ตอนที่ 315
บทที่ 315 สวัสดีตอนเช้าค่ะ ท่านประธาน！
October 22, 2026
เทวิกาหยิบโทรศัพท์มาดูเวลา “ใกล้จะเจ็ดโมงแล้ว ฉันต้องรีบตื่นแล้ว นัดกับลินท์ไว้แล้ว เจ็ดโมงเริ่มแปลงโฉม”
ยศพัฒน์เห็นเธอผลักเขาออก แล้วลงไปจากเตียงอย่างรวดเร็ว ไปจากเขา เขาเหมือนสามีที่ถูกทอดทิ้ง ได้แต่กอดหมอนที่เธอเคยนอนพิงเอาไว้ในอก
รอจนเทวิกาเปลี่ยนเสื้อผ้า อาบน้ำเสร็จออกมา ก็ยังเห็นเขานั่งอยู่บนเตียงเหมือนสามีที่ถูกท้องทิ้ง เธอจึงเดินเข้ามาหา ยิ้มแล้วหยิบหมอนในอ้อมกอดของเขาออก พูดออกมาอย่างตลกว่า： “เร็วๆ เข้า ลินท์จะมาแล้ว”
“ช่างเหอะ คุณกอดหมอนต่อเถอะ ฉันกับลินท์ไปที่ห้องรับรองแขก”
ยัดหมอนใส่เข้าไปในอ้อมกอดเขาอีกครั้ง หันหน้าแล้วเดินออกไป
“ที่รัก”
เสียงผู้ชายน่าสงสารดังขึ้นมาจากข้างหลัง เทวิการีบแคะหูตัวเอง หันหน้าไปแล้วพูดขึ้นว่า： “ยศพัฒน์ คุณอย่าใช้น้ำเสียงแบบนี้เรียกฉัน ฉันได้ยินแล้วรู้สึกขนลุกไปหมด”
“ที่รัก คุณละเลยผม”
“……”
“ตอนนี้คุณคิดแต่เรื่องจะไปทำงาน สามีคุณนามสกุลอะไร คุณคงจำไม่ได้แล้วมั้ง”
เทวิกา： “……สามีฉันนามสกุลบุญเยี่ยม ปรกติคุณก็ต้องทำงาน เคยมีครั้งไหนไหมที่ฉันทำตัวเหมือนคุณแบบนี้？”
“คุณมานิ่ มาจูบผมก่อนสองที ผมจะได้ไม่น้อยใจ”
“……”
ในที่สุดเทวิกาก็ยอมเดินกลับไป จูบผู้ชายคนนี้ไปสองที ถึงเดินออกไปได้
พฤติกรรมของยศัพัฒน์แบบนี้ถ้าให้คนอื่นเห็นเข้า คงตกใจจนลูกตาตกใส่พื้นไปเลย
เมื่อเดินออกมาจากห้อง ก็เห็นมิลินท์ขึ้นมาชั้นบนพอดี
“ลินท์อรุณสวัสดิ์”
มิลินท์ห้าวออกมาก่อน จากนั้นยิ้มแล้วพูดออกมาว่า： “วิกา อรุณสวัสดิ์”
พูดจบก็ได้หาวออกมาอีกครั้ง
“ยศพัฒน์ยังอยู่ในห้อง พวกเราไปห้องรับรองแขกดีกว่า”
เทวิกาพาลินท์เข้าไปในห้องรับรองแขก เห็นลินท์หาวออกมาตลอด เธอพูดออกมาอย่างขอโทษว่า： “ลินท์ ลำบากเธอแล้วนะ ที่ต้องตื่นแต่เช้ามาช่วยฉันแต่งหน้า”
“นี่เป็นงานของฉัน สมควรอยู่แล้ว ฉันเอาเงินแล้วทำงาน ที่นอนไม่ดี ไม่ใช่เพราะตื่นเช้า แต่เป็นเพราะกษิดิตอแยฉันทั้งคืน ถามฉันว่าเขามีปัญหาตรงไหน ทำให้ฉันโมโหจนถีบเขาลงไปจากเตียง จากนั้นลากเขาออกไป แล้วล็อกประตูห้อง ถึงได้นอน”
เทวิกาหัวเราะออกมา “กษิดิเป็นผู้ชายตรง เขาคิดไม่ออกว่าเพราะอะไร และได้มาตอแยพี่ชายเขาแล้วหลายครั้ง อย่าว่าแต่กษิดิเลย แม้แต่ยศพัฒน์ก็ไม่รู้ปัญหาอยู่ตรงไหน”
“ผู้ชายอย่างกษิดิ ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะฉันกับเขาตีกันจนมีความรู้สึกต่อกัน ชีวิตนี้เขาคงอยู่เป็นโสดไปตลอด ไม่มีเซลล์โรแมนติกเลยสักนิด รู้แต่ว่ามาตอแยฉันว่าเขาไม่ดีตรงไหน มีปัญหาตรงไหน แม้แต่หญ้าสักเส้นก็ไม่รู้จักให้ฉัน สวนบ้านเขาปลูกดอกกุหลาบไว้เยอะขนาดนั้น ก็ไม่รู้จักตัดออกมากี่ดอก”
“ฮ่าๆๆ ถ้างั้นเขาคงไม่มีเซลล์โรแมนติกจริงๆ”
ยศพัฒน์ยังรู้จักเตรียมเสื้อผ้าใหม่ให้ และเครื่องประดับให้เต็มห้อง เซอร์ไพรส์เธออย่างเต็มที่
ทำให้เธอได้เห็นความเอาใจใส่และความจริงใจที่เขามีต่อเธอ และได้ใจเธอไปตั้งนานแล้ว
ส่วนกษิดิกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย
“วิกา ตอนนี้พวกเราก็เป็นคนมีประสบการณ์แล้ว ฉันเองก็ไม่กลวเธอหัวเราะเยาะหรอก ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะฉันเริ่มก่อน ฉันคิดว่าชาตินี้ทั้งชาติเขาคงไม่แทงทะลุกระดาษชั้นนั้นหรอก ทำไมฉันถึงไปชอบเขา！”
เทวิกานั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มิลินท์เปิดกล่องเครื่องสำอางที่เธอเอามา แล้วเริ่มแต่งหน้าให้เทวิกา
“แต่งหน้าแบบนี้ถ้าแต่งลงไปแล้ว ต่อไปทุกวันก็จะเป็นแบบนี้ตลอด เธอต้องคิดดีๆนะ ว่าจะแต่งให้สวยกว่านี้หน่อยไหม？สถานที่ทำงานน้ำค่อนข้างลึก เธอเป็นเด็กใหม่ ถ้าหน้าตาไม่สวย เพื่อนร่วมงานทั้งชายและหญิงอาจรังแกเธอได้นะ”
“ถ้าหน้าตาสวยหน่อย ผู้ชายเห็นแกหน้า อาจช่วยเหลือเธอก็ได้”
เทวิกาตรึกตรองดูสักครู่ แล้วพูดขึ้นว่า： “ถ้างั้นใช้ใบหน้าที่เราไปคลับ รักนะคืนนั้นดีกว่า ไม่สวย แต่ก็ไม่น่าเกลียด ธรรมดาก็พอ”
มิลินท์ท่าทางคล่องแคล่ว “ใบหน้านั้นจะทำให้ผู้ชายของเธอนึกถึงความหลังที่ไม่ดีไหม？”
เทวิกา： “……”
เขายังไม่ได้คิดบัญชีเลย
“ถ้างั้นตามใจเธอก็แล้วกัน ขอแค่ให้คนมองไม่ออกว่าฉันเป็นคุณนายน้อยอริยชัยกุลก็พอ ฉันเชื่อว่าเธอทำได้！”
“ได้ ฉันตัดสินใจเอง”
เมื่อมอบหมายให้เธอตัดสินใจเอง มิลินท์ก็มีความคิดทันที
เมื่อยศพัฒน์ออกมาจากห้อง ลินท์ก็ได้ทำงานเสร็จแล้ว