บทที่ 295 แต่งหน้า

นิรุตต์ยิ้มเอ่ยอย่างไม่โกรธเคืองว่า “ฉันรู้ว่าลินท์มีคนที่ชอบแล้ว เขาเป็นเพื่อนบ้านกับเธอ รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ก็จริงที่เราไม่จำเป็นต้องนัดบอดอะไรกัน แต่เพราะความกระตือรือร้นของคนแนะนำ ก็เลยได้มาพบกันในคืนนี้”

“ถ้าคุณชายสองงานยุ่ง ก็กลับไปก่อนได้”

นิรุตต์อยากคุยกับกษิดิให้มากกว่านี้ แต่ก็ดูออกว่าอีกฝ่ายใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

เขาจึงให้กษิดิกลับไปก่อน

หลังจากที่กษิดิได้รับสายจากมิลินท์ เขาก็ดีใจจนจะโบยบินแล้ว เมื่อได้ยินนิรุตต์พูดแบบนี้ เขาก็ลุกขึ้นขอตัวจากไปอย่างไม่เกรงใจ

เขาเพิ่งจากไปได้ไม่ทันไร กันตภณก็ตามมาแล้ว

เขาได้ยินว่านิรุตต์จะนัดบอด เขาก็หึงหวง และอยากจะมาดูว่าผู้หญิงที่มานัดบอดกับนิรุตต์หน้าตาเป็นยังไง ปรากฏว่ากลับเห็นเพียงนิรุตต์คนเดียว

“ภณ”

นิรุตต์เห็นเขามาแล้ว ก็ยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนดังเดิม ก่อนจะให้เขานั่งลง เอ่ยว่า “พวกเขากลับไปกันแล้ว แต่อาหารที่ฉันสั่งยังไม่มาเสิร์ฟเลย ในเมื่อนายมาแล้ว งั้นก็มากินข้าวกับฉันเถอะ”

“คู่นัดบอดของนายล่ะ?”

“ไม่มา”

สีหน้าของกันตภณดูดีขึ้นเล็กน้อย

“รุตต์ ฉันได้ยินเรื่องของบริษัทนายแล้ว ฉันจะคิดหาวิธีช่วยนายเอง นายไม่จำเป็นต้องเสียสละตัวเอง”

กันตภณหึงหวง ขณะเดียวกันก็รู้สึกปวดใจกับคนรักตัวเอง

ความสัมพันธ์ของพวกเขาถูกปิดไว้แน่น มีไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าพวกเขาเป็นแฟนกัน ทุกคนนึกแค่ว่าพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกัน

หลังจากที่เงินทุนหมุนเวียนของเจบี กรุ๊ปเกิดปัญหา กันตภณก็เอาเงินที่ตัวเองเก็บมาหลายปีให้นิรุตต์ไปใช้ เพียงแต่เงินไม่กี่ล้านของเขา สำหรับบริษัทขนาดใหญ่แล้ว ก็เหมือนใช้น้ำหนึ่งแก้วดับไฟไหม้ ไม่เกิดประโยชน์อะไร

สิ่งที่เจบี กรุ๊ปต้องการคือการระดมทุน เพื่อเอามาช่วยเหลือเจบี กรุ๊ป

โดยส่วนตัวแล้ว นิรุตต์ตอบตกลงนัดบอดกับมิลินท์เองก็เป็นเพราะอยากจะใช้การแต่งงานให้ตระกูลศิริกรโสภณยื่นมือเข้ามาช่วยเจบี กรุ๊ป

เพียงแต่ คนในวงการธุรกิจ ล้วนเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์

ตระกูลศิริกรโสภณก็ใช่ว่าจะช่วย ดูสิ เรื่องนัดบอดก็คุยกันไว้แล้ว พอถึงเวลา ตัวละครหลักกลับไม่มาซะงั้น

นี่คือคำตอบของตระกูลศิริกรโสภณ

“ภณ เรื่องธุรกิจ นายไม่เข้าใจ และก็ช่วยอะไรไม่ได้ นี่ไม่ใช่ปัญหาที่นายให้เงินฉันแค่นิดหน่อยก็สามารถจัดการได้ แต่ต้องการการลงทุนจากบริษัทใหญ่ที่มีความสามารถ บริษัทเราจึงจะสามารถฟื้นคืนชีพได้ ไม่งั้นเจบี กรุ๊ปก็จะถึงทางตันไม่ช้าก็เร็วเพราะเงินทุนหมุนเวียนหยุดชะงัก”

โลกธุรกิจก็เหมือนทะเล มีขึ้นมีลง

ต่อให้เป็นบริษัทที่มีศักยภาพขนาดไหน ก็ไม่พ้นที่จะต้องพบเจอกับวิกฤติ

นิรุตต์ขอความช่วยเหลือจากเพื่อนในวงการธุรกิจมาไม่น้อยแล้ว จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย

“รุตต์ RA กรุ๊ปมีความสามารถนี้ที่จะช่วยเจบี กรุ๊ปได้ นายลองไปขอความช่วยเหลือจากท่านประธานใหญ่ของพวกเขาดูสิ”

กันตภณให้คำแนะนำ อันที่จริงคือข้อตกลงของเขากับปู่เร็น เพียงแค่เขาไปเข้าใกล้กนกอร แล้วจงใจจีบกนกอร ยั่วให้นฤเบศวร์หึงหวง อีกฝ่ายก็ยินยอมที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเจบี กรุ๊ป

แม้ว่าเจบี กรุ๊ปจะเป็นบริษัทใหญ่ของเมืองแอคเซสซ์ แต่กลับไม่สามารถทัดเทียมกับบี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ปและ RA กรุ๊ปได้

หากพูดกันตามตรง นิรุตต์ไม่สามารถแม้แต่จะขอพบเจอกับกษิดิที่บี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ปได้ ทั้งที่กษิดิยังไม่ใช่ผู้นำของบี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ปเลยด้วยซ้ำ

นิรุตต์มองใบหน้าหล่อเหลาของกันตภณเงียบๆ ครู่หนึ่ง เขาก็จึงจะถามว่า “ภณ นายแอบทำอะไรลับหลังฉัน?”

“ฉันไม่มีทางทำเรื่องที่ทรยศนาย เพียงแค่ช่วยปู่เร็นทำอะไรบางอย่างก็เท่านั้น เขาเคยตอบตกลงฉัน ตราบใดที่ฉันช่วยเขาทำเรื่องนี้ เขาก็ยอมยื่นมือเข้าไปช่วยบริษัทนาย มู่ฟาน นายรีบหาเวลาไปพบท่านประธานใหญ่เถอะ เขาจะช่วยนายแน่นอน”

นิรุตต์ขมวดคิ้ว “ฉันกับ RA กรุ๊ปไม่มีความร่วมมืออะไรกัน และไม่มีความสัมพันธ์อะไรนฤเบศวร์ด้วย ท่านประธานใหญ่มีเหตุผลอะไรที่จะช่วยฉัน? ภณ ถ้านายไม่บอกว่านายช่วยเขาทำอะไร ฉันก็จะไม่มีทางไปหาเขา”

กันตภณมองซ้ายมองขวา เมื่อมั่นใจว่ารอบๆไม่มีใครสนใจพวกเขา เขาก็จึงจะพูดข้อตกลงของเขากับปู่เร็นออกมาเสียงเบา