บนท้องถนนแล้วยังไง”
เทวิกายื่นมือมาหยิกแขนของเขา “หยิกแขนคุณบนถนนได้ยังไงเล่า”
“ฮ่า ๆ”
ยศพัฒน์หัวเราะอย่างเบิกบาน จากนั้นก็หอมฟอดไปที่แก้มของเธออย่างรวด แล้วก็กล่าวอย่างพอใจ：“ถูกคุณหยิกคือความสุขแบบหนึ่ง นฤเบศวร์อยากจะให้ภรรยาหยิกยังไม่มีโอกาสเลย”
นฤเบศวร์：พวกคุณสองสามีภรรยาจะจู๋จี๋กันทำไมต้องลากผมเข้าไปเกี่ยวด้วย
ช่างทิ่มแทงหัวใจมากเลย
ยศพัฒน์ได้โทรศัพท์หาคุณแม่ของเขา
สิบกว่านาทีผ่านไป
ยศพัฒน์ถือเงินหนึ่งกระเป๋าเดินตรงไปหาแม่ยาย
“แม่ครับ นี่เงิน ผมถอนออกมาแล้ว”
ญาณินตอบอือ แล้วก็รับกระเป๋าเงินมา หิ้วขึ้น แล้วนำไปวางไว้บนโต๊ะ ตบดังเปรี๊ยะหนึ่งที
ญาณินไม่สนใจการมองของไซม่อน เปิดกระเป๋าเงินออก แล้วก็ทำให้กองเงินทั้งหมดยุ่งเหยิง เดิมทีที่เป็นกระเป๋าเงิน หลังถูกทำให้ยุ่งเหยิงแล้ว ก็ยิ่งดูมากขึ้น
“วิกา มานี่”
เทวิการีบเดินเข้ามา แล้วกล่าวอย่างประจบ：“แม่”