บทที่ 300 ตายยกแก๊ง

กนกอรมองสีหน้าถมึงทึงของยศพัฒน์ เธอหดตัวเล็กน้อย เอ่ยว่า “ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน วิกาออกไปก่อนพวกเรา”

สีหน้าของยศพัฒน์ยิ่งถมึงทึงลงเหมือนถ่าน

เขาในตอนนี้ไปแสดงไปเปาบุ้นจีนโดยไม่ต้องแต่งหน้ายังได้

เขารีบเอาโทรศัพท์ออกมาโทรหานฤเบศวร์ทันที บอกว่า “เบศวร์ นายมานี่ กนกอรอยู่ที่นี่”

“นายอยู่ไหน?”

นฤเบศว์เอ่ยถาม

เขายังอยู่ในห้องน้ำ กำลังลังเลว่าบุกเข้าไปข้างในดีไหม

ยศพัฒน์หันมองรอบๆ “ฉันเองก็ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ฉันเพิ่งเคยมาที่แบบนี้ครั้งแรก”

มิลินท์พูดแทรกว่า “ทางออกทางฝั่งซ้าย แล้วเดินตรงมา นี่คือทางไปประตูด้านหลัง......”

เธอยังพูดไม่ทันจบ พี่น้องตระกูลอริยชัยกุลก็พลันจ้องเธอเขม็ง

มิลินท์จึงจะรู้ตัว พลันอยากมุดดินหนีทันที

นี่เธอกำลังเปิดโปงตัวเองอยู่ชัดๆ

กนกอรมองเธออย่างสงสาร

มิลินท์มองไปที่กษิดิ

กษิดิเผยสีหน้าถมึงทึง แล้วพูดอย่างกัดฟันกรอดว่า “มิลินท์ เธอเป็นลูกค้าประจำด้วยเหรอเนี่ย คุ้นเคยกับที่นี่ดีเลยนี่!”

มิลินท์ยิ้มแห้ง “ธุรกิจน่ะ ฉันทำเพื่อธุรกิจล้วน ๆ ฉันมาขายสกินแคร์ผู้ชายที่ตระกูลศิริกรโสภณของเราเพิ่งคิดค้นออกมาใหม่ โฮสต์ที่นี่รายได้สูง แล้วยังชอบดูแลตัวเอง ขายของให้พวกเขากอบโกยกำไรได้เยอะเลยล่ะ”

“ทำไมไม่เห็นเธอมาแนะนำสินค้าใหม่ให้ฉันบ้าง? ฉันเองก็รายได้สูง และชอบดูแลตัวเองด้วยเหมือนกัน”

ลินท์ “......วางใจเถอะ ไม่ลืมนายหรอกน่า ก็ฉันชอบดูหนุ่มหล่อนี่นา”

“ฉันหล่อไม่พองั้นเหรอ? ฉันเองก็หล่อมากเหมือนกัน เธอไปย้ายเก้าอี้เตี้ยมานั่งตรงหน้าฉันสิ ฉันยินดีให้เธอดูจนพอใจ!”

ลินท์หุบปากไม่พูดอีก

หมอนี่พูดจาค่อนขอด ซ้ำยังดูน้อยใจอีกต่างหาก เธอเจียมตัวหน่อย ไม่พูดแล้วดีกว่า

ทีแรกเธอสามคนยังดีๆอยู่เลยแท้ๆ แต่เพราะกนกอรพลั้งปาก ก็เลยทำให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้

บางครั้ง ถ้าควรเงียบก็เงียบดีที่สุด ไม่งั้นก็จะตายอย่างน่าอนาถ

“พี่ใหญ่ ผมขอกลับไปก่อน”

กษิดิลากมิลินท์กำลังจะจากไป

ยศพัฒน์กลับรั้งเขาเอาไว้ “นายช่วยนฤเบศวร์จับตาดูเมียเขาไว้ก่อน ฉันจะไปหาพี่สะใภ้นาย”

เมื่อกี้นฤเบศวร์ได้ยินมิลินท์บอกพิกัดทางโทรศัพท์แล้ว เขากำลังเดินมาที่นี่

“ลินท์ กนกอร เธอสองคนบอกฉันมาจะดีที่สุด ว่าตอนนี้วิกาอยู่ไหน”

กนกอรเอ่ยอย่างกล้าๆกลัวๆว่า “วิกาออกไปก่อนพวกฉัน ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ไหน แต่เธอออกไปจากประตูด้านหน้า ถ้าเธอไม่รอเรา ก็น่าจะติดรถคนอื่นกลับไปแล้ว แต่ถ้ารอเรา ก็น่าจะอยู่บริเวณประตูด้านหน้า”

ยศพัฒน์มองเสื้อที่ทั้งคู่สวมใส่ พลันรู้แล้วว่าจะหาเทวิกาเจอยังไง

เมื่อเห็นนฤเบศวร์มาถึง เขาก็ทิ้งคนที่เหลือแล้วหันตัวจากไป

แม้คลับรักนะจะไม่ใช่โฮสต์คลับที่แท้จริง แต่ก็ถือเป็นแหล่งมั่วสุม จึงเกิดเรื่องไม่ดีได้ง่ายมาก อีกทั้งคนที่จะมาที่นี่ ก็ล้วนเป็นคนที่มีฐานะและมีตำแหน่ง

ในบรรดาลูกค้าที่ร่วมมือกับบี.เอ.เอ็ม.กรุ๊ปเองก็มีประธานสาวใหญ่หลายคน พวกเธอล้วนเคยสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับคลับรักนะ ทว่ายศพัฒน์ไม่เคยพาพวกเธอมาที่นี่เลยสักครั้ง หากพวกเธออยากมาก็เป็นเรื่องของพวกเธอเอง

ดังนั้น คืนนี้เองก็เป็นครั้งแรกที่ยศพัฒน์มาเหยียบที่นี่

ผู้ชายอย่างเขายังไม่มาเหยียบที่แบบนี้ แต่วิกากลับกล้าตามมิลินท์มาเปิดโลกที่นี่

มิลินท์ยิ่งแล้วใหญ่ ดูจากที่เธอคุ้นเคยกับคลับ ก็รู้แล้วว่าเธอเป็นลูกค้าประจำของที่นี่

เธอใจกล้า ไม่คิดเล็กคิดน้อย จะมาปรากฏตัวที่นี่ก็ถือเป็นเรื่องปกติ

ยังไงซะ นั่นก็เป็นเรื่องที่น้องสองของเขาควรปวดหัว

ยศพัฒน์เพียงแค่อยากพาวิกาของเขากลับบ้าน แล้ว “ลงโทษ” เธอให้เข็ด

อ้อ ตอนนี้เธอยังอยู่ในช่วงวันหยุด งั้นก็ติดไว้ก่อน รอวันหยุดผ่านไปเมื่อไหร่ ก็ค่อยคิดบัญชีอีกที

หลังจากที่ยศพัฒน์จากไป กษิดิเองก็พามิลินท์จากไปแล้วเช่นกัน

มีเพียงกนกอรเผชิญกับนฤเบศวร์เพียงคนเดียว

ตอนนี้ เธอกลับไม่รู้สึกกลัวแล้ว

เธอดึงเสื้อสูทตัวเอง แล้วถามนฤเบศวร์ว่า “ฉันใส่เสื้อสูทหล่อไหม? ถ้าตัดผมแล้ว รับรองว่าเป็นหนุ่มหล่อคนหนึ่งแน่ ๆ”